Ας ξεκινήσουμε με το κατάλληλο soundtrack. Το βιντεάκι είναι απαρχαιωμένης αισθητικής, αλλά το κομμάτι all-time classic!
Αύγουστος στην Κρήτη! Άγχος! Κοσμοσυρροή παντού, υπερβολική κίνηση στους δρόμους, ατυχήματα. Να πάμε κι εδώ, να πάμε κι εκεί, να δούμε παραδοσιακά πράγματα, να φάμε παραδοσιακά φαγητά, τα καλύτερα μυζηθροπιτάκια τα έχει στην Κρήτη. Καλιτσούνια τα λένε μαντάμ! Χάλια ο Μπάλος, χάλια το Λαφονήσι, χάλια το Μαράθι, χάλια η Πρέβελη. Όλοι στα ίδια μέρη, την ίδια εποχή, να δημιουργείται το αδιαχώρητο και μετά παράπονα από τους ίδιους εκείνους που δημιουργούν το αδιαχώρητο. «Δεν περάσαμε καλά! Είχε πολύ κόσμο!». «Αλήθεια; Τι μου λες βρε παιδί μου; Πως έγινε αυτό;». Το κερασάκι στην τούρτα εκεί κατά τις 20 Αυγούστου. «Και του χρόνου! Καλό χειμώνα!» Τι καλό χειμώνα ρε παιδιά; Είμαστε σοβαροί; Τώρα αρχίζει το πραγματικό καλοκαίρι!
Σεπτέμβριος, Οκτώβριος και μέχρι κάπου 15 Νοεμβρίου, ίσως και πιο αργά, είναι πάρα πολύ όμορφα στην Κρήτη. Μαγευτικά θα έλεγα! Ο κόσμος λιγοστεύει, οι παραλίες αδειάζουν, ο καιρός πολύ γλυκός, ελάχιστη βροχή, τέρμα οι ενοχλητικοί βοριάδες, η θάλασσα κρυστάλλινη θέλεις να την πιεις. Για μένα αυτό είναι το καλοκαίρι! Ξεκινάει αρχές Σεπτεμβρίου και συνεχίζει μέχρι τέλος Νοεμβρίου. Μετά έρχονται το φθινόπωρο και η άνοιξη, μέχρι μέσα Ιουνίου περίπου. Χειμώνα δεν έχει κάθε χρόνο. Εμφανίζεται κάθε 5ετία και διαρκεί 5-6 εβδομάδες. Ο χειμώνας δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι αλλού. Δυστυχώς από τα τέλη Ιουνίου και μετά επικρατεί το απόλυτο χάος. Καύσωνες, αφόρητη αντηλιά, εκνευριστικά μελτέμια και επισκέπτες. Πολλοί επισκέπτες, πάρα πολλοί επισκέπτες. Κίνηση, πήξιμο και φασαρία!
Ζέστη, ρέκλα και παντού χαμός. Δεν παλεύεται αυτό το πράγμα! Κάτι πρέπει να βρίσκει κάποιος να κάνει τους μήνες του συμβατικού καλοκαιριού όταν ζει σε τουριστική περιοχή, δεν απασχολείται επαγγελματικά στον τουρισμό και λόγω γενικότερης καλοκαιρινής χαλάρωσης έχει πολύ ελεύθερο χρόνο. ΟΚ, μιλάω προσωπικά, αλλά πιστεύω ότι είναι και άλλοι σε παρόμοια φάση. Πέρα από τη θάλασσα, η οποία εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί για μένα καθημερινότητα όλο το χρόνο, διάβασα πολλά «Μίκυ-Μάους» (τα καινούρια της «Καθημερινής», φανταστικές εκδόσεις, νέες ιστορίες), έπαιξα πολύ μπάσκετ και αγόρασα σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές και (ξανα)άκουσα πολλά μαγικά βινύλια με θεϊκή μουσική, από εκείνη που δεν ακούει πλέον κανένας. Ενδεικτικά αναφέρω Billy Joel, Don Henley, Greg Kihn, Peter Wolf, Richard Marx, Boz Scaggs, Joe Jackson, Michael McDonald... Για ψάξτε τους λίγο όλους αυτούς. Μόνο να κερδίσετε έχετε! Anyway, συνεχίζω…
Εκείνο όμως που κυριολεκτικά με έσωσε φέτος τον Ιούλιο και το Αύγουστο από τη απόλυτη βαρεμάρα, ήταν το υπέρτατο αντικείμενο πόθου κάθε άνδρα φετιχιστή, που σέβεται τον εαυτό του. Τα γυναικεία πόδια. Τα οποία αυτούς τους μήνες έχουν την τιμητική τους, είναι παντού, είναι γυμνά, μαυρισμένα, γυαλιστερά και ιδιαιτέρως περιποιημένα. Για πάνω από δύο μήνες, όπου και να βρισκόμουν, φωτογράφιζα μανιωδώς γυναικεία πόδια. Κάνοντας το αυτό συνειδητοποίησα πολλά στοιχεία για τα γυναικεία πόδια. Αρχικά, ότι έχουν χαρακτήρα. Ή μάλλον ότι αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα και το στυλ μιας γυναίκας. Εν συνεχεία, ότι «γράφουν» καλύτερα στο φιλμ όταν βρίσκονται σε άσχετες και ανέμελες θέσεις και στάσεις παρά όταν «περιμένουν το φακό». Τέλος, το πιο σημαντικό από όλα. Δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι εξόχως ενδιαφέροντα!!!
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
18°
