Τα εικαστικά posters του 65ου Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
Δέος και στιβαρότητα, συνδυασμένα με μία παιγνιώδη και υπαινικτική καλαισθησία. Αυτή την ταυτότητα φιλοδοξεί να μάς παρουσιάσει με το φετινό του πρόγραμμα το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Για αυτή την ταυτότητα μάς προϊδεάζει και μέσα από το τέσσερα posters του.
Για τα 65α γενέθλιά του, το Φεστιβάλ θέλει να μάς υπενθυμίσει πως η τέχνη, σε κάθε έκφανσή της, εκφράζεται, αναλύεται και εγγράφεται σε φόρμες. Οι φόρμες αυτές μπορεί να είναι νοητές, κυριολεκτικές, εύκαμπτες, άκαμπτες ή και ρευστές. Στην περίπτωση των φετινών posters, τρεις φόρμες ενώνονται και συναντώνται σε διαφορετικά χρώματα και σχήματα. Ο ρόλος του είναι διπλός. Από τη μία, καθαρά τυπογραφικός, αφού η κάθε μία σχηματίζει ένα από τα αρχικά του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Από την άλλη, είναι εικαστικός, όντας μία παραπομπή σε ανθρώπινες φιγούρες και δραματικές αναπαραστάσεις.
Τα posters, ή μάλλον φόρμες τους δεν σταματούν εκεί όσον αφορά τους συμβολισμούς που κρύβουν μέσα τους. Εντός των κυρίαρχων φορμών, συναντάμε μικρο-φόρμες. Αυτές, σε πρώτο επίπεδο, λειτουργούν ως ένα είδος σημάνσεων για τους χώρους του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Προχωρώντας, όμως, αποτελούν και έναν καμβά, ο οποίος μέσα από έναν εγκιβωτισμό στην ουσία, μάς προσφέρει τη φωτογραφική πληροφορία κάθε παράστασης του φετινού προγράμματος του Φεστιβάλ.
Η επιλογή της συγκεκριμένης εικαστικής διαδικασίας, η οποία έχει ως πηγή έμπνευσης τα πρώτα βήματα του μοντερνισμού τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, δεν ήταν τυχαία. Η ανακοίνωση του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου αναφέρει: «Στόχος είναι να εφαρμόσουμε μια επικοινωνιακή μέθοδο που, μέσω της πλαστικότητας και του stopping power, αποτυπώνει κάθε μήνυμα με διακριτό τρόπο, διατηρώντας όμως στρατηγική και αισθητική συνοχή. Η δύναμη μιας φόρμας χωρίς συμβατικό όριο γίνεται το μέσο μεταφοράς του νέου».
Αυτά είναι τα τέσσερα posters του 65ου Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
Δέκα ξένες ζωγράφοι που ζουν και δημιουργούν στο νησί συναντιούνται στη Lumiere Gallery σε μια έκθεση αφιερωμένη στη δύναμη του χρώματος και της ταυτότητας.
«Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας συνάντησα «το Κυκλαδικό» και, για πρώτη φορά, έκλαψα δημόσια. Σε όσους με ρώτησαν γιατί κλαίω, απάντησα: βρήκα τον δρόμο για το σπίτι»
Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου ξεκινά ένα μεγάλο πρότζεκτ με τον τίτλο «C'est ma place», που θα διαρκέσει έναν χρόνο και θα φιλοξενήσει γύρω στους 20 καλλιτέχνες
14°
