Στο ατελιέ του ζωγράφου Γιώργου Χαδούλη

Το ατελιέ μου είναι το «γραφείο» μου. Δουλεύω συνέχεια εδώ και 15 χρόνια με πρόγραμμα – 9 το πρωί με 7 το βράδυ, κάθε μέρα. Είναι κοντά στο σπίτι μου, πάω τα παιδιά σχολείο, για ψώνια, πετάγομαι σε μια δουλειά και ξαναγυρνάω να συνεχίσω.  Βρίσκεται στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας στην Κηφισιά, βλέπει την Αθήνα από ψηλά, έχει σχεδόν πάντα αέρηδες και, το πιο σημαντικό, έχει πολύ ωραίο φως ημέρας που μου χρειάζεται στη δουλειά.

Δεν υπάρχει καν κουζίνα, δεν μπορώ να φάω και ύστερα να δουλέψω. Παλιότερα είχα μαζί σπίτι και ατελιέ, ήταν κέντρο διερχομένων, ερχόταν κόσμος… Και τώρα έρχονται φίλοι και πίνουμε κανένα κρασί, αλλά καμία σχέση με τα παλιά. Δεν υπάρχει πια χρόνος, υπάρχουν παιδιά, είναι και η ηλικία… είμαστε όλοι σε παραγωγική διαδικασία.

Η ησυχία είναι δημιουργική και εδώ είναι πολύ ήρεμα, δεν αποσπώμαι, συγκεντρώνομαι και δουλεύω. Κι από την άλλη, συχνά μου λείπει το κέντρο και κατεβαίνω για να γεμίσω τις μπαταρίες μου. Στη φασαρία «εισπράττεις». Όπως στο Παρίσι, που είχα πάει για να σπουδάσω και γινόντουσαν τόσα ωραία πράγματα, υπήρχε όντως πολλή φασαρία.

Μικρός ήθελα να γίνω διευθυντής ορχήστρας – το στερεοφωνικό παίζει συνεχώς και σχεδόν πάντα κλασική μουσική, νομίζω ότι μου δίνει ρυθμό όταν δουλεύω. Mερικές φορές ακούω και αθλητικά – είμαι Ολυμπιακός και παίζω ακόμη ποδόσφαιρο με φίλους.

Το ατελιέ το καθαρίζω όταν «πρέπει», όταν δηλαδή η κατάσταση φτάνει στα όρια του ενοχλητικού. Πάντα μόνος μου, σιγά μη βάλω άλλον! Τριγύρω είναι παντού σύνεργα, πινέλα, μπογιές, έργα μου, πορτρέτα της Χριστίνας (η γυναίκα μου).

Ξέρω φίλους ζωγράφους που γυρνάνε τα έργα τους ανάποδα μόλις τα τελειώσουν. Για μένα είναι σημαντικό να τα βλέπω, πολλές είναι οι φορές που ξαναγυρνάω σ’ αυτά, τα πειράζω, προσθέτω κάτι, αλλάζω κάτι. Στη ζωγραφική πιστεύω πως δεν υπάρχει αρχή και τέλος, είναι μια συνεχής, αέναη διαδικασία.