«Αρχικά ξεκίνησε σαν απλή καταγραφή και αποτύπωση αναμνήσεων. Μετέπειτα, συνειδητοποίησa ότι αυτή η καταγραφή θα μπορούσε να αποτυπώσει την υποκουλτούρα του skate με έναν διαφορετικό τρόπο, από αυτόν με τον οποίο λαμβάνει ο περισσότερος κόσμος, από τα μέσα ενημέρωσης» εξηγεί.
Ο Βαγγέλης Νεοφώτιστος παρουσιάζει το ρόλο του skate σαν παιχνίδι μέσα στην πόλη με το φωτογραφικό βιβλίο «Ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες». Στις σελίδες του θα βρείτε ασπρόμαυρα αστικά στιγμιότυπα, την ευθύνη των πράξεων και τη στάση ζωής μιας παρέας, καθώς και τις προτεραιότητες που δίνουν σημασία στο καθημερινό της παιχνίδι: το πατίνι.
«Σημαντικό πλαίσιο κάθε παιχνιδιού ήταν τότε για μας οι κανόνες. Οι ήδη υφιστάμενοι κανόνες αποτέλεσαν την αφετηρία για μια άτυπη συμφωνία και στο παιχνίδι που μας εξίταρε περισσότερο εκείνη την περίοδο, το πατίνι. Το πατίνι, όπως και αρκετά άλλα παιχνίδια που πραγματοποιούνται σε πλατείες και δημόσιους χώρους, διεπόταν από έναν, σχεδόν μοναδικό και ειρωνικά ιδιαίτερο κανόνα: εδώ το παιχνίδι αυτό απαγορεύεται» αναφέρει ο ίδιος στην εισαγωγή της κομψής έκδοσης που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλφειός.
Στις 68 συλλεκτικές σελίδες της, καθώς κυκλοφορεί σε 200 αντίτυπα, το brotherhood, το ρολάρισμα, τα σανίδια και οι riders αναδύουν μια άλλη ατμόσφαιρα από την πολύχρωμη, τυποποιημένη πλευρά που συναντά συνήθως κανείς στο διαδίκτυο.
Ο Βαγγέλλης Νεοφώτιστος σπούδασε Φωτογραφία και Βίντεο στην Θεσσαλονίκη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Σχολή Καλών Τεχνών του Ταλλίν της Εσθονίας (Estonian Academy οf Arts), στην οποία ολοκλήρωσε ένα σεμιναριακό κύκλο σπουδών στο Μεταπτυχιακό Τμήμα με θέμα: Οπτικές και Ηχητικές Εγκαταστάσεις και Ιστορία της Σύγκλισης των Τεχνών. Εργάζεται σαν freelance φωτογράφος, camera man και μοντέρ.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
17°
