Μπορεί το χρήμα ποτέ να μην κοιμάται, σύμφωνα με τον υπότιτλο της συνέχειας του Wall Street, αλλά αυτό δεν εμπόδισε αρκετούς από τους θεατές στην αίθουσα Lumiere, να τον πάρουν για λίγο στη διάρκεια της πρωινής δημοσιογραφικής προβολής του φιλμ του Όλιβερ Στόουν. Και ποιός μπορεί να τους αδικήσει; Αν το Wall Street είχε συλλάβει είκοσι χρόνια πριν μια νοοτροπία και πρακτικές που έφεραν σήμερα την παγκόσμια οικονομία στην κατάσταση που βρίσκεται, η συνέχειά του δεν κάνει τίποτα από το να επιβεβαιώνει ότι είχε δίκιο. Αν η πρώτη ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προφητική, αυτή εδώ μοιάζει να προειδοποιεί για έναν κίνδυνο που έχει ήδη γίνει πραγματικότητα, θυμίζοντάς μας ότι ακόμη κι όταν περάσει μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί.
Έτσι κι αλλιώς αυτό δεν είναι παρά το μικρότερο από τα προβλήματα ενός φιλμ που μοιάζει, περισσότερο απ' ο,τιδήποτε, απλοϊκό, όχι στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που ρίχνουν το χρήμα στην μηχανή του καπιταλισμού, αλλά στους ήρωες που το απαρτίζουν. Ο Όλιβερ Στόουν στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε της προβολής δήλωσε ότι το Wall Street Money Never Sleeps είναι πάνω απ' όλα “μια ταινία για την οικογένεια” και δεν έχει άδικο, μόνο που είναι η πιο ανέμπνευστη και σχηματική ταινία πάνω στην οικογένεια που θα μπορούσε να γυρίσει κανείς. Η επιστροφή του άσωτου χρηματιστή Γκόρντον Γκέκο από τη φυλακή και η προσπάθεια επανένωσής του με την κόρη του ακολουθεί μια τροχιά που μοιάζει βγαλμένη από επεισόδιο του “Έχεις Πακέτο”, μόνο που κανείς εκτός της Κάρεϊ Μάλιγκαν (που περιφέρεται μουτρωμένη σε όλη τη διάρκεια του φιλμ), δεν δείχνει να συγκινείται. Ο μπαμπάς της, Μάικλ Ντάγκλας, παρά τα πούρα, τη μπριγιαντίνη και το μαύρισμα (στο σολάριουμ της φυλακής υποθέτουμε), παρά την απληστία και τις μεγαλόστομες ατάκες, μοιάζει ξεδοντιασμένος καρχαρίας, έτοιμος να ηττηθεί από την αγάπη για την κόρη του (κι ένα υπερηχογράφημα). Φταίει το σενάριο που φλερτάρει με την αστειότητα, ή το γεγονός ότι οι ηθοποιοί πιστεύουν ότι τα ακριβά κοστούμια και τα φαλλικά Cohibas μπορούν να χτίσουν χαρακτήρες από το πουθενά, φταίει πρωτίστως ο Όλιβερ Στόουν που προσφέρει εντυπωσιακά lofts στην Νέα Υόρκη, flashy εικόνες και ατάκες γεμάτες από ποσά που ζαλίζουν, σαν χάντρες στους ιθαγενείς των Καννών; Ευχαριστούμε, πληρώσαμε ήδη...
Δες το teaser του Wall Street Money Never Sleeps στο video που ακολουθεί
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
8°
