Κινηματογραφος

Κριτική ταινίας: Ο πατέρας (Otac)

Σερβικό δράμα, οικουμενική πραγματικότητα

324257-668306.jpg
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
ΤΕΥΧΟΣ 821
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
Σκηνή από την ταινία Otac.

Eπιλογές

Κριτική για την ταινία «Ο πατέρας» με τους Γκόραν Μπογκντάν, Μπόρις Ισάκοβιτς και σκηνοθεσίας Σρνταν Γκολούμποβιτς.

 Σε μικρή πόλη της Σερβίας ένας μεροκαματιάρης πατέρας χάνει την κηδεμονία των παιδιών του επειδή «δεν μπορεί να τους προσφέρει τα απαραίτητα στοιχεία μιας αξιοπρεπούς ζωής» σύμφωνα με το πόρισμα των εκπροσώπων της κοινωνικής πρόνοιας. Ο Σέρβος σκηνοθέτης Σρνταν Γκολούμποβιτς έχει αποδείξει και στο παρελθόν την αδυναμία του στα οικογενειακά δράματα όπου ένας γονιός μπαίνει σε σκληρή δοκιμασία για τη σωτηρία των δικών του. Κι αν στην «Παγίδα» του 2007 το πρόσχημα της δράσης ήταν ένα δίλημμα που οριακά δεν γινόταν ηθοπλαστικό, εδώ ο ώριμος σκηνοθέτης προσεγγίζει ευαίσθητα και εσωτερικά το συγκινητικό δράμα του ήρωά του. Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα: ο σκηνοθέτης το εμπνεύστηκε όταν έμαθε την ιστορία ενός πατέρα που εγκαταστάθηκε στο Υπουργείο Εργασίας για μέρες, διαμαρτυρόμενος που του πήρε τα παιδιά η Πρόνοια. Ο Γκολούμποβιτς πήγε να τον γνωρίσει και να του συμπαρασταθεί, μαθαίνοντας έτσι από πρώτο χέρι την περιπέτειά του. Η ταινία, που κέρδισε 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου (κοινού και οικουμενικής επιτροπής), ξεκινά με μια σκηνή ατόφιας απελπισίας –η μητέρα που απειλεί να καεί μαζί με τα παιδιά της αν δεν δώσουν στον άντρα της τα λεφτά που του χρωστούν– και συνεχίζει με μια αμεσότητα που μιλά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή. Μεγάλο μερίδιο της αξίας του φιλμ ανήκει στον σπουδαίο πρωταγωνιστή που ήταν υποψήφιος για την κορυφαία αντρική ερμηνεία της χρονιάς στα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
ΑΠΟΨΕΙΣ
ΘΕΜΑΤΑ
ΣΤΗΛΕΣ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ειρήνη Βουρλούμη: «Αλλού ο δρόμος» - Η Αθήνα μέσα από τα μάτια τριών οδηγών ταξί
Κινηματογραφος Ειρήνη Βουρλούμη: «Οι οδηγοί ταξί βιώνουν την πόλη σαν ένα διαρκές πέρασμα από τη μία ζωή στην άλλη»

Μια συζήτηση για το «Αλλού ο δρόμος», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την τέχνη ως ανάγκη, τη φωτογραφία, την ανθεκτικότητα και εκείνο το «αλλού» που εξακολουθούμε να αναζητούμε.

Δώρα Λαβαζού

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY