Ant-Man και Wasp «Κβαντομανία»: Ο Κανγκ ο Κατακτητής εισβάλλει στο σύμπαν της Marvel

Η ζωή είναι ωραία για καθημερινούς σούπερ ήρωες όπως ο Σκοτ Λανγκ και η Χόουπ Βαν Ντάιν. Μετά από τα τελευταία κατορθώματά τους έχουν αφιερωθεί στη συγγραφή ενός αυτοβιογραφικού βιβλίου ο πρώτος, και σε αγαθοεργίες η δεύτερη, καθώς και στην κάλυψη του χαμένου χρόνου με την κόρη τους, Κάσι. Η επιστροφή της Τζάνετ, της μητέρας της Χόουπ, από τον κβαντικό κόσμο όπου ήταν εξαφανισμένη για αρκετό καιρό, ολοκληρώνει την ευτυχία της οικογένειας που είναι για πρώτη φορά πλήρης. Όμως τα πειράματα της Κάσι με τον παππού της, Χανκ, με σκοπό τη δημιουργία υποατομικού τηλεσκoπίου για την εξερεύνηση του κβαντικού σύμπαντος, θα ανοίξουν μια πύλη στον χωροχρόνο που «ρουφάει» όλη την πενταμελή οικογένεια στον επικίνδυνο κόσμο που πέρασε η Τζάνετ τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής της. 

Είναι προφανής η ανησυχία των ανθρώπων της Marvel να εγκαινιάσουν τη νέα, 5η φάση, του ηπερηρωικού πολυσύμπαντός τους με μια εντυπωσιακή επιτυχία που θα κάνει να ξεχαστούν γρήγορα τα πρόσφατα λάθη του παρελθόντος. Η επιλογή του Ant-Man μπορεί να μοιάζει ριψοκίνδυνη καθώς ο ήρωας που αλλάζει συνεχώς μέγεθος χάρη στην ειδική στολή του, δεν διαθέτει το εκτόπισμα των πρωτοκλασάτων Avengers (ειδικές αναφορές γίνονται στο φιλμ για τον Κάπτεν Αμέρικα και τον Θορ) αλλά διαθέτει το βασικό θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτιζόταν η πρώτη ταινία της νέας φάσης: το χιούμορ. Εκεί ο Σκοτ Λανγκ –απολαυστικός για άλλη μια φορά ο Πολ Ραντ– είναι πραγματικός πρωταθλητής. Όμως το χιούμορ για να είναι το κλειδί της επιτυχίας θα πρέπει να συνδυαστεί με μια δυνατή περιπέτεια στην οποία ο κακός θα κάνει τη διαφορά. Κι εδώ είναι που φαίνεται ότι έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά οι άνθρωποι της Marvel, πριν καταλήξουν στον εκλεκτό τους. Ο Κανγκ ο Κατακτητής (Τζόναθαν Μέιτζορς) δεν είναι μόνο θανάσιμος εχθρός αλλά κι ένας από τους ισχυρούς αντιπάλους των Avengers καθώς απολαμβάνει να «τους σκοτώνει ξανά και ξανά». Το όπλο του είναι ο χρόνος και η μεταφορά του από το ένα σύμπαν στο άλλο χωρίς καμιά δυσκολία. Η ιστορία του (αρκετά σκοτεινή και με ψήγματα δράματος καθώς βρέθηκε παγιδευμένος στην κβαντική «φυλακή» λόγω εξορίας) δένει πειστικά με εκείνη της εξαφανισμένης Τζάνετ και οι μεταξύ τους διάλογοι δίνουν το ψαχνό στην ιστορία. Η αίσθηση του ανίκητου Κανγκ δίνεται χωρίς πολλά εφέ, οι καλύτερες ατάκες («Με ρωτάς ποιος είμαι; Είμαι κάποιος που έχει πολύ χρόνο») του ανήκουν. Η έννοια του χρόνου και κυρίως η αξιοποίησή του («Ο χρόνος δεν είναι αυτό που νομίζεις» λέει στην Τζάνετ-Μισέλ Φάιφερ) είναι το κυρίαρχο μοτίβο του φιλμ και συνδέεται με τη σημασία της οικογένειας, καθώς ο επιπόλαιος Σκοτ δείχνει μετανιωμένος για τα γενέθλια της κόρης του που έχασε την τελευταία πενταετία. Μη νομίζετε πάντως ότι το φιλμ του Πέιτον Ριντ, σκηνοθέτη και στις δύο προηγούμενες περιπέτειες του «Ant-Man», είναι γεμάτο από κουραστικές φιλοσοφίες. Το θέαμα εντυπωσιάζει όπως αναμενόταν: το βασίλειο του κβαντικού κόσμου είναι ένα μεγαλειώδες σκηνικό (με ξεκάθαρα δάνεια από το «Star Wars» και το «Avatar») όπου το θέμα των επαναστατών απέναντι στον σατράπη άρχοντα επαναδιατυπώνεται χωρίς καμιά έκπληξη και με την καταιγιστική δράση να έχει τον πρώτο και βασικότερο λόγο.