Κριτική ταινίας: Moonage Daydream

Στιγμιότυπα από την εκθαμβωτική καριέρα του απόλυτου ροκ σταρ Ντέιβιντ Μπόουι αλλά και ψήγματα μιας ψαγμένης και φιλοσοφημένης προσωπικότητας που δεν έπαψε στιγμή να πειραματίζεται τόσο με την εικόνα του όσο και με διαφορετικά καλλιτεχνικά μέσα.

Η αίσθηση που δίνει στο θεατή η καθηλωτική ταινία του Μπρετ Μόργκεν («Cobain: Montage of Heck») είναι αυτή μιας φιλόδοξης μουσικής οδύσσειας του διαστήματος. Μιας μουσικής περιπλάνησης τολμηρά αφημένης στην απεραντοσύνη του σύμπαντος και έντονα σκιαγραφημένης μέσα από ένα πλούσιο ντοκιμαντερίστικουλικό που βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας. Μέσω αυτού αναδύεται όχι μόνο ο σπουδαίος χαρακτήρας ενός μεγαλειώδη σταρ που πειραματίζεται διαρκώς με την εικόνα και τα όριά του αλλά και η αφοπλιστική ανθρωπιά ενόςβαθιά συνειδητοποιημένου καλλιτέχνη που βρήκε τον τρόπο να μετατρέψει τις ανασφάλειες και τις αγωνίες του σε ένα δημιουργικό και πολυσύνθετο κολάζ. Κουράζει κάπως η επανάληψη κάποιων μοτίβων του ψυχεδελικού φιλμ (σίγουρα μια αντισυμβατική βιογραφία) αλλά οι φαν του Μπόουι μπορούν να χειροκροτήσουν άνετα είτε στις σκηνές από κάποια εκθαμβωτικά live του είτε σε συνεντεύξεις του, όπου εκμυστηρεύεται με το δικό του αφοπλιστικό στιλ, τη μία και μόνη αρχή της ζωής του: τη λατρεία του για την ίδια την ζωή. «Από τα 16 μου ήμουν αποφασισμένος να ζήσω τη μεγαλύτερη περιπέτεια που μπορεί να ζήσει άνθρωπος», λέει κάπου και την ίδια στιγμή συνειδητοποιούμε τη μοναδικότητα αυτού του χαμαιλέοντα των τεχνών και της ύπαρξης.