Inside: Η αρχιτεκτονική του φόβου

Ένας κλέφτης έργων τέχνης παγιδεύεται σε hi-tech πολυτελές διαμέρισμα που βρίσκεται στην κορυφή μοντέρνου ουρανοξύστη του Μανχάταν, αφού η διάρρηξη που σχεδίασε δεν είχε την κατάληξη που περίμενε. Δυστυχώς για εκείνον, οι μέρες περνούν η μία μετά την άλλη, χωρίς να μπορεί να βρει διέξοδο φυγής από την «επίχρυση φυλακή» του.

Είναι παράξενο που ένας σταρ όπως ο Γουίλεμ Νταφόε δέχτηκε να πρωταγωνιστήσει σε ταινία άγνωστου πρωτοεμφανιζόμενου έλληνα σκηνοθέτη. Όμως το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Βασίλη Κατσούπη και του αμερικανού ηθοποιού (με τη συνδρομή φυσικά της συνεχώς ανερχόμενης ελληνικής εταιρείας παραγωγής Heretic των Γιώργου Καρναβά και Κωνσταντίνου Κοντοβράκη) είναι σίγουρα θετικό για όλους. Για τον Νταφόε επειδή έπλασε έναν ακόμη συναρπαστικό χαρακτήρα (η ερμηνεία του βασίζεται κυρίως στη μεταμόρφωση του προσώπου του και στην απελπισία ενός ανθρώπου που οδηγείται αργά αλλά σαδιστικά προς την τρέλα), ο οποίος κουβαλά κυριολεκτικά μόνος του καθώς δεν υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί το βάρος του φιλμ. Για τον Κατσούπη, επειδή με το καλημέρα αποδεικνύει ότι έχει τις ικανότητες για να συνθέσει πρωτότυπα έργα με καλλιτεχνικές αρετές. Και φυσικά για την Heretic, που έχει ξεφύγει από τα ελληνικά πλαίσια- μην ξεχνάμε ότι μεταξύ άλλων έκανε την παραγωγή στο βραβευμένο με Χρυσό Φοίκινα «Τρίγωνο της θλίψης»- και δείχνει πως έχει αποκτήσει το know how των διεθνών παραγωγών. Τι είναι όμως το «Inside»; Ένα στιβαρό κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ με θέμα μια ληστεία που στραβώνει ή μήπως ένα αλληγορικό δράμα γύρω από τον εγκλεισμό; Η σωστή απάντηση είναι και τα δύο. Σε ένα πρώτο επίπεδο, οι άκαρπες προσπάθειες του ήρωα να βρει τη διέξοδο προς την ελευθερία πυροδοτούν το σασπένς. Όμως οι αμέτρητοι συμβολισμοί του σεναρίου απλώνουν την ανάγνωσή του από τα εύκολα συμπεράσματα (η εμπορευματοποίηση της τέχνης, το ζήτημα του εγκλεισμού, η αστική μοναξιά) σε πιο απαιτητικές νοητικές μεταφορές γύρω από την οικολογία, την ψυχολογία του τρόμου και τη φιλοσοφία. Οι αναφορές στον Πλάτωνα («Η σπηλιά») και τον Γουίλιαμ Μπλέικ («Ο γάμος του παραδείσου με την κόλαση») εντείνουν την αίσθηση ενός ακόμη πιο περίπλοκου υπαρξιακού δοκιμίου αλλά ο σκηνοθέτης από τον Βόλο δεν το παρακάνει αφού κάποιες κωμικές ανάσες ευτυχώς εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις. Σαν την τρολιά της ανάλαφρης «Μακαρένα» που πάντως έχει τη σκοτεινή πλευρά της καθώς ήταν το τραγούδι που έβαζαν στους αμερικανούς στρατιώτες στον πόλεμο του Ιράκ, όπως μας ενημέρωσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης στην πρες κόνφερανς πριν από λίγες μέρες. Ακόμη κι αν το heist κινηματογραφικό κόλπο του «Inside» δεν πείθει πάντα στο ρεαλιστικό κομμάτι του, σε επίπεδο σύλληψης και φόρμας έχει την ικανότητα να γοητεύσει απέραντα τον θεατή, χάρη στην ψαγμένη αλληγορική διάστασή του και τις τόσο γόνιμες ιδέες του.