Φωτογραφια

12 φωτογραφίες από την πανσέληνο στο λόφο του Φιλοπάππου

Αν ξεκουνηθείς, η Αθήνα προσφέρει απλόχερα

107302-212813.jpg
Θανάσης Καρατζάς
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
370793-766069.jpg
ΚΑΡΑΤΖΑΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

Φωτογραφία:  Θανάσης Καρατζάς

Όσες φορές κι αν δεις την πανσέληνο να κινείται απαλά στον βραδινό ουρανό, δεν πρόκειται να τη βαρεθείς. Το καλύτερο σημείο για μένα είναι στο μαρμάρινο πλάτωμα του Πικιώνη, στο λόφο του Φιλοπάππου. Η ανάβαση είναι σχετικά εύκολη και με λίγη προσοχή ανεβαίνει κανείς μόνο με το φεγγαρένιο φως. Υπήρχε λίγος κόσμος. Αλλά αρκετή οργάνωση. Ποτά σε τσάντες με ποτηράκια, ανέβαιναν κουδουνιστά τα δρομάκια. Άλλοι είχαν και φαγητό. Πιο δίπλα, ένα άγουρο ζευγαράκι, έδινε ρουφηχτά φιλιά για κάμποση ώρα. Ξένοι τουρίστες κοιτούσαν με ρυθμό υαλοκαθαριστήρα, μια τη πανσέληνο, μία την ακρόπολη, μια την πανσέληνο, μία την ακρόπολη. Μανιφίκ, γκόρτζιους, μα κε μπέλο. Από το Ηρώδειο άκουγες αχνά tango και μετά το ξέσπασμα και τα χειροκροτήματα. Το φεγγάρι ανέβαινε και δυνάμωνε το φως του. Οι παρέες απολάμβαναν ευχάριστα. Ξαφνικά ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων ανέβηκε με σακίδια στις πλάτες. Μια κυρία ξεκίνησε να τραγουδάει «χάρτινο το φεγγαράκι» και μετά το «Αθήνα» του Χατζιδάκι. Μετά άλλη μία, άρχησε να απαγγέλει ένα αρχαίο ποιήμα. Λίγο άνευρα, κεφάτα όμως. Έπειτα με ένα σύνθημα συνέχισαν την ανηφόρα για το μνημείο. Φυσιολατρικός περίπατος είπαν. Είχε πλάκα η φάση. Δεν ενόχλησαν. Το βράδυ συνέχισε όμορφα. Αν ξεκουνηθείς, η Αθήνα προσφέρει απλόχερα.

ααααααα

Θανάσης Καρατζάς

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY