Κριτική ταινίας: Minari

Όπως τα «Παράσιτα» του Μπονγκ Τζουν-Χο αναφέρονταν σε μια διπλή οικογενειακή τραγωδία με ταξικό χαρακτήρα έτσι και το φιλμ του κορεατικής καταγωγής Λι Άιζακ Τσανγκ «Minari» (μιναρί είναι ένα κορεατικό φυτό με πολλές χρήσεις, από το φαγητό μέχρι την ιατρική) μιλά για μια ακόμη οικογενειακή περιπέτεια. Έξι υποψηφιότητες για όσκαρ (μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου) και μια νίκη στην κατηγορία β΄ ρόλου για την 73χρονη Γιουν Γιου- Ζανγκ στον ρόλο της γιαγιάς, σε ένα χαμηλότονο και τρυφερό μελόδραμα που μιλά για μια ακόμη εκδοχή του αμερικανικού ονείρου με όχημα τις αυτοβιογραφικές μνήμες του σκηνοθέτη. Η ιστορία του Τσανγκ αναπτύσσει τις δικές του επιλεκτικές θεωρίες γύρω από τη συνάντηση των δύο ξένων κόσμων (η παρουσία του αλλοπαρμένου Γουίλ Πάτον, βετεράνου του πολέμου της Κορέας που θα βοηθήσει τον ήρωα στις καλλιέργειες) και πριμοδοτεί την προσπάθεια των ηρώων του στην εύρεση της αληθινής αγάπης και στη σημασία της επανένωσης της οικογένειας. Δεν αποφεύγει κάποια σχηματικές και απλοϊκές λύσεις –π.χ. η πίστη σε θρησκευτικές κι άλλες πνευματικές δυνάμεις που διώχνουν τα κακά πνεύματα από το κτήμα– αλλά η παρουσία της διαφορετικής γιαγιάς εγγυάται το χιούμορ που οδηγεί την πλοκή σε πιο γόνιμα αφηγηματικά εδάφη.