Μετά από τρεις εβδομάδες παραμονής στην πλατεία Συντάγματος, οι εξήντα Σύροι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στο Μεταγωγών και από εκεί σε ξενοδοχεία, όπου βρίσκονται προς το παρόν. Το μέλλον τους άγνωστο. Η Ινώ Κλώσση βρέθηκε στο Σύνταγμα λίγες μέρες πριν τη μεταφορά τους και φωτογράφισε πρόσωπα γεμάτα ελπίδα, αλλά κυρίως αβεβαιότητα.
Όπως λέει και η ίδια: «Στην 3η εβδομάδα εγκατάστασης των Συρίων μεταναστών στην πλατεία Συντάγματος, βρέθηκα εκεί με σκοπό να φωτογραφίσω τα τεκταινόμενα. Κάτι είχε αλλάξει όμως από την πρώτη φορά. Με το που έφτασα στο σημείο ήξερα οτι δεν είχα έρθει για ειδησεογραφική κάλυψη. Για κάποιο λόγο τα παιδιά μου τράβηξαν το ενδιαφέρον σαν μαγνήτες και το μόνο που ήθελα ήταν να απεικονίσω τον παλμό τους και πώς εκείνα με τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό τους προέδιδαν μια γοητευτική και ελπιδοφόρα αντίφαση στην όλη κατάσταση, στην οποία δε μπόρεσα να αντισταθώ. Την αντίφαση που φέρνουν πάντα τα παιδιά σε καταστάσεις αναταραχής και σε εμπόλεμες καταστάσεις. Ενώ έφτασα μουδιασμένη και με σφιγμένη καρδιά, έφυγα με το χαμόγελο που μου μετέδωσαν εκείνα, βλέποντας -όπως ο μπαμπάς ενός εκ των παιδιών είπε- την ελπίδα στα μάτια τους...».
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
16°
