Η τέταρτη ημέρα του φεστιβάλ σημαδεύτηκε αρνητικά από την πρώτη (κι ελπίζουμε τελευταία) βιαστική εκκένωση του Palais υπό την απειλή τρομοκρατικής επίθεσης με τις φήμες να μιλούν κάπως αντιφατικά από τη μία μεριά για τηλεφώνημα για βόμβα, από την άλλη για ασυνόδευτο σακίδιο που εντοπίστηκε μέσα σε αίθουσα. Τελικά το κακό αποφεύχθηκε, αν και το πιο εντυπωσιακό ήταν η άρνηση όσων είχαν στηθεί στην ουρά για την πολυαναμενόμενη πρώτη προβολή του Le Redoutable, της βιογραφικής ταινίας για τον Jean Luc Godard, να μετακινηθούν για να μη χάσουν τη σειρά τους. Στα υπόλοιπα μεγάλα γεγονότα της ημέρας, προβλήθηκε το πρώτο μεγάλο κι αδιαφιλονήκητο φαβορί για τον Χρυσό Φοίνικα (περισσότερα παρακάτω), ο Clint Eastwood παρουσίασε σε μια ειδική τιμητική προβολή το αριστούργημά του “Οι Ασυγχώρητοι” και στο κόκκινο χαλί παρέλασε για άλλη μια φορά κάθε καρυδιάς σελέμπριτι.
Οι αφίξεις
Δύο ταινίες για τις οποίες φημολογείται ήδη ότι θα φύγουν από το 70ο Φεστιβάλ των Καννών με κάποιο από τα μεγάλα βραβεία, το 120 battements par minute του Robin Campillo (το οποίο είδαμε και συμφωνούμε) και το The Square του Ruben Östlund (το οποίο θα δούμε κι επιφυλλασσόμαστε), έκαναν χθές την επίσημη πρεμιέρα τους. Από την πρώτη ταινία ξεχώρισε η ταχύτατα ανερχόμενη και βραβευμένη ήδη με δύο Σεζάρ Adele Haenel, ενώ από τη δεύτερη η αγαπημένη από τη συμμετοχή της στο Mad Men και στο Handmaid’s Tale, Elisabeth Moss. Φυσικά είδαν κόκκινο χαλί και μπήκαν οι γνωστές και μη εξαιρετέες πλέον Kendall Jenner και Aishwarya Rai, ενώ το σοκ του χαλιού ήταν η κυριολεκτικά αγνώριστη Pamela Anderson.
Η Kristen Stewart, γνωστή και με την κωδική ονομασία ΚStew για την οικονομία των χαρακτήρων στο hashtag, ήρθε στις Κάννες με τον αέρα της σκηνοθέτη πλέον, αφού χθες έκανε πρεμιέρα η πρώτη μικρού μήκους ταινία της με τίτλο Come Swim. Η άφιξή της στο κόκκινο χαλί προκάλεσε τον αναμενόμενο πανικό, ενώ δηλώνουμε ερωτευμένοι με το νέο της κούρεμα.
Και για το τέλος ένα ασπρόμαυρο respect στον Clint Eastwood, ο οποίος ήρθε για να παρουσιάσει σε πλήρως αποκατεστημένη και απαστράπτουσα 4k κόπια τους Ασυγχωρητούς του.
Οι ταινίες:
120 Battiments Per Minute
Ο συναισθηματικός οδοστρωτήρας του Robin Campillo που ισοπέδωσε κυριολεκτικά όλο το Palais και το άφησε να παραμιλάει κλαίγοντας είναι ένα χρονικό για τη δράση του γαλλικού τμήματος της Act Up στις αρχές της δεκαετίας του 90, μια εποχή που το AIDS ήταν ακόμα δαιμονοποιημένο ως μια θανατηφόρα επιδημία που χτυπούσε τους ομοφυλόφιλους και τους τοξικομανείς, οι περισσότεροι βρίσκονταν στο σκοτάδι σχετικά με τους τρόπους μετάδοσης, η Πολιτεία κι οι φαρμακοβηχανίες κώφευαν μπροστά στην έκκληση για επίσπευση των ερευνών για αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης κι εκατοντάδες άνθρωποι έχαναν τις ζωές τους ή έβλεπαν αγαπημένα τους πρόσωπα να αργοσβήνουν. Σκηνές ακτιβιστικής δράσης που θυμίζουν δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ εναλλάσονται με την αφήγηση της ιστορίας μιας ομάδας φορέων, ασθενών και εθελοντών που έδιναν την καθημερινή και άνιση μάχη όχι μόνο με το θάνατο, αλλά και την αναλγησία και την εχθρότητα της πολιτείας και της κοινωνίας και δημιουργούν μια αριστουργηματική τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής και μιας χαμένης γενιάς, που πλημμύρισε με το αθώο αίμα της τον Σηκουάνα, στην πιο αλησμόνητη σκηνή της ταινίας. Ήδη φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα.
Las Hijas De Abril
Οι Οικογενειακές Ιστορίες μοιάζουν με αριστούργημα μπροστά στη νέα ταινία του Michel Franco, γνωστού στη χώρα μας από το σχολικό δράμα με θέμα το bullying Μετά τη Λουσία. Η τραβηγμένη από τα μαλλιά ιστορία μιας διαβολικής και δολοπλόκας μάνας (η Abril του τίτλου) που θα κλέψει το μωρό της μίας της κόρης (!), θα υποβάλει τη δεύτερη σε εξαντλητική δίαιτα (!!), χωρίς κανέναν προφανή λόγο, κι εν συνεχεία θα αποπλανήσει τον πατέρα του παιδιού της πρώτης (!!!) για να δημιουργήσει μια νέα οικογένεια από την αρχή μοιάζει με κακόγουστο κινηματογραφικό αστείο και κάνει τις telenovelas να ωχριούν μπροστά της σε δημαγωγία και φτηνό συναισθηματισμό. Ελάχιστες φορές έχουμε αισθανθεί να μας κοροϊδεύει τόσο απροκάλυπτα στα μούτρα ένας σκηνοθέτης. Αν δεν ήταν γυρισμένη με τόση σοβατοφάνεια η ταινία, θα λέγαμε τουλάχιστον πως είναι ένα ειρωνικό και κακόγουστο αστείο. Τώρα θέλουμε απλώς να ξεχάσουμε ότι την είδαμε.
Le Redoutable
Πώς γυρίζεις μια ταινία για τον Jean Luc Godard; Τι μπορείς να πεις για τον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία του κινηματογράφου κι επαναπροσδιόρισε τους σημειολογικούς του κώδικες; Πώς μπορείς να τον επανασυστήσεις στο φεστιβάλ μέσα από το οποίο ξεπήδησε κι έχτισε το μύθο του; Για τον Michel Hazanavicius, τον υπερτιμημένο σκηνοθέτη του The Artist, η απάντηση είναι απλή, αναμενόμενη και τεμπέλικη: αντιγράφοντάς τον και μασκαρεύοντας όλη αυτή την κλοπή ως φόρο τιμής. Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν ο πατριάρχης της nouvelle vague ήταν μια ποπ και χαριτωμένη αποδόμηση, είχε αποδομήσει άλλωστε ο ίδιος αρκετά και με περισσότερη επιτυχία τον εαυτό του, κι οσο κι αν η ταινία του Hazanavicius δεν οδήγησε εμάς κι ενδεχομένως και τον ίδιο τον Godard τελικά στο facepalm, άλλο τόσο περιττή και αχρείαστη φαντάζει, ως μια άσκηση ύφους που στέκεται αμήχανα απέναντι στο μύθο, κάνει αστειάκια και λογοπαίγνια και κλείνει πονηρά το μάτι σε όσους δε θα κουραστούν αρκετά γρήγορα να βρίσκουν μέσα στην ταινία τις αναφορές στο εμβληματικό έργο του. Δεν το βλέπεις με Περιφρόνηση, αλλά σίγουρα ούτε Με Κομμένη την Ανάσα.
It all sounds Greek to me (ή αλλιώς το ελληνικό χρώμα της ημέρας)
Στο τέταρτο όροφο του Palais φιλοξενείται έκθεση φωτογραφίας με τις σημαντικότερες στιγμές των 70 χρόνων του φεστιβάλ. Περίοπτη θέση μέσα σ΄αυτές καταλαμβάνει Η Ελληνική Βραδιά που διοργανώθηκε το 1960 από τον Jules Dassin και την Μελίνα Μερκούρη με αφορμή την προβολή του Ποτέ την Κυριακή.
13°
