Αν δεν είναι τέχνη να αποτυπώνεις έναν ολόκληρο κόσμο με χρώματα, κίνηση και συναίσθημα σε μια φωτογραφία, τότε τι είναι; O φωτογράφος Λευτέρης Καλογυιός συνηθίζει να προσεγγίζει τα θέματά του μέσα από ένα καλλιτεχνικό πρίσμα κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις φωτογραφίες του να ξεχωρίζουν. Έτσι, συνεχίζει όχι μόνο να να εντυπωσιάζει αλλά και να διατηρεί μια σημαντική θέση στην τέχνη της φωτογραφίας. Μιλήσαμε μαζί του για να μάθουμε περισσότερα.
Πώς ξεκίνησε η επαφή σας με τον χώρο της φωτογραφίας;
Η φωτογραφία είναι κάτι που κέντριζε το ενδιαφέρον μου απ' όταν ήμουν ακόμα παιδί. Μου άρεσε το πώς αισθανόμουν κάθε φορά που κρατούσα την κάμερα. Έβγαζα φωτογραφίες για να εκφράσω αυτά που ένιωθα. Πρώτα, βέβαια, εξέφρασα τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες μέσα από τη ζωγραφική. Μάλιστα είχα κάνει και μία έκθεση Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Αυτά, βέβαια, πριν με τραβήξει για τα καλά η φωτογραφία και βάλω τη ζωγραφική σε δεύτερη μοίρα.
Φαντάζομαι πώς είναι δύσκολο πια να ζήσει κανείς αποκλειστικά από την Τέχνη...
Η Τέχνη είναι ένας τομέας που μπορεί να προσφέρει πολλά σε πνευματικό επίπεδο αλλά λίγα σε υλικό. Σημασία έχει όμως κάθε project που αναλαμβάνεις να το αντιμετωπίζεις σαν έργο τέχνης, να βάζεις ένα κομμάτι της ψυχής σου μέσα. Γι’ αυτό προσπαθώ να ενσωματώσω την τέχνη στον γάμο και τη βάπτιση, όπου μπορώ να πω πως ειδικεύομαι πια. Παράλληλα, ασχολούμαι με τη διαφημιστική φωτογραφία ενώ φωτογραφίζω και για ηλεκτρονικά περιοδικά και portfolio.
Πόσο δύσκολο είναι να απαθανατίσετε τα συναισθήματα των ανθρώπων σε μια τόσο σημαντική ημέρα της ζωής τους;
Τα τελευταία χρόνια έγινα πιο συγκεκριμένος σε αυτό που ζητάω και θέλω. Εξελίχθηκα. Γνωρίζοντας ανθρώπους στο περιβάλλον τους άρχισα να δημιουργώ ιστορίες - αποτυπώνοντας αυτό που νιώθω. Για να βγει το αποτέλεσμα που θέλω, για να μπορέσω να μεταφέρω τα βιώματά τους στις φωτογραφίες, συζητάω μαζί τους, προσπαθώ να τους πλησιάσω, να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους, έτσι ώστε να πέσουν οι τοίχοι και οι άμυνές τους και να ακούσω τις βαθύτερες ιστορίες τους. Να νιώσουν άνετα και να αφεθούν στον φακό μου. Έτσι πετυχαίνω ένα πολύ αυθόρμητο αποτέλεσμα που βαδίζει στα όρια του ρεπορτάζ.
Ο Λευτέρης Καλογυιός γεννήθηκε στην Αθήνα. Μετά τη ζωγραφική αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία και σπούδασε Φωτογραφία και Οπτικοακουστικές Τέχνες στο ΤΕΙ Αθήνας. Στη συνέχεια, έκανε συμπληρωματικές σπουδές στην Γραφιστική και στην Ιστορία της Τέχνης. Εργάστηκε ως καθηγητής φωτογραφίας σε σχολές του δημόσιου τομέα και από το 2010 διατηρεί το δικό του studio.
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
18°
