Κριτική για την ταινία "Η γεύση της απιστίας (A taste of hunger)" του Κρίστοφερ Μπόε, με τους Νικολάι Κόστερ Βαλντάου, Κατρίνε Γκρέις Ρόζενταλ, Φλόρα Αουγκούστα
H Μάγκι και ο Κάρστεν είναι ένα ευτυχισμένο παντρεμένο ζευγάρι. Ιδιοκτήτες ενός γκουρμέ εστιατορίου στην Κοπεγχάγη, βλέπουν ότι το όνειρό τους για την απόκτηση ενός βραβείου Michelin λόγω των ευφάνταστων δημιουργικών πιάτων του σεφ Κάρστεν είναι πιο κοντά στην πραγματοποίηση από κάθε άλλη φορά. Όμως ένα ανώνυμο γράμμα προκαλεί σύννεφα στη σχέση τους.
«Αν με ρωτήσεις τι θέλω, θα σου απαντήσω όλα», λέει στην αρχή της γνωριμίας τους η γοητευτική Μάγκι στον Κάρστεν, υπεύθυνο κέτερινγκ μιας εκδήλωσης που πάει κατά διαόλου αλλά τελικά αυτή η βραδιά θα βάλει τα θεμέλια για να χτίσει το ζευγάρι τη μελλοντική κοινή ζωή του. Μερικά χρόνια μετά, η Μάγκι και Κάρστεν είναι ελαφρώς πιο κουρασμένοι (έχουν αποκτήσει και δύο παιδιά) αλλά κατασταλαγμένοι στο τι θέλουν από την ζωή τους. Ένα βραβείο Michelin για το εστιατόριό τους, Malus, αφοσίωση κι αγάπη, ειλικρίνεια και κατανόηση. Φυσικά και δεν μπορούν να τα έχουν όλα αυτά. Φυσικά και η ζωή ακολουθεί τους κανόνες και τις γεύσεις που κυριαρχούν στην κουζίνα. Άλλα πιάτα είναι πιο ξινά, άλλα πιο γλυκά, άλλα πιο αλμυρά κ.ο.κ. Ο σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπόε παίζει δημιουργικά με τα παραπάνω υλικά – όπως και ο σεφ ήρωάς του που έχει μάθει από το ταξίδι του στην Ιαπωνία ότι τα καλύτερα φαγητά είναι φτιαγμένα με απλότητα, δομή και αγνά υλικά- για να φτιάξει μια αλληγορική ιστορία γύρω από το δέντρο της ζωής και τους απαγορευμένους καρπούς του. Είναι στα υπέρ του το γεγονός ότι ποτέ η ιστορία του δεν χάνει την γκουρμέ διάσταση και τον πικάντικο χαρακτήρα της (κάποια πιάτα θα σας ξετρελάνουν με την εικόνα τους και μόνο) αλλά του λείπει η αποφασιστικότητα να πάει την αυστηρότητα και την σκληρή κριτική για την αναπόφευκτη φθορά του ερωτικού πάθους μέχρι τέλους. Ακόμη κι έτσι όμως η «Γεύση» είναι μια γοητευτική κι ατμοσφαιρική ερωτική ιστορία με αρκετές ανατροπές, που παρακολουθείται με ζωηρό ενδιαφέρον και διατηρεί την ισορροπία του γλυκόξινου σαν θεσπέσιο παγωτό λεμόνι.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
7°
