Σε βλέπω να μου κλέβεις το σινεμά μου

Θυμάμαι, που λέτε, μικρά στον Βόλο, όλα τα καλοκαιρινά βράδια στα θερινά σινεμά τη βγάζαμε. Μερικές φορές πηδούσαμε απ’ τον φράχτη όταν δεν έφτανε το χαρτζιλίκι για εισιτήριο. Άλλες κλαιγόμασταν διακριτικά στον κύριο που ήταν στην πόρτα και μας άφηνε («κύριε Γιάννη, είχα ένα δίφραγκο και το ’χασα. Τι να κάνω τώρα;»). Το σινεμά πάντως δεν το χάναμε. Ανυπομονούσαμε να δούμε και ν’ αποφασίσουμε πώς θα ήταν η ζωή μας σε λίγα χρόνια. Θα ήταν χρωματιστή και γεμάτη μουσικές σαν της Ζωής Λάσκαρη; Θα συναντούσαμε κάποιον 20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα; Θα εμφανιζόταν καμιά Τασώ Καββαδία να μας κλείσει τον δρόμο; Θα μας έδινε κανένας μύγδαλα έστω;

Ύστερα, που μπήκαμε στην εφηβεία, δίναμε εκεί τα πρώτα μας ραντεβού. Κάτι ξέρουν τα αμερικανάκια, η σκοτεινή αίθουσα είναι ταμάμ για πρώτο ραντεβού. Αν είσαι αμήχανη κάθεσαι στ’ αυγά σου και παρακολουθείς τάχα με προσοχή. Αν είσαι πιο μπριόζα διαλέγεις θρίλερ και «Ω Θεέ μου, Θανάση τρόμαξα, κλείσε μου τα μάτια!». Άλλο έργο έπαιζε, άλλο έργο βλέπαμε εμείς.

Μετά ήρθαμε στην Αθήνα φοιτήτριες πια, αποφασισμένες να γίνουμε φοβερές διανοούμενες, και το ρίξαμε στον Ταρκόσφκι και στον Κισλόφσκι (μόνο σκηνοθέτες που έληγαν σε -σκι καταδεχόμασταν). Πόσες Κυριακές δεν πέρασα στην Αλκυονίδα και το Στούντιο; Πόση «ποιότητα» δεν αποθήκευσα μέσα μου για τους δύσκολους καιρούς; Πόσο κλάμα έριχνα όταν αρχίσατε να κάνετε τους ναούς της ψυχής και του μυαλού μας σούπερ μάρκετ;

Φτάνει όμως! Η ζωή μας έχει ισοπεδωθεί τόσο που είναι ψυχοφάρμακο πια το σινεμά, πρέπει να το συνταγογραφούν οι γιατροί. Κι αν μας το στερήσετε θα το πληρώσετε κι εσείς μαζί μας. Γιατί ή θα ζήσουμε όλοι σαν πλήρη ανθρώπινα όντα ή δεν θα ζήσει κανείς.