Κριτική ταινίας: Εραστές

Η Λιζά και ο Σιμόν είναι μαζί από τα εφηβικά τους χρόνια. Παρότι αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες στο σημερινό Παρίσι, καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα χάρη στη δύναμη του έρωτα τους. Ώσπου ένα αναπάντεχο συμβάν υποχρεώνει τον Σιμόν να το σκάσει μακριά από την αγαπημένη του προκειμένου να την προφυλάξει. Τρία χρόνια μετά κι ενώ έχουν πάρει τελείως διαφορετικούς δρόμους, συναντιούνται τυχαία σε ένα νησί του Ινδικού Ωκεανού.

Η Νικόλ Γκαρσιά («Κάτω από τα φώτα της πλατείας», «Ο αντίζηλος») ξέρει πώς να φτιάχνει δυνατές, καλογυρισμένες ταινίες με το απαραίτητο κοινωνικό σχόλιο. Το τελευταίο της φιλμ είναι ένα μοντέρνο νουάρ, με το ερωτικό στοιχείο – το ιψενικό τρίγωνο που σχηματίζεται με τον Λεό, τον πλούσιο σύζυγο της Λιζά, έχει πάντως προβλέψιμες αναφορές- να χρησιμεύει κυρίως ως πρόσχημα προκειμένου να αναλύσει διεξοδικά το θέμα της γυναικείας χειραφέτησης. Η ανάλυση των χαρακτήρων και, το σημαντικότερο, οι εξαιρετικές ερμηνείες από τους τρεις πρωταγωνιστές (το φωτομοντέλο Στέισι Μάρτιν πραγματοποιεί μια δεύτερη, σπουδαία καριέρα στο σινεμά που ξεκίνησε το 2013 με το «Nymphomaniac» του Λαρς φον Τρίερ) , σε συνδυασμό με το χτίσιμο ατμόσφαιρας που έχει ως θεμέλιο λίθο το αμείωτο σασπένς, κάνουν το λιτό φιλμ της Γκαρσιά τουλάχιστον ενδιαφέρον και κατά διαστήματα αρκετά ελκυστικό.