Ο Νίκος Καραχάλιος είδε την ταινία «Heroic Losers» με τους Ρικάρντο Νταρίν και Λουίς Μαραντόν
Μέρος 1ο
Καθετί που αφορά την Αργεντινή με γοητεύει. Κάθε ιστορία που αναφέρεται σε αργεντινό ποδοσφαιριστή με παγιδεύει (η γενιά μου δεν θα ξεπεράσει ποτέ τις φαντασιώσεις που της γεννάει ο Ντιεγκίτο).
Κάθε ταινία που παίζει ο Ρικάρντο Νταρίν είναι must see. Κάθε φιλμ που συμπρωταγωνιστεί ο Λουίς Μαραντόν γίνεται κλασσική.
Αν όλα αυτά συμβαίνουν μαζί και κάνεις chat στο τηλέφωνο με δύο (!) αργεντίνες φίλες σου ενώ τις παρακολουθείς (για τους μη ενεμερωμένους συνομήλικους μου, αυτός είναι ο μοντέρνος τρόπος κινηματοθέασης και πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις νέες εποχές) όταν η μία βρίσκεται αποκλεισμένη στο Buenos Aires, ενώ θέλει να γυρίσει να σε βρει στην Αθήνα, και η άλλη κάνει modeling στο Dubai, σου στέλνει φωτογραφίες από το shooting που γίνεται παράλληλα, τότε είναι λίγα αυτά που σου λείπουν στη ζωή.
Αν είναι πανσέληνος και η θερμοκρασία στη Βορειοανατολική Αττική αρνείται να πέσει κάτω από τους 20ο C. Αν είναι Νοέμβριος, δηλαδή έχει μπει -θεωρητικά- ο χειμώνας. Αν το ημερολόγιο λέει 2/11/20 και είναι το τελευταίο βράδυ πριν αρχίσει το 2ο lockdown στην Ελλάδα. Αν είσαι μόνος σου -ως ατρόμητος σινεφίλ- στον πανέμορφο τοπικό κινηματογράφο Αλίκη και οι φίλοι σου Μάκης ο Αυστριακός και Μίμης ο Τερματοφύλακας παίζουν «για πάρτι σου» γιατί ο κινηματογράφος είναι άδειος. Αν όλες οι θέσεις είναι επικολλημένες με κόκκινη και λευκή ταινία, αφού για έναν τουλάχιστον μήνα δεν πρόκειται να φιλοξενήσουν καμία άλλη προβολή, τότε η σκοτεινή αίθουσα αρχίζει να θυμίζει crime scene. Και μάλιστα μοιάζει σαν να έχει συντελεστεί πριν από λίγο μαζική δολοφονία μερικών δεκάδων θεατών και ψάχνεις τα θύματα…
Και τουλάχιστον μεταφορικά ισχύει, όσο σκληρό και αν ακούγεται, αφού αυτή η Υπουργός Πολιτισμού σκοτώνει συστηματικά τις τέχνες, αφήνοντας απροστάτευτα τα θεάματα, ειδικά το θέατρο και το σινεμά.
Αν στα παραπάνω προσθέσει κανείς ότι η ταινία εκτυλίσσεται 19 χρόνια πριν, την εποχή που ξέσπασε η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση στη -φτωχή πλέον- λατινοαμερικάνικη χώρα, τότε τα στοιχεία ταύτισης πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα.
Από το τρέιλερ που μου είχε στείλει η Μαρού (Maria Eugenia Rodriguez) (τι ονόματα!) αδημονούσα να έρθουν οι «Ηρωϊκοί Χαμένοι» στην Ελλάδα!
Πώς ξεκινάει; Με την αισθητική φωνή του Νταρίν να αφηγείται: «Σύμφωνα με το λεξικό, ηλίθιος είναι κάποιος χαζός, αφελής και ευκολόπιστος. Παρόλο που ξέρουμε πως ο σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος, οι απλοί άνθρωποι -αυτοί που ακολουθούν τους κανόνες- καταλήγουν να γίνονται συνώνυμοι με την ανοησία. Όμως, κάποια μέρα η κακομεταχείριση που εμείς οι ηλίθιοι έχουμε συνηθίσει μετατρέπεται σε μια πραγματική κλωτσιά στ’ αρχίδια. Και τότε λέμε: «ΑΡΚΕΤΑ!»
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
8°
