Και οι επτά ήταν υπέροχοι

Όχι ακριβώς υπέροχο, αλλά σίγουρα δυναμικό και καλοστημένο. Τα θετικά είναι πιο πολλά από τα αρνητικά εδώ. Ξεμπερδεύουμε με τα... κακά (κανένα ρίσκο, ασφαλείς λύσεις και προβλέψιμη πλοκή εκ μέρους του Φούκουα) και πάμε σε όσα αξίζουν. Η μοντέρνα ματιά του σκηνοθέτη της «Ημέρας εκπαίδευσης» –που παραμένει η καλύτερη ταινία του– κουμπώνει τέλεια με το κλασικό επιμύθιο της ομότιτλης ταινίας του Στάρτζες, η οποία με τη σειρά της προήλθε από το μαγικό άγγιγμα του Κουροσάουα («Οι 7 σαμουράι»). Οι σύγχρονοι «Υπέροχοι» είναι στην πραγματικότητα ένα μελαγχολικό νεογουέστερν που καταδεικνύει τα απομεινάρια ενός κόσμου που σβήνει. Η νέα Δύση χτίζεται πάνω στα κουφάρια μερικών απόκληρων: μεξικανοί παράνομοι, κυνηγοί επικηρυγμένων, δεινοί πιστολέρο, ινδιάνοι, απόμαχοι του εμφυλίου, κινέζοι μετανάστες, τζογαδόροι ποτίζουν με το αίμα τους τη Γη που θα αναθρέψει τους νέους βλαστούς –του καπιταλισμού– την ίδια ώρα που η Βίβλος δίνει άφεση αμαρτιών στα εγκλήματα των τελευταίων. Ο Φούκουα καταφέρνει να ελέγξει με περίσσευμα αυτοπεποίθησης το υλικό του: σκηνοθετική δεξιότητα, συμβολισμοί πίσω από κάθε σεκάνς, χορογραφημένη βία, επική πινελιά στις στιλιζαρισμένες μονομαχίες και σωστή σκιαγράφηση χαρακτήρων. Η ριζοσπαστική άποψή του (σε όλο αυτό το δυσοίωνο, υπερβίαιο σκηνικό η μελλοντική ελπίδα προέρχεται από τη Γυναίκα) ταυτόχρονα αποτίει φόρο τιμής σε σπουδαίους πιονέρους του γουέστερν. Τα γκρο πλαν και η μουσική θυμίζουν Λεόνε, τα επιβλητικά μακρινά πλάνα «φωτογραφίζουν» το σινεμά του Φορντ κι όλα τα άλλα είναι βγαλμένα από το αμοραλιστικό σύμπαν του Πέκινπα.