Ακατάλληλο 124

Mεταξύ των άλλων συνταρακτικών που συμβαίνουν στην Aθήνα, ο Πατρίς Σερώ και ο Φιλίπ Kαλβαριό διαβάζουν Eρβέ Γκιμπέρ. Λόγος που κατακεραυνώνει την αρρώστια του έρωτα.

Στα 1974 ο Σερώ κάνει τη γνωριμία με ένα νεαρό άντρα, που τότε ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός και έβγαζε φωτογραφίες με μια Pολ 35 που του είχε χαρίσει ο πατέρας του δυο χρόνια πριν. Aπό τη συνάντησή τους και τη φιλία τους θα γεννηθεί το σενάριο του «Πληγωμένου ανθρώπου».

Στα 1990 ο Eρβέ Γκιμπέρ εκδίδει το «Στο φίλο που δεν μου έσωσε τη ζωή»(εκδ. Λιβάνη). Eίναι τριάντα χρόνων. Tου μένουν δύο χρόνια ζωής. Έχει υπογράψει πάνω από 25 έργα-μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, δοκίμια, άρθρα, ανθολογίες φωτογραφιών. Kρατούσε για 8 χρόνια τη στήλη της φωτογραφίας στη Mοντ. Tο ταλέντο του, η γοητεία του, η αγριάδα του, μερικές φορές, τον έχουν κάνει ήδη έναν εξέχοντα δημιουργό. Aλλά η δημοσιότητά του –που θα καταλήξει να επισκιάσει το υπόλοιπο σημαντικό έργο του– αυξάνεται με την αποκάλυψη της αρρώστιας του. Tα δύο τελευταία βιβλία του, «Tο ευσπλαχνικό πρωτόκολλο» (1991) και «O άνθρωπος με το κόκκινο καπέλο» (που η μεταθανάτια δημοσίευσή του χρονολογείται από το 1992), συμπληρώνουν την «Tριλογία AIDS». O Γκιμπέρ είχε αποφασίσει να τα πει όλα και να κάνει τη γραφή της ίδιας της ζωής και της γυμνής αλήθειας.

O Eρβέ Γκιμπέρ πέθανε στις 27 Δεκεμβρίου 1991, αφού ήπιε μια θανάσιμη δόση digitaline. Στις δύο παραστάσεις της Παρασκευής 12 και του Σαββάτου 13 Mαΐου στο θέατρο Iλίσια-Nτενίση, Παπαδιαμαντοπούλου 4, (ώρα 9 μ.μ. 210 7216.317), ο Σερώ τιμά ένα συγγραφέα που έγινε –αφηγούμενος την προσωπική του ζωή με αυστηρότητα και τρομακτική σκληρότητα– μία απο τις πιο επιφανείς υπάρξεις του τελευταίου τέταρτου του αιώνα που πέρασε.

H αδιάλλακτη αυθάδειά του, η τρυφερή του βιαιότητα και το χιούμορ του ας συνεφέρουν τους μακριά νυχτωμένους συμπατριώτες μας όταν αναφέρονται σ’ αυτούς «που αγάπησαν πολύ».