Ο νομός Χανίων διαθέτει έναν εντυπωσιακό ορεινό όγκο, τα Λευκά Όρη, με 58(!) κορυφές πάνω από 2000 μέτρα και κάποιες από αυτές να αγγίζουν και να ξεπερνούν τα 2400, οπότε το άφθονο χιόνι είναι κάτι φυσιολογικό τους χειμερινούς μήνες. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό είναι το χιόνι μέσα στην πόλη. Συνέβη φέτος και πριν είχε συμβεί το 2004. Πιο πριν δεν θυμάμαι καν πότε είχε ξανασυμβεί! Η όλη φάση ξεκίνησε κατά τις 10:00 το πρωί της Κυριακής 08 Ιανουαρίου και πρέπει να κράτησε το πολύ 3-4 ώρες. Όμως ήταν αρκετό για να ντύσει την πόλη στα λευκά, να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό σκηνικό αλλά και να μετατρέψει τον γράφοντα σε παγάκι…
Μόλις αντιλήφθηκα τις πρώτες νιφάδες άρπαξα τη μηχανή, ένα έξτρα φιλμ και μια πετσέτα για να σκουπίζω τη μηχανή και σχετικά ελαφριά ντυμένος ξεκίνησα να βγάζω φωτογραφίες αρχικά στον κήπο του σπιτιού μου, μετά είπα να βγω έξω να δω πως είναι στους τριγύρω δρόμους και να μην τα πολυλογώ κατέληξα να περπατήσω όλη την πόλη και να φτάσω μέχρι το Φάρο. Απορροφήθηκα από τον φωτογραφικό οίστρο, φοβήθηκα μήπως και τελειώσει το χιόνι και το χάσω και όταν μετά από κανένα τρίωρο γύρισα στο σπίτι, ήμουν βρεγμένος από πάνω μέχρι κάτω και δεν αισθανόμουν κανένα μέρος του σώματός μου…
Την επόμενη μέρα Δευτέρα 09 Ιανουαρίου είχε μια καταπληκτική λιακάδα και είχε μείνει και αρκετό χιόνι στους δρόμους, το οποίο όμως μέχρι το βράδυ είχε λιώσει σχεδόν όλο. Το μεσημέρι πρέπει να είχε γύρω στους 13-14 βαθμούς με λαμπρό ήλιο και μετά την ψυχρολουσία της προηγούμενης ημέρας οι 17 βαθμοί που έχει η θάλασσα αυτή την εποχή μου φάνηκαν σαν σπα. Κολύμπησα κάπου 35 λεπτά, ίσως και παραπάνω...
Φανταστικό διήμερο!
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
15°
