Oι θάλασσες του Βασίλη Πούλιου: γκρι, βαθιές, σχεδόν μαύρες

Κάθε φορά που έρχομαι κατά πρόσωπο με τις ενέργειες από όπου αντλεί η ζωγραφική του Βασίλη Πούλιου, σκέφτομαι τον Τέρνερ, το «Κύμα» του Χοκουσάι και τα νερά των 6.000 θαλασσογραφιών που φιλοτέχνησε ο Ιβάν Αϊζακόφσκι. Κι όχι μόνο. Οι dream pop χειρονομίες του ζωγράφου με μολύβι, κάρβουνο και γραφίδα μού ανακαλούν μελωδίες των Cocteau Twins. Άνετα, επίσης, θεωρώ πως η «υγρή» ενότητα των έργων του Πούλιου θα μπορούσε να κοσμήσει το εξώφυλλο του «This is the Sea» των Waterboys σε περίπτωση επανακυκλοφορίας.

Του κλέβω λόγια στα γρήγορα. Τόπος: τα εγκαίνια της φρέσκιας ατομικής κι ο Πούλιος δίπλα μου να με ξεναγεί. Ρωτώ – απαντά: Οι αποτυπώσεις του από τις βιωμένες θάλασσες της Καρπάθου βασίζονται επάνω σε μουλιασμένες φωτογραφίες που τράβηξε κατά τη διάρκεια της διαμονής του εκεί. Κατόπιν με ένα δεξιοτεχνικά χειρωνακτικό, ποιητικά ψυχαναλυτικό και επίπονο φιλτράρισμα και με γραμμικό τρόπο αποτύπωσης επί του καμβά, μετουσίωσε τις φωτογραφίες της θάλασσας από ανάμνηση σε στερεά ολογράμματα. Αυτή είναι η τεχνική του. Ασκεί τη μέθοδο χρόνια τώρα και, μέσω αυτής της μαεστρίας και της ψυχικής διέγερσης που του προκαλούν οι εντάσεις της ανάμνησης, επαναφέρει τη θάλασσα εκείνη στον αφρό των ημερών. Για τη ζωγραφική του Πούλιου, η θέαση αγγίζει το σύνορο μιας απόκοσμης πνευματικής εμπειρίας.

Το «σχέδιο», όπως λέει και ο επιμελητής της έκθεσης Γιάννης Μπόλης, «επαναφέρει τη φύση στο προσκήνιο όχι ως αντικείμενο, αλλά ως ένσαρκη σκέψη που αναστοχάζεται τον εαυτό της μέσα από τη φύση. Η ίδια η διαδικασία της καλλιτεχνικής παραγωγής γίνεται πορεία από το αισθητό της εξωτερικής πραγματικότητας προς το νοητό του φωτογραφικού περιεχομένου και από εκεί επιστροφή ξανά στο αισθητό, μέσω της ζωγραφικής πράξης».

Ένα διαρκές μάντρα, μια kraut τελετουργία, ένας ψαλμός σε λούπα είναι και η συγκλονιστικά λυμένη, αποδομημένη και κερματισμένη εικόνα μιας μεγαλόχαρης Παναγίας. Μια αγιογραφική απεικόνιση χωρίς χαρακτηριστικά, όπως φυσικά και οι σκηνές μέσα στο νερό, όπου υπάρχουν άνθρωποι. Οι φιγούρες μπορεί στην αρχική φωτογραφία να απέπνεαν ένταση χαράς, ζωής και παιχνιδιού, όμως, χρόνια μετά από τη λήψη της εικόνας εκείνης της στιγμής, τίποτα δεν είναι ίδιο. Εξού και ο ζωγράφος είτε αφήνει εντός του κάδρου κενά διαστήματα είτε επανεγγράφει την ανάμνηση, προσδίδοντας αποχρώσεις δυσδιάκριτα παρούσας φθοράς, υπαρξιακού δέους και αόρατου φόβου. Περάστε από τον πεζόδρομο της Αγίας Θεοδώρας και αφεθείτε στη γοητεία και το δέος τούτων των μαύρων νερών, ο Βασίλης Πούλιος δίνει τα ρέστα του.

Donopoulos International Fine Arts, Αγίας Θεοδώρας 3, Θεσσαλονίκη