Κρίστοφερ Νόλαν: Αυτές οι ταινίες είναι το guilty pleasure του - Έμεινε έκπληκτος όταν παρουσιαστής του είπε πως δεν τις έχει δει ποτέ
Ο Κρίστοφερ Νόλαν λατρεύει τις ταινίες «Fast & Furious» και δεν διστάζει να το πει με κάθε ευκαιρία. Καλεσμένος στο «The Late Show with Stephen Colbert», ο διάσημος σκηνοθέτης, έμεινε έκπληκτος όταν έμαθε ότι ο οικοδεσπότης της εκπομπής Στίβεν Κόλμπερτ δεν μοιράζεται τον ίδιο ενθουσιασμό με εκείνον για το franchise.
«Δεν έχω καμία ενοχή που είμαι θαυμαστής του "Fast & Furious", είπε ο Νόλαν στον Κόλμπερτ όταν του αποκάλυψε ότι δεν έχει δει καμία ταινία από το 2001 που ξεκίνησε η σειρά.
«Δεν έχεις δει ποτέ κανένα από αυτά; Βλέπω συνέχεια αυτές τις ταινίες. Τις λατρεύω. Μένω έκπληκτος που δεν έχεις δει καμία από αυτές. Μόνο οι πιο πρόσφατες είναι που έχουν συγκεκριμένη πλοκή και μυθολογία. Θα σου έλεγα να ξεκινούσες από το «Tokyo Drift» και μετά, γιατί είναι σαν αυτοτελείς», συμπλήρωσε.
Σημειώνεται ότι το «Fast & Furious» είναι μία από τις πιο αγαπημένες σειρές ταινιών με εισπράξεις πάνω από 7 δισ. δολάρια. Το καστ του franchise περιλαμβάνει αστέρια όπως ο Βιν Ντίζελ, ο αείμνηστος Πολ Γουόκερ, η Μισέλ Ροντρίγκες και ο Τζέισον Στέιθαμ, σύμφωνα με το People.
Ο Κρίστοφερ Νόλαν εξήγησε γιατί φτιάχνει πια μόνο ταινίες μεγάλου budget
Έχοντας ξεκινήσει τη λαμπερή καριέρα του με παραγωγές χαμηλού προϋπολογισμού, όπως το “Following” (1998) και το ευρηματικό “Memento” (2000), ο Κρίστοφερ Νόλαν έχει μία αδυναμία στις indie παραγωγές. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει ταινίες όπως το “Aftersun” (2022), το οποίο αποκάλεσε «ένα πολύ όμορφο φιλμ» και το «Περασμένες ζωές» (2023), το οποίο θεώρησε «διακριτικό με ένα πολύ ωραίο τρόπο». Παρότι, όμως, του αρέσει να βλέπει ταινίες μικρότερου budget, όπως είπε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό Time, μάλλον δεν πρόκειται να ξαναφτιάξει μία από αυτές.
Christopher Nolan: «Φτιάχνω πια μόνο ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού, γιατί έχω χρέος να χρησιμοποιήσω τα χρήματα που μου προσφέρονται»
«Προτιμώ τις μεγάλου μεγέθους παραγωγές, καθώς γνωρίζω πόσο εύθραυστη είναι η ευκαιρία να επιστρατεύσεις τέτοιου είδους προϋπολογισμό» είπε χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης, εξηγώντας γιατί επιμένει να φτιάχνει «μεγάλες» ταινίες. Ο Νόλαν γνωρίζει πως τόσοι πολλοί σκηνοθέτες θα έδιναν «τα μάτια ή τα δόντια τους για να έχουν τον προϋπολογισμό που έχω εγώ και έτσι νοιώθω υποχρέωση να τον χρησιμοποιήσω με τον πιο παραγωγικό και ενδιαφέρον τρόπο που μπορώ».
Η πιο πρόσφατη ταινία του Νόλαν είναι, βέβαια, το “Oppenheimer”, με πρωταγωνιστή τον Κίλιαν Μέρφι, το οποίο στοίχησε 100 εκατομμύρια δολάρια, ένα budget συγκριτικά μικρότερο από τα 200 εκατομμύρια που στοίχησε η προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη, το κατασκοπικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, “Tenet” (2020). Σίγουρα, πρόκειται και πάλι για έναν τεράστιο προϋπολογισμό, ειδικά για μία δραματική ταινία που βασίζεται κυρίως στο διάλογο. Το “Oppenheimer” γυρίστηκε μέσα σε 60 ημέρες και η σχεδιαστής παραγωγής, Ruth De Jong, είπε πως ξόδεψε 30 ημέρες γυρισμάτων, ούτως ώστε να χρησιμοποιηθεί ολόκληρος ο προϋπολογισμός που είχε διατεθεί για την ταινία.
«Κάναμε την ταινία απίστευτα γρήγορα» είπε ο κεντρικός ηθοποιός στο podcast WTF, του Μαρκ Μάρον, «Ο ρυθμός ήταν τρελός». Η Ruth De Jong είπε με τη σειρά της πως «Μοιάζει περισσότερο με μία indie παραγωγή 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Δεν έχει καμία σχέση με το “Tenet”. Ο Κρις (Νόλαν) ήθελε να τραβήξουμε πλάνα σε όλες τις Πολιτείες. Μόνο και μόνο τα αεροπορικά εισιτήρια για όλο το συνεργείο είναι ακριβά. Πέρα από το γεγονός ότι έπρεπε να ξαναχτίσω το Λος Άλαμος, το οποίο δεν υπάρχει πια». Η De Jong πρόσθεσε πως ο Νόλαν άφησε τον προϋπολογισμό κατά μέρους, λέγοντάς της, «Ας φτιάξουμε ό,τι χρειαζόμαστε». Όταν το Λος Άλαμος ξαναχτίστηκε για 20 εκατομμύρια δολάρια, ο Νόλαν είπε πως είναι εντάξει και δεν χρειάζονται άλλα χρήματα για αυτό το σκοπό.
Το “Oppenheimer”, που αρχικά προοριζόταν για 85 ημερών ταινία, όσο αφορά τα γυρίσματα, έγινε τελικά σε τουλάχιστον 30 λιγότερες. Το φιλμ έχει προταθεί για 13 Όσκαρ, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ταινία το 2024. Ο ίδιος ο Νόλαν είναι ένας από τους κυρίως υποψηφίους για το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη.
Μια συζήτηση για το «Αλλού ο δρόμος», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την τέχνη ως ανάγκη, τη φωτογραφία, την ανθεκτικότητα και εκείνο το «αλλού» που εξακολουθούμε να αναζητούμε.
17°
