Το φετινό φεστιβάλ φωτογραφίας Athens Photo Festival (APhF:08) φιλοξενεί πολύ ενδιαφέροντες σύγχρονους φωτογράφους, κάποιες πιο κλασικές δουλειές και γεμίζει με φωτογραφίες μουσεία, γκαλερί, ιδρύματα, πολυχώρους, βιτρίνες καταστημάτων, λουτρά και μπαρ για όλο το φθινόπωρο.
O P. Lomascolo ζήτησε από Λιβανέζους να ποζάρουν στο φακό του με τα μάτια κλειστά. Τους συνέδεσε με καλώδια εγκεφαλικής ανάλυσης που συνδέονταν με τη φωτογραφική του μηχανή και τους ζήτησε να οραματιστούν τον Λίβανο ακριβώς όπως θα ήθελαν να είναι. Το φωτογραφικό πείραμα –που πήρε το όνομα του ονείρου τους– “My Lebanon” μαρτυρεί τη νέα εποχή της φωτογραφίας. Την εποχή που η φωτογραφία –ξεπερνώντας τον εαυτό της– εξελίσσεται πίσω από την εικόνα, μέσω της εμπειρία του μοντέλου και της δικής μας, ζητώντας μας την ενεργοποίηση της φαντασίας μας.
Αυτό είναι ένα από τα 52 φωτογραφικά projects που θα δούμε στo “Athens Photo Festival” (το νέο όνομα του γνωστού μας «Μήνα Φωτογραφίας»). Το φεστιβάλ έχει ήδη ξεκινήσει με τις εκθέσεις του Αμερικανού φωτογράφου Tod Papageorge, του Σπύρου Μελετζή κ.ά. και θα συνεχίσει με εγκαίνια όλο τον Οκτώβριο. Οι εκθέσεις του προσεγγίζουν πολλά διαφορετικά είδη φωτογραφίας, από την πιο συμβατική χρήση της φωτογραφικής κάμερας ως μέσο καταγραφής, την πιο conceptual χρήση της, την ιστορική φωτογραφία αλλά και το πιο ελεύθερο φωτορεπορτάζ που θαμπώνει τα όρια μεταξύ αναπαράστασης και πραγματικότητας. Μία τέτοια περίπτωση, που εστιάζει σε λεπτομέρειες και ξαναδίνει μία καινούργια ανάγνωση του περιβάλλοντος, είναι η δουλειά του Αλβανού φωτογράφου Enri Canaj. Οι φωτογραφίες του δίνουν μία άλλη διάσταση της «κουλτούρας του δρόμου», που καταρρίπτει την κατασκευασμένη ομορφιά της “streetculture” και αποδίδει την πραγματική της σκληρότητα.
Οι διαφορετικές εκθέσεις που θα δούμε ενώνονται κάτω από το κεντρικό θέμα του φεστιβάλ, που είναι η Μεσόγειος. 200 Έλληνες και ξένοι φωτογράφοι αναδεικνύουν τη σύγχρονη εικόνα του μεσογειακού πολιτισμού, τις ιδιαιτερότητές του, την ομορφιά και τις πραγματικές δυσκολίες του. Ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους κοινωνικού προβληματισμού, αποδίδουν ένα ψηφιδωτό της Μεσογείου με εικόνες που εστιάζουν σε ζητήματα γεωπολιτισμού (Γιώργος Γεωργίου), γυναικείας ταυτότητας (Ιωάννα Ράλλη), αστικού ρεαλισμού (Μυρτώ Παπαδοπούλου), ιστορίας (Σπύρος Μελετζής), ενός οδοιπορικού στο «μύθο» της Μεσογείου (Patrick Taberna), τη δύναμη του πολιτικού σχόλιου (Αλεξάνδρα Γρυπάρη), την αποξένωση αλλά και ονειρική απομόνωση του σύγχρονου άνθρωπου (Ένη Κούκουλα) κ.ά.
Η αλλαγή του ονόματος του φεστιβάλ σε “Athens Photo Festival” σηματοδοτεί τους νέους στόχους του: το άνοιγμα προς το διεθνές, την αναίρεση των συνόρων, τη δημιουργία μιας διαπολιτιστικής πλατφόρμας. Μέσα στον Οκτώβριο θα παρουσιαστούν συνολικά 18 εκθέσεις και η κορύφωση των εκδηλώσεων θα γίνει τον Νοέμβριο με 24 ακόμα εκθέσεις, παράλληλες ομιλίες, προβολές, συνέδρια και εκπαιδευτικά προγράμματα. Επίσης, τον Νοέμβριο θα στηθούν δεκαπέντε οθόνες στα Λουτρά των Αέρηδων, όπου θα προβάλλονται εικόνες από διάφορες χώρες της Μεσογείου, ενώ στο κέντρο της Αθήνας θα κρεμαστούν φωτογραφίες νέων Ελλήνων φωτογράφων σε βιτρίνες γνωστών καταστημάτων.
AGENDA ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
HERE AND THERE, Tod Papageorge, Xippas Gallery, Σοφοκλέους 53 Δ, 210 3319.333
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ 1942-1944, Σπύρος Μελετζής, ΜΙΕΤ - Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγίου Κωνσταντίνου 20 και Μενάνδρου, 210 5221.420
ΑΠΟ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ, Τρισεύγενη Άρχοντα, Λιλύ Φραγκάκη - Art & Design, πλ. Καρύτση 4, 210 3228.950
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
17°
