Ένα μουσικό παραμύθι του καρδιολόγου, συνθέτη και συγγραφέα Θανάση Δρίτσα με αφορμή την παραγωγή του πρώτου εργαστηριακού κοτόπουλου.
Το πρώτο εργαστηριακό κοτόπουλο προς κατανάλωση είναι πλέον γεγονός και μάλιστα σε μορφή κοτομπουκιάς. Η εταιρεία, Eat Just, που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο και περιγράφει το προϊόν της ως «πραγματικό, υψηλής ποιότητας κρέας που δημιουργήθηκε απευθείας από κύτταρα ζώων για ασφαλή ανθρώπινη κατανάλωση» πήρε την έγκριση της Υπηρεσίας Τροφίμων της Σιγκαπούρης για να πουλήσει «το καλλιεργημένο κοτόπουλο» (cultured chicken) σε μορφή κοτομπουκιάς. Η κατασκευάστρια εταιρεία ανακοίνωσε ότι από ένα φτερό ενός κοτόπουλου, ονόματι Ίαν, επιλέγει τα κύταρα και κατασκευάζει κρέας κοτόπουλου το οποίο δεν έχει καμία ασθένεια, ούτε βλάπτει τα ζώα ή το περιβάλλον. Η βιομηχανία τροφίμων θεωρεί ότι το εργαστηριακό-καλλιεργημένο κοτόπουλο αποτελεί μια πρόσφατη μεγάλη της νίκη με κύριο επιχείρημα την αποτροπή της θανάτωσης των ζώων. Η μαζική εκτροφή ζώων προκειμένου να κορεστεί η αδηφάγα κρεοφαγία στα πλαίσια υπερκαταναλωτικού τρόπου ζωής του ανθρώπου της μεταπολεμικής εποχής έχει αποτελέσει μεγάλο ζήτημα με αρνητικές προεκτάσεις για την υγεία και την οικολογία. Όμως είναι άγνωστο ποιες θα είναι τελικά οι επιπτώσεις και τα μακροχρόνια προβλήματα της κατανάλωσης προϊόντων (μη φυσικού) εργαστηριακού κρέατος στην υγεία της ανθρωπότητας. Θα απαιτηθεί χρόνος ακόμη για να μάθουμε τις θετικές ή τις αρνητικές συνέπειες αυτού του τεχνολογικού επιτεύγματος της Βιομηχανίας Τροφίμων.
Η παραγωγή του πρώτου εργαστηριακού κοτόπουλου έφερε στο νου μου αμέσως την ιστορία του Μεταλλαγμένου Κακού Λύκου. Πριν από μερικά χρόνια συνεργάστηκα με τον σπουδαίο αφηγητή-ιστορητή-παραμυθά Στέλιο Πελασγό στη δημιουργία ενός μουσικού παραμυθιού βασισμένου σε κείμενα-στίχους του Στέλιου και δική μου μουσική σύνθεση κάτω από τον γενικό τίτλο «Όχι στον Μεταλλαγμένο Κακό Λύκο». Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2007 στην Αίθουσα Συναυλιών του Ωδείου Φίλιππος Νάκας στην Αθήνα και στην συνέχεια με μεγάλη επιτυχία σε διάφορες άλλες εκδηλώσεις μέσα στα επόμενα χρόνια.
Το μουσικό αυτό παραμύθι αποτελεί μια αλληγορία για τα γενετικά μεταλλαγμένα προϊόντα, τη σημασία των φυσικών αξιών και τα προβλήματα που γεννά η ανατροπή τους.
Στο παραμύθι αυτό η Μάγισσα Δοκτόρισσα στο βιοτεχνολογικό της εργαστήριο μεταλλάσει όλους τους ήρωες των παραμυθιών σε γενετικά τροποποιημένα όντα που έχουν απωλέσει πλήρως τις φυσικές τους ιδιότητες. Τραγουδιστές μπακαλιάροι, υπερηχητικές χελώνες, κλωνοποιημένες Κοκκινοσκουφίτσες και κυρίως το κορυφαίο γενετικό επίτευγμα της Δοκτόρισσας: η μετατροπή του Κακού Λύκου σε Καλού. Ο πιο τρομερός Λύκος δεν είναι ο Κακός. Είναι ο Καλός Λύκος. Είναι Μεταλλαγμένος. Διαφημίζει γενετικά τροποποιημένα προϊόντα και μεταλλάσσει όλα τα πλάσματα του δάσους και των παραμυθιών. Μετά τον τραγουδιστή μπακαλιάρο και την υπερηχητική χελώνα ακολουθούν οι νάνοι με γονίδια καμηλοπάρδαλης. Και η καταστροφή επεκτείνεται. Οι κακοί χαρακτήρες έχουν μεταλλαγεί σε καλούς και οι καλοί σε κακούς. Το όλο οικοσύστημα του Δάσους των Παραμυθιών βρίσκεται σε κατάρρευση, όλα τα ιστορικά πλάσματα της παραμυθένιας λογοτεχνίας υποφέρουν λόγω απώλειας του φυσικού τους ρόλου. Τα δυστυχή μεταλλαγμένα όντα του παραμυθιού αποφασίζουν τελικά να εξαναγκάσουν τη Μάγισσα Δοκτόρισσα να τους επαναφέρει στην προηγούμενη τους (φυσική) κατάσταση με την βοήθεια μιας παγίδας από καθρεφτόσκονη, δηλαδή κομμάτια σπασμένου καθρέφτη που εκτοξεύουν αιφνίδια πάνω στη Μάγισσα και έτσι την αφυπνίζουν ώστε να αντιληφθεί πόσο οδυνηρές ήταν οι ενέργειες της. Στο αίσιο τέλος της ιστορίας μας η (επικίνδυνη) γενετική μεταλλάκτρια επαναφέρει όλα τα πλάσματα του Δάσους των Παραμυθιών στην αρχική τους φυσική κατάσταση και έτσι πλέουν όλοι πλέον σε πελάγη ευτυχίας.
Ακολουθούν αποσπάσματα από τον Μεταλλαγμένο Κακό Λύκο. Κείμενα-στίχοι-αφήγηση Στέλιος Πελασγός. Μουσική Θανάσης Δρίτσας. Τραγούδι Αθήνα Δημητρακοπούλου, πιάνο Θανάσης Δρίτσας, τσέλο Βαγγέλης Νίνα
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Αμερικανός συνθέτης μιλά για την ενορχήστρωση του «Ορφέα» με σύγχρονα όργανα και για τη δύναμη της μουσικής ενός έργου που 419 χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται τολμηρό
17°
