Μεγάλωσε αν τολμάς

Ο Γκιγιόμ Κανέ δεν διστάζει να βγάλει τα άπλυτα των σταρ στη φόρα, παρουσιάζοντας τους ως κακομαθημένα και ανασφαλή πλάσματα. Με πρόσχημα μια σατιρική ματιά πάνω στον κόσμο των διασημοτήτων, ο δημιουργός του «Μικρά αθώα ψέματα» (ένα θαυμάσιο φιλμ του 2011 που θα μπορούσε να αποτελεί εύκολα τη γαλλική «Μεγάλη ανατριχίλα») μιλάει για την ανασφάλεια του καλλιτέχνη και την μεγάλη αγωνία που τον διακατέχει σχετικά με τη δημόσια εικόνα του. Με φουριόζικη διάθεση, ανατρεπτική τάση και έξυπνες ιδέες όσον αφορά το σχεδιασμό του σεναρίου, ο Κανέ προβαίνει σε μια πρωτότυπη και απολαυστική σύζευξη μυθοπλασίας και ψευδοντοκιμαντέρ, τοποθετώντας στο κέντρο του κάδρου την ίδια τη ζωή του. Μάλιστα, προκειμένου να δώσει ακόμη περισσότερη πειθώ στο εγχείρημα επιστρατεύει την πραγματική σύντροφο του στη ζωή Μαριόν Κοτιγιάρ (ιδανικό ταίρι στη... νεύρωση και την ιδιορρυθμία του άντρα της όπως φαίνεται στην ταινία) να υποδύεται φυσικά τον εαυτό της. Η γαλλίδα σταρ είναι καταπληκτική στο φιλμ: σχεδόν παθαίνει παράκρουση όταν ο φοβερός και τρομερός καναδός σκηνοθέτης Ξαβιέ Ντολάν της προτείνει να παίξει στη νέα του ταινία – όπως και έγινε πράγματι με τη συνεργασία τους στο βραβευμένο στις Κάνες «Μέχρι το τέλος του κόσμου»- και το παρακάνει όταν αρχίζει να προβάρει την προφορά του Κεμπέκ (η εφαρμογή της περίφημης Μεθόδου στην καθημερινότητα των ηθοποιών)  προκαλώντας απελπισία στον Κανέ καθώς δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα του λέει! Μια κωμική ερμηνεία υψηλού επιπέδου που αποδομεί πλήρως την εικόνα του ηθοποιού, με όπλα της τον αυτοσαρκασμό, την καταπίεση που ασκείται από κοινό και ΜΜΕ στα διάσημα ζευγάρια, την «λόξα» των ιδίων και φυσικά την απέραντη ανασφάλεια που τους συντροφεύει σε κάθε τους βήμα προκειμένου να μη συμβεί έστω και το παραμικρό λάθος που θα φέρει πιο γρήγορα το φινάλε στην καριέρα τους. Μια πονηρά έξυπνη και αφοπλιστική κομεντί για τους μηχανισμούς του σταρ σύστεμ αλλά κι ένας ψαγμένος και θαρραλέος στοχασμός πάνω στη σχέση ζωή και θεάματος. Παράλληλα ο Κανέ προβαίνει με τόλμη σε μια τρυφερή αλληγορία για το χρόνο που καταδυναστεύει τους σταρ που βρίσκονται παγιδευμένοι στην αιώνια, αρυτίδωτη και λαμπερή εικόνα τους. Παρά τα ελκυστικά σημεία της η ταινία δεν καταφέρνει ποτέ να γίνει συναρπαστική ή σπαρταριστή. Η αλήθεια είναι πως από ένα σημείο και μετά το σενάριο δείχνει να επαναλαμβάνεται, λες και η κρίση του alter ego του Κανέ στην ταινία, έχει πλήξει και τον ίδιο το δημιουργό. Ή μήπως είναι κι αυτό σκηνοθετική άποψη;