Ο Νίκος Παπαδόπουλος, ευρύτερα γνωστός ως «Plasticobilism», μιλάει για την προσφυγική κρίση, στήνοντας παιδικές φιγούρες σε βάρκες που βουλιάζουν και σε καταυλισμούς, αναπαριστά τα ματωμένα προσωπάκια από τις εμπόλεμες περιοχές και φωτογραφίζει μικροσκοπικούς ανθρώπους- παιχνίδια να έχουν μετατραπεί σε "αγγέλους" στον πάτο της θάλασσας.
Ο Νίκος Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια, όπως ο ίδιος λέει, την «ιδεολογία της πλαστικής σάτιρας» επιλέγοντας να στήνει και να φωτογραφίζει τα playmobil του ως πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο στην επικαιρότητα. Από τις 17 έως τις 22 Οκτωβρίου θα φιλοξενηθεί, στο Πόρτσμουθ στην Αγγλία, έκθεση φωτογραφιών του με θέμα την προσφυγική κρίση ενώ πέντε φωτογραφίες του σε μεγέθυνση προβάλλονται ήδη στους εξωτερικούς τοίχους ισάριθμων κτιρίων της πόλης.
«Μέσα από τα έργα μου θέλω να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο από πολλές απόψεις, να μιλήσω για την αποδοχή και την αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε σε πρόσφυγες και μετανάστες και να καταγγείλω ρατσιστικές και υποκριτικές συμπεριφορές» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή την έκθεσή του, ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος εργάζεται ως σεναριογράφος. Μάλιστα, για τον 37χρονο καλλιτέχνη από τη Θεσσαλονίκη, ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στους πρόσφυγες, δείχνει το ποιοι πραγματικά είμαστε ενώ θα μπορούσαμε, «πολύ εύκολα, να είμαστε στη θέση τους».
Ο καλλιτέχνης ήρθε κάποια στιγμή σε σύγκρουση με την γερμανική εταιρία κατασκευής των παιχνιδιών, η οποία του μπλόκαρε την σελίδα του στο facebook και τον ανάγκασε να αλλάξει το όνομα του blog του (http://plasticobilism.blogspot.gr).
Τα πρώτα του playmobil πάντως, τα δανείστηκε από τον γιο του και προσπάθησε να αναπαραστήσει, πριν από 3,5 χρόνια, τον τρόπο που κοιμόταν η τριμελής οικογένεια σε ένα κρεβάτι! «Από κει και πέρα, μου γεννήθηκε η ιδέα να χρησιμοποιώ τα playmobil για να κάνω τα δικά μου σχόλια σ' αυτά που πρωτίστως με εξοργίζουν, σε ότι μου κάνει εντύπωση αλλά και σε ότι μου προκαλεί θαυμασμό», εξηγεί προσθέτοντας βέβαια, ότι πλέον, τα playmobil που παίζει ο 4,5 χρόνων γιος του και ο κατά τρία χρόνια μικρότερος, είναι κοινά και τα.... δανείζεται για λίγο όταν θέλει να δημιουργήσει ένα έργο.
«Όταν βλέπω, διαβάζω ή ακούω κάτι και θέλω να σχολιάσω, στήνω τα playmobil με τον τρόπο που θέλω να εκφραστώ και τα φωτογραφίζω. Αυτό μπορεί να μου πάρει από μισή έως 2 ώρες, ανάλογα με τη δυσκολία μετατροπής της σκέψης μου σε εικόνα», καταλήγει ο κ. Παπαδόπουλος ο οποίος, μέχρι στιγμής έχει δημιουργήσει περισσότερες από 500 φωτογραφίες- σχόλια με playmobil.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
12°
