Στη Σουηδία ο χειμώνας, σαν μια ατέλειωτη νύχτα, κρύα και υγρή, σε ναρκώνει. Το φως που εμφανίζεται βιαστικά για λίγες μόνο ώρες δεν σε προδιαθέτει για περιπλανήσεις. Το μάτι του ευαίσθητου ανθρώπου όμως, εκείνου που έχει την ικανότητα να μετατρέπει το «άδειο» σε οπτική απόλαυση, μπορεί να εντοπίσει την κρυμμένη ομορφιά σε αυτό το παγωμένο περιβάλλον.
Ο Αχιλλέας Νάσιος, άνθρωπος ασυμβίβαστος, λιτός και ουσιώδης, όπως φανερώνουν όλες οι καλλιτεχνικές δουλειές του, ζει από το 2007 στη Järna. Είναι μια μικρή πόλη έξω από τη Στοκχόλμη, μια πρότυπη ανταποδοτική κοινωνία, που λειτουργεί βάσει των αρχών της ανθρωποσοφίας του Ρούντολφ Στάινερ. Εκεί, μέσα στο καταχείμωνο, φωτογραφίζει και με τις εικόνες του μας μεταφέρει την λεπτή ομορφιά που αναδύεται μέσα στη ζώνη του λυκόφωτος. Με ελάχιστα στοιχεία, μία γραμμή ή και τίποτα μπροστά του, με μια μηχανή τελευταίας τεχνολογίας ή άλλοτε πάλι με μια χαλασμένη μηχανή, καταφέρνει να εκφράσει τα βιώματά του και το περιβάλλον γύρω του. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό «πολυκαλλιτέχνη», φωτογράφο, μουσικό, εικαστικό, και βίντεοαρτιστ, έναν αληθινό πειραματιστή της εικόνας. Τον βρήκαμε και του ζητήσαμε να μας δώσει μια γεύση από το τελευταίο του πρότζεκτ και να μας πει δύο λόγια.
«Το σκοτάδι έρχεται νωρίς τις κρύες νύχτες του χειμώνα στο βορρά. Όσο κι αν δείχνουν όμως αφιλόξενες, διαπίστωσα ότι το φως τους είναι αισθητά ποιητικό. Μου ήταν αδύνατο να αντισταθώ σαν φωτογράφος σε αυτή τη μαγεία. Αδύνατον να μη θελήσω να προσδιορίσω τις διαφορετικές ποιότητες του νυκτερινού φωτός, όπως μπορεί να καταγράφουν στον αισθητήρα της φωτογραφικής μηχανής σε μερικά μόνο δέκατα του δευτερολέπτου. Έτσι, καθώς οι λεπτομέρειες έσβηναν στο σκοτάδι, είδα τις φόρμες να μεταμορφώνονται φωτογραφικά, άλλοτε σε επιβλητικά γλυπτά κι άλλοτε σε παραμυθένια τοπία, ανάλογα με τη ματιά που επιλέγει να ρίξει κανείς.
Το “Όνειρο χειμερινής νύχτας” είναι μια συλλογή από εικόνες διάσπαρτες, που μαζεύτηκαν κατά τη διάρκεια των νυκτερινών μου περιηγήσεων τα τρία τελευταία χρόνια. Ατμόσφαιρες άλλοτε ιμπρεσιονιστικές κι άλλοτε εξπρεσιονιστικές, ακολουθούν σταδιακά την πορεία του φωτός μεσα στο χρονο, από την αρχή της νύχτας έως την αυγή, προσδοκώντας να κάνουν αισθητή την ονειρική διάσταση της νύχτας».
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Αχιλλέα Νάσιο:
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
22°
