Κριτική ταινίας: Όλα πήγαν καλά

Δύο αδελφές, η Εμανιέλ και η Πασκάλ, ειδοποιούνται ότι ο ηλικιωμένος, δύστροπος πατέρας τους υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Παρότι δεν έχουν και τις καλύτερες των αναμνήσεων από τα παιδικά τους χρόνια («εσύ δεν ευχόσουν να πεθάνει όταν ήσουν μικρή;» λέει η μία στην άλλη) θα του συμπαρασταθούν με πλήρη αφοσίωση και περίσσευμα υπομονής. Και μια μέρα εκείνος, που εντωμεταξύ έχει αρχίσει να συνέρχεται, θα ζητήσει από τη «μικρή Μανί» να τον βοηθήσει να πεθάνει με αξιοπρέπεια.

Στο «Χρόνο που απομένει», μία από τις πιο μεστές και αφηγηματικά περίτεχνες δημιουργίες του, ο Φρανσουά Οζόν προσέγγιζε την έννοια του πένθους μέσα από μια τονισμένη επώδυνη δοκιμασία του νεαρού φωτογράφου που αφορούσε κυρίως στο κομμάτι της σεξουαλικής απώλειας πριν ακόμη επέλθει το οριστικό τέλος. Ήταν μια συγκλονιστική ταινία εκείνη του 2006, που δεν δίσταζε να δείξει όλα το φάσμα της υπαρξιακής αγωνίας ενός νέου ανθρώπου που «δεν έχει προλάβει να ζήσει» και νιώθει δικαιολογημένη οργή για αυτό που του συνέβη. Στο «Όλα πήγαν καλά» ο Γάλλος δημιουργός επιστρέφει στο θέμα της απώλειας αλλά αυτή τη φορά χαμηλώνει την ένταση, καθώς ο χρόνος δεν μετρά μόνο αντίστροφα, αλλά και συμφιλιωτικά. Η οπτική του ατόμου που χόρτασε μεν τη ζωή του –αν και με σκοτεινά σημεία που κρύβονται επιμελώς– δίνεται όχι μόνο με αφηγηματική οικονομία αλλά και με συναισθηματική οξυδέρκεια. Η εσωτερικότητα των καλογραμμένων χαρακτήρων (ειδικά της Εμανιέλ που είναι η πρωταγωνίστρια του έργου την οποία υποδύεται με περισσή δεξιοτεχνία η Μαρσό) δίνει την ευκαιρία όχι μόνο στους ηθοποιούς να δώσουν δείγματα της ποιότητάς τους αλλά και τον αυθεντικό τόνο μιας τρυφερής ταινίας που παρά το σκληρό θέμα της δεν γίνεται σχεδόν ποτέ μελό. Τουναντίον διαθέτει χιούμορ και αισιοδοξία ακόμη κι όταν το σενάριο στρέφεται σε δοκιμασμένες λύσεις.