Asteroid city: Λίγα τα αστέρια αυτή τη φορά για τον Γουές Άντερσον

Το 1955 στη φανταστική πόλη των νοτιοδυτικών ΗΠΑ Asteroid City, που είναι γνωστή για έναν γιγάντιο κρατήρα από μετεωρίτη, πραγματοποιείται μια τιμητική εκδήλωση για πέντε ξεχωριστά παιδιά που κατασκεύασαν πρωτοποριακές εφευρέσεις. Το γιορτινό κλίμα της απομονωμένης πόλης που βρίσκεται στην έρημο κι είναι παρατηρητήριο ουράνιων σωμάτων, θα τερματιστεί άδοξα όταν ένας εξωγήινος επισκέπτης εισβάλει στην περιοχή. Ο αμερικανικός στρατός αποκλείει την πόλη και ζητάει από τους κατοίκους τη συνεργασία τους για ένα σενάριο συγκάλυψης της αλήθειας. Οι μικροί εφευρέτες όμως, έχουν διαφορετική άποψη.

Η εισαγωγή του φιλμ μάς ενημερώνει ότι παρακολουθούμε μια τηλεοπτική εκπομπή στα 50s που βασίζεται σε ένα θεατρικό το οποίο γράφει ο χαρακτήρας του Έντουαρντ Νόρτον. Η εικόνα στα επόμενα πλάνα αποκτά μια απαλή, vintage αισθητική με τα βασικά στοιχεία του έργου να γίνονται γρήγορα αντιληπτά: το κλίμα ανασφάλειας και αγωνίας για την ύπαρξη εξωγήινων που επιδιώκουν (;) την καταστροφή της Γης κουμπώνει μια χαρά με την ενίσχυση του μιλιταρισμού και πατριωτισμού στις ΗΠΑ των 50s. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της πλοκής δεν είναι μόνο οικεία, αλλά και αναμενόμενα ενταγμένα στο (επίσης αναμενόμενα άψογο) εικαστικό σχέδιο του Τεξανού σκηνοθέτη. Παιδιά ιδιοφυίες, προβληματικοί γονείς με υψηλές προσδοκίες, επιστήμονες με συμπλέγματα ανωτερότητας, καλλιτέχνες με καραμπινάτες ανασφάλειες. Όλοι οι καλοί χωράνε στο νέο πόνημα του Γουές Άντερσον αλλά οι –για πρώτη φορά ασύμμετρες και άνισες– μικρές, ανθρώπινες ιστορίες του έχουν σοβαρά ζητήματα. Εξηγούμεθα: εκτός από το εύρημα της εξωγήινης απειλής δεν υπάρχει κάποιο νέο στοιχείο που να μην έχουμε ξαναδεί στις προηγούμενες ταινίες του Άντερσον. Η προσπάθεια του να δέσει το ανθρωπολογικό στοιχείο με την αγωνία της πυρηνικής καταστροφής και τον επικείμενο πανικό που θα προκαλέσει την αποκάλυψη της «αλήθειας» πως δεν είμαστε μόνοι σε αυτό το σύμπαν, αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Προφανώς και η γλυκιά μελαγχολία με το υπόγειο χιούμορ είναι στις αφηγηματικές αρετές του σκηνοθέτη που δεν χορταίνουμε να απολαμβάνουμε. Όμως, η προσωπική εξερεύνηση των περίπλοκων οικογενειακών σχέσεων, η σχέση τέχνης-ζωής ή η γοητεία του πρώτου έρωτα, για παράδειγμα, έχουν αποτυπωθεί αρτιότερα και πιο έντεχνα στα παλιά φιλμ του Άντερσον («Οικογένεια Τένενμπαουμ», «Ο έρωτας του φεγγαριού», «Γαλλική αποστολή») που η φόρμα της κατασκευής έδειχνε να υπηρετούσε τους χαρακτήρες ή την πλοκή του έργου κι όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει εδώ.