«Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου συντάσσεται στο πλευρό όλων των φορέων, κινηματογραφικών και μη, οι οποίοι διεκδικούν την διάσωση του ΙΝΤΕΑΛ και του ΑΣΤΟΡ» αναφέρει.
Και προσθέτει: «Στο πλαίσιο των τεράστιων αλλαγών που συντελούνται στον οικιστικό ιστό της πρωτεύουσας τα τελευταία χρόνια με επίκεντρο την ραγδαία τουριστικοποίησή της, θεωρούμε άμεση ανάγκη τη θέσπιση νομικού πλαισίου προστασίας των χειμερινών αιθουσών τόσο για την Αθήνα όσο και για τα υπόλοιπα αστικά κέντρα της χώρας, κατ’ αντιστοιχία με το ΦΕΚ 648/Δ/25-7-1997 που προστατεύει τη χρήση των θερινών κινηματογράφων της πρωτεύουσας».
«Οι κινηματογράφοι είναι ο κατεξοχήν χώρος πολιτισμού της μητρόπολης. Μια σύγχρονη πόλη χωρίς κινηματογράφους στον αστικό ιστό της είναι μια πόλη σε κρίση» καταλήγει.
Ολόκληρη η επιστολή:
Προς: Κ. Σκρέκα Κώστα, Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας
η Αθήνα, μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα 5.000.000 κατοίκων, διαθέτει αυτή τη στιγμή μόνο πέντε χειμερινές κινηματογραφικές αίθουσες στο κέντρο της και συνολικά δεκαοχτώ εντός των ορίων του δήμου. Ο αριθμός αυτός, τραγικά μικρός συγκριτικά με άλλες πόλεις της Ευρώπης, κινδυνεύει να γίνει ακόμη μικρότερος εφόσον το Υ.Π.ΕΝ. δεν αποφασίσει υπέρ του χαρακτηρισμού ως διατηρητέας της χρήσης του κινηματογράφου για τα ακίνητα του Ε.Φ.Κ.Α. τα οποία στεγάζουν τις ιστορικές αίθουσες ΑΣΤΟΡ και ΙΝΤΕΑΛ. Το ενδεχόμενο να εκλείψουν πλήρως οι χειμερινές αίθουσες από το κέντρο της Αθήνας είναι πλέον ένα απολύτως ρεαλιστικό σενάριο το οποίο, δυστυχώς, αποτελεί ήδη πραγματικότητα για πολλές πόλεις της ελληνικής περιφέρειας.
Οι αιτιάσεις του ΕΦΚΑ ως προς τον μη χαρακτηρισμό των αιθουσών ως διατηρητέες είναι αίολες και σε πλήρη αναντιστοιχία με προηγούμενες δημόσιες διαβεβαιώσεις του για διασφάλιση της χρήσης. Το ζήτημα πλέον αφορά την ελληνική πρωτεύουσα στο σύνολό της. Τι όραμα έχει η πολιτεία για αυτή την πόλη; Ποια θέλουμε να είναι η Αθήνα δέκα χρόνια από σήμερα; Αυτή τη στιγμή η Αθήνα κινδυνεύει να μετατραπεί από μια πολυπρόσωπη, ευρωπαϊκή πόλη με μόνιμους κατοίκους και μόνιμους χώρους πολιτισμού, σε ένα εστέτ τουριστικό πάρκο το οποίο θα προσφέρει κατ’ αποκλειστικότητα μπουτίκ υπηρεσίες διαμονής και εστίασης σε ξένους ταξιδιώτες.
Οι συνημμένες πρόσφατες αιτιολογικές εκθέσεις της αρμόδιου μηχανικού του Υ.ΠΕ.Ν. για το ΑΣΤΟΡ και το ΙΝΤΕΑΛ συντάσσονται εμπεριστατωμένα υπέρ του χαρακτηρισμού ως διατηρητέας της χρήσης της κινηματογραφικής αίθουσας. Το ίδιο έκανε και το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων σε ομόφωνο ψήφισμά του. Η απόφαση πλέον είναι στα χέρια σας. Η επερχόμενη γνωμοδότησή του Υ.Π.ΕΝ επί του θέματος θα κρίνει αν οι πέντε τελευταίες αίθουσες του κέντρου στο μέλλον μπορεί να γίνουν μόνο τρεις.
Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου συντάσσεται στο πλευρό όλων των φορέων, κινηματογραφικών και μη, οι οποίοι διεκδικούν την διάσωση του ΙΝΤΕΑΛ και του ΑΣΤΟΡ. Στο πλαίσιο των τεράστιων αλλαγών που συντελούνται στον οικιστικό ιστό της πρωτεύουσας τα τελευταία χρόνια με επίκεντρο την ραγδαία τουριστικοποίησή της, θεωρούμε άμεση ανάγκη τη θέσπιση νομικού πλαισίου προστασίας των χειμερινών αιθουσών τόσο για την Αθήνα όσο και για τα υπόλοιπα αστικά κέντρα της χώρας, κατ’ αντιστοιχία με το ΦΕΚ 648/Δ/25-7-1997 που προστατεύει τη χρήση των θερινών κινηματογράφων της πρωτεύουσας.
Οι κινηματογράφοι είναι ο κατεξοχήν χώρος πολιτισμού της μητρόπολης. Μια σύγχρονη πόλη χωρίς κινηματογράφους στον αστικό ιστό της είναι μια πόλη σε κρίση.
Με τιμή, Το Δ.Σ. της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου,
Λευτέρης Χαρίτος, Πρόεδρος Ελένη Κοσσυφίδου, Αντιπρόεδρος Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Αντιπρόεδρος Ζαχαρίας Μαυροειδής, Γεν. Γραμματέας Βίκυ Μίχα, Ταμίας Γιούρι Αβέρωφ, Μέλος Μιχάλης Κωνσταντάτος, Μέλος
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
9°
