Μια Θεσσαλονικιά που το ’χει. Η Κατερίνα Κωνσταντοπούλου επιμένει στη στιλιζαρισμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία και μας οδηγεί σε γοητευτικά ταξίδια στα σύνορα μιας επικράτειας φτιαγμένης από ονειρική λυρικότητα και απροσποίητη λίμπιντο. Εικόνες που ξέρουν καλά τον τρόπο να σε κάνουν να αισθανθείς τη δύναμη της καθαρής ομορφιάς. Τα συγχαρητήριά μας.
Η νεαρή δημιουργός με καταγωγή από το Αμβούργο τραβάει φωτογραφίες χωρίς περιαυτολογίες και πομπώδεις διατυπώσεις. Είναι από τη Θεσσαλονίκη, της αρέσει να φτιάχνει εικόνες, τελεία. Προέρχεται μέσα από την πόλη, καδράρει τους αφανείς ήρωές της, σκαρώνει ευφάνταστα οπτικά σενάρια με τα φιλαράκια της σε πρωταγωνιστικό ρόλο, εξιστορημένα υπό το πρίσμα ενός παιδιού που παίζει ξέγνοιαστα και αιχμαλωτίζει τη σχέση του με τα μοντέλα, το χρόνο, το φως και τη σκιά του, τις διαθέσεις που αλλάζουν, το ερωτικό πάρε δώσε με την ίδια την τέχνη της φωτογραφίας.
Η ματιά της είναι μια ανάσα φρεσκάδας απέναντι στην πολύχρωμη λαίλαπα των χαζοχαρούμενων ίνσταγκραμς, το λιτό σε υλικό αλλά πλούσιο σε αγαθά πορτφόλιό της έχει όραμα, τεχνική και τη σφραγίδα του ταλέντου. Όλα αυτά από μια δημιουργό η οποία βρίσκεται ακόμη σε στάδιο μαθητείας στη Stereosis, εξασκείται με ψηφιακές μηχανές ενόσω χτίζει το οπλοστάσιό της από αναλογικές κάμερες και ξεροσταλιάζει στον σκοτεινό θάλαμο προσδοκώντας να της ψιθυρίσει τα μυστικά του.
Φιλήδονες λήψεις, ρομαντισμός, χιούμορ, funk, σουρεαλιστικά όνειρα και, επιτέλους, μια καινούργια φωτογράφος που θυμίζει περισσότερο Francesca Woodman παρά Terry Richardson –όχι άλλο παρακμιακό glam, please! Η απουσία χρώματος προσδίδει στις εικόνες της μια νουάρ, μελαγχολική αύρα, μαζί με το κύρος του κλασικού που δεν υπακούει στις ορέξεις οποιασδήποτε δεκαετίας, ενώ η διαχρονικότητα του grayscale εξασφαλίζει το απαραίτητο επίπεδο απόστασης ανάμεσα στο αντικείμενο και την εποχή του. Αυτές οι φωτογραφίες έχουν τη στόφα του άφθαρτου, οποιαδήποτε στιγμή και αν τις κοιτάξεις. Ο κόσμος της Κατερίνας Κωνσταντοπούλου έχει φυσική πρωτεύουσα τον φακό, και γρήγορα θα φτάσει στις πιο μακρινές ακτές του. Αν θες να δεις κάτι ωραίο, αυτή είναι μια καλή ευκαιρία. Free your mind and your ass will follow.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
16°
