Κριτική ταινίας: Εισιτήριο για τον παράδεισο

Χωρισμένοι εδώ και πολλά χρόνια οι Ντέιβιντ και Τζόρτζια φτάνουν στο Μπαλί για τον γάμο της κόρης τους Λίλι. Οι γονείς της νύφης έχουν αρκετούς λόγους για να παραμείνουν εχθροί για πολύ καιρό ακόμη, όμως συμφωνούν να αφήσουν τις αντιπαλότητες στην άκρη για χάρη ενός κοινού σκοπού. Που δεν είναι άλλος φυσικά από τη διάλυση του «καταστροφικού» γάμου, καθώς είναι βέβαιοι πως θα έχει την ίδια κατάληξη με τον δικό τους και φυσικά θα αφήσει ανεπούλωτες πληγές στη μονάκριβη θυγατέρα τους. 

Η αλήθεια είναι πως μας έχουν λείψει οι ανάλαφρες χολιγουντιανές κομεντί, αφού από τότε που η πανδημία έφερε τα πάνω κάτω και στο κομμάτι της κινηματογραφικής βιομηχανίας, το συγκεκριμένο είδος περιορίστηκε σε λίγα –και μάλλον αμήχανα– δείγματα. Πάντως το «Εισιτήριο για τον παράδεισο», χωρίς να είναι καμιά σπουδαία ταινία, βρίσκει τον τρόπο να μας ψυχαγωγήσει. Ο βρετανός σκηνοθέτης Ολ Πάρκερ («Το εξωτικό ξενοδοχείο Μάριγκολντ», «Mamma mia: 2 Here we go again») ποντάρει στο στιλ της παλιομοδίτικης κωμωδίας χαρακτήρων και στη δοκιμασμένη αύρα της συνύπαρξης των σταρ (κολλητών και στην πραγματική ζωή) Κλούνεϊ και Ρόμπερτς για να βρει στόχο. Κάποιες καλογραμμένες ατάκες από το σενάριο που έχει ο ίδιος γράψει σε συνεργασία με τον Ντάνιελ Πίπσκι βγάζουν αρκετό γέλιο, ο στριφνός χαρακτήρας του Κλούνι δένει μια χαρά με την καπατσοσύνη της Ρόμπερτς κι ακόμη κι όταν η πλοκή οδεύει προς τα αναμενόμενα κλισέ ξεφυτρώνουν δυο-τρεις σκηνές (η επίθεση από το δελφίνι, το άγριο μεθύσι κ.ά.) που μας βγάζουν από τα στάνταρ του κωμικού κομφορμισμού. Μια εξωτική οικογενειακή κωμωδία καταστάσεων με τον αναπόφευκτο διδακτισμό (ο γάμος βλάπτει σοβαρά την υγεία) σε πρώτο επίπεδο είναι λοιπόν το «Εισιτήριο», με τα κίνητρα των πρωταγωνιστών και την αψυχολόγητη συμπεριφορά τους να πηγάζουν από την προαιώνια γονική αγωνία γύρω από το μέλλον των παιδιών τους. Θεμιτό και πειστικό από όποια γωνιά κι αν το δει κανείς.