Φωτογραφια

Τα Πρόσωπα του Άουσβιτς: Μία Βραζιλιάνα καλλιτέχνης δίνει ζωή στους κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης

«Παρατηρούμε την ατομικότητα σε φωτογραφίες, οι οποίες ήταν προορισμένες να εξαλείψουν το ανθρώπινο στοιχείο»

foto_1.jpg
Νικολέττα Σταμάτη
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
aoysvitsh.jpg
© Faces of Auschwitz/Marina Amaral/Auschwitz Memorial Museum

«Τα Πρόσωπα του Άουσβιτς» είναι ένα φωτογραφικό project εν εξελίξει της Μαρίνα Αμαράλ, η οποία βάζει χρώμα στις φωτογραφίες των κρατουμένων του Άουσβιτς. Η Βραζιλιάνα καλλιτέχνης συνεργάζεται με το Μουσείο Άουσβιτς – Μπίρκεναου, από το οποίο προμηθεύετε τις φωτογραφίες – πορτρέτα και το ιστορικό των κρατούμενων του στρατοπέδου συγκέντρωσης, με σκοπό να δώσει στους ανθρώπους την ευκαιρία να συνδεθούν με τα θύματα του χιτλερικού καθεστώτος σε ένα ανώτερο συναισθηματικό επίπεδο, πράγμα που οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες δεν καθιστούν εύκολο, όπως χαρακτηριστικά δηλώνει στο Artsy.

aoysvits6.jpg
© Faces of Auschwitz/Marina Amaral/Auschwitz Memorial Museum


Οι ναζί τράβαγαν τις φωτογραφίες αυτές, για να έχουν καταγεγραμμένο κάθε κρατούμενο, και προσπάθησαν να τις κάψουν όταν το 1945 ο Σοβιετικό Στρατός πλησίαζε το στρατόπεδο. Ωστόσο, πολλές σώθηκαν από τους ίδιους τους κρατούμενους, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθούν ως επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία κατά την Δίκη της Νυρεμβέργης.

Στο φωτογραφικό υλικό συναντάμε άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών με ξυρισμένα κεφάλια και φόρμες με μπαλωμένο ένα αστέρι ή ένα τρίγωνο, κίτρινο για τους Εβραίους, κόκκινο για τους πολιτικούς κρατούμενους, πράσινο για τους εγκληματίες και ροζ για τους ομοφυλόφιλους. Ανάμεσα τους υπάρχουν άνθρωποι, για τους οποίους γνωρίζουμε όλο τους το ιστορικό, όπως ο Ιβάν Ρεμπάλκα, άνθρωποι που δραπέτευσαν, όπως η Ζανίνα Νοβάκ, άνθρωποι που πέθαναν στο στρατόπεδο, όπως η 13χρονη Ζοζέφα Γκλαζόβσκα, και άνθρωποι για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτα παρά τον αριθμό που τους έδωσε το ναζιστικό καθεστώς.

aoysvits5.jpg
© Faces of Auschwitz/Marina Amaral/Auschwitz Memorial Museum



aoysvits4.jpg
© Faces of Auschwitz/Marina Amaral/Auschwitz Memorial Museum



Το δυσκολότερο κομμάτι του project είναι ο κίνδυνος να πέσει σε μεγάλες ιστορικές ανακρίβειες. Για τον λόγο αυτό, μαζί με τις φωτογραφίες το μουσείο στέλνει στην Αμαράλ και τις αντίστοιχες κάρτες εγγραφής, όπου περιλαμβάνονται λεπτομέρειες για το χρώμα των ματιών και των μαλλιών του κάθε κρατουμένου, αλλά και το πιστοποιητικό θανάτου του, ενώ – για όποιους υπάρχουν – της χορηγούν και ό,τι άλλο έγγραφο βρίσκουν, που μπορεί να της δώσει στοιχεία για την ζωή τους. Επιπλέον, για να πετύχει τα σωστά χρώματα των στολών και των αστεριών ή των τριγώνων, συμβουλεύεται και έναν ιστορικό, τον Βάιτμαν Μπορν.

aoysvits2.jpg
© Faces of Auschwitz/Marina Amaral/Auschwitz Memorial Museum



aoysvits1.jpg
© Faces of Auschwitz/Marina Amaral/Auschwitz Memorial Museum



Μιλώντας για τις φωτογραφίες των κρατουμένων ο εκπρόσωπος τύπου του Μουσείου Άουσβιτς – Μπίρκεναου, Πάουελ Σαβίσκι, σχολίασε: «Όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες καταγραφής που τραβήχτηκαν στο στρατόπεδο, βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με αληθινούς ανθρώπους. Κοιτάμε μέσα στα μάτια τους, μαντεύουμε τα συναισθήματα τους, παρατηρούμε την ατομικότητα σε φωτογραφίες, οι οποίες ήταν προορισμένες να εξαλείψουν το ανθρώπινο στοιχείο». 

auschwitz.jpg
© Peter Tóth

 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY