Κριτική ταινίας: Το Μυστικό της Μαντλίν Κόλινς

Μια μεταφράστρια, χρησιμοποιώντας το ευέλικτο πρόγραμμα της εργασίας της καθώς και τα συνεχή ταξίδια στο εξωτερικό, ζει διπλή ζωή. Με διαφορετικό όνομα διατηρεί δύο οικογένειες σε Ελβετία και Γαλλία, με τους δύο συζύγους της να την πιέζουν κάθε φορά να βρει περισσότερο χρόνο για εκείνους και τα παιδιά τους.

Υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που θεωρητικά «δικαιολογεί» την αψυχολόγητη συμπεριφορά της Τζουντίτ/Μαργκό (η Βιρζινί Εφιρά σε έναν απαιτητικό ρόλο καταφέρνει να τα βγάλει πέρα χωρίς σοβαρές απώλειες), αλλά όχι και το μυστικό που μπορεί να στηρίξει όλο το οικοδόμημα της ιστορίας. Η αρχιτεκτονική του ψέματος ως επιλογή ζωής προσφέρει τις δυνατές συγκινήσεις και το σασπένς ενός φιλμ που πάντως δύσκολα κατατάσσεται κάπου. Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του σκηνοθέτη, καθώς όχι μόνο αδυνατεί να υποστηρίξει επαρκώς το σεναριακό χτίσιμο ενός θρίλερ «χιτσκοκικής» υφής, αλλά ουσιαστικά δεν ξέρει σε ποιο είδος ανήκει η ταινία του. Ούτε καθαρό οικογενειακό δράμα, ούτε ακριβώς ψυχολογικό θρίλερ, το «Μυστικό της Μαντλίν Κόλινς» διατηρεί τη γοητεία του όσο το μυστικό του είναι καλά κρυμμένο. Με το που ξεκινά η διαδικασία της αποκάλυψής του, αρχίζει να φαίνεται ξεκάθαρα πως το «ψέμα» στο οποίο βασίστηκε η ιστορία η Μαντλίν Κόλινς έχει εκτός από αρκετά κενά και ισχνή πειθώ.