Ο ελληνικός «εξαιρετισμός» και τα «ένστικτα της ζωής»

Θα πρέπει να γίνει σαφές: ούτε η υγεία της κοινότητας, ούτε οι θεσμοί μας, ούτε βεβαίως η δημοκρατία κινδυνεύουν από τις εγκληματικές δράσεις «ασύντακτων» αντιεμβολιαστών, όσες πλαστογραφίες και απάτες και αν μηχανευτούν.

Και αυτό γιατί, η ενεργοποίηση του νόμου μετά από κάθε παρανομία, μάλλον στην επιβεβαίωση της ισχύος του συμβάλλει. 

Αντίθετα, μία κοινωνία καταρρέει από την παραβίαση των ορίων εκείνων, τα οποία ο νόμος όχι μόνον δεν θέτει, όχι μόνον δεν περιγράφει, αλλά ούτε καν γνωρίζει. Είναι τα όρια που θέτουν η αιδώς και η αισχύνη, η παραβίαση των οποίων οδηγεί στην ύβρι.

Πρόκειται για την ύβρι που απειλεί τη χώρα από την έναρξη της πανδημίας. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση αντιμετώπισε την επιδημία, όχι ως κίνδυνο για την κοινότητα, αλλά ως ευκαιρία για την επάνοδό της στην εξουσία.

Οπότε, με πρωτοφανή στην ιστορία «εργαλειακή ορθολογικότητα», επιδόθηκε σε μία κυνική υγειονομική δολιοφθορά. Ενδεικτικά:

Με την έναρξη του μεγάλου θανατικού, όταν δεν υπήρχε εισέτι καμία επιστημονική τεκμηρίωση των τρόπων αντιμετώπισης της πανδημίας, οπότε τα μοναδικά αποτελεσματικά μέσα ήταν η αποφυγή συνωστισμών και η υπευθυνότητα των πολιτών στην τήρηση των υγειονομικών κανόνων, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έπληξε ευθέως και τα δύο:

Απαιτούσε να μην κλείσουν τα καρναβάλια ώστε, μέσω των συνωστισμών, να γίνει όλη η Ελλάδα ένα απέραντο Pergamo και ταυτόχρονα κατήγγειλε την έκκληση της πολιτείας για επίδειξη υπευθυνότητας από τους πολίτες, προκειμένου να υποθάλψει την κοινωνική ανευθυνότητα.

Και όταν η πολιτεία έλαβε μέτρα προστασίας της κοινωνίας, τα συκοφάντησε σαν «αστυνομοκρατία» και «κυνήγι της νεολαίας», προκειμένου να δώσει το σύνθημα για την παραβίασή τους!

Και όταν, για την ενεργοποίηση της κοινωνικής υπευθυνότητας, επιχειρήθηκε η οργανωμένη ενημέρωση των πολιτών, σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ την συκοφάντησε σαν «εξαγορά» των ΜΜΕ.

Όταν τέλος, χάρις στις υποδείξεις των λοιμωξιολόγων, η χώρα πέτυχε να αποτελέσει θετική ευρωπαϊκή έκπληξη στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ανακηρύχθηκαν εχθροί οι λοιμωξιολόγοι!

Ταυτόχρονα, ως κυνικά ορθολογικοί στη μάχη για την εξουσία, φρόντισαν να διασπείρουν τον ιό με κάθε ευκαιρία. Με κορυφαία στιγμή την εκμετάλλευση της απαίτησης ενός καταδίκου να εκτίσει την ποινή του σε συγκεκριμένη φυλακή. Την μη ικανοποίηση της οποίας μεταμφίεσαν σε παραβίαση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Έτσι προκάλεσαν εκατοντάδες φονικούς συνωστισμούς, που ονόμασαν υποκριτικά «αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα»!  (Οι σταλινικοί ή σταλινογενείς όλων των εποχών επικαλούνται μόνον εργαλειακά τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί ακριβώς τα περιφρονούν).

Εκείνο όμως που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στα άκρα ήταν το θαύμα των εμβολίων που διέκοψε την φυσική ακολουθία του θανάτου. Με κορυφαία εκδήλωση την δήλωση του κ. Τσίπρα ότι «δεν έχει ανακαλυφθεί» κανένα εμβόλιο, την στιγμή που είχε αρχίσει η παραγωγή τους!

Και επειδή η δήλωση ότι «δεν έχει ανακαλυφθεί» κανένα εμβόλιο δεν ακύρωνε την παραγωγή των εμβολίων, αμέσως αποδύθηκαν σε συντονισμένο αγώνα, για να καταστρέψουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας σ’ αυτά.

Μέσω λοιπόν του αρμόδιου πρώην υπουργού τους της υγείας, κατήγγειλαν τα εμβόλια σαν «μη δοκιμασμένα», με προφανή σκοπό να προκαλέσουν ανασφάλεια και φοβία στην κοινωνία και να προσφέρουν επιστημονικοφανή βάση στις δεισιδαιμονίες του αντιεμβολιαστικού «κινήματος».

Μάλιστα ο κ. Τσίπρας συκοφάντησε σαν «ξεσκαρτάρισμα» -δηλαδή χορήγηση «σκάρτων» εμβολίων – μία κατηγορία εμβολιασμών.

Και για να αποκαλύψει το «κακό» με το οποίο η πολιτεία «απειλούσε» την κοινωνία,  κατήγγειλε όλα τα εμβόλια σαν «ρετσινόλαδο»! Έτσι ώστε, δημιουργώντας συνειρμούς με την μεταξική δικτατορία που πότιζε με ρετσινόλαδο τους αντιπάλους της, να περάσει το μήνυμα πως οι εμβολιασμοί όχι μόνον δεν προστατεύουν, αλλά αποτελούν τιμωρία, που μόνον οι δικτατορίες επιβάλλουν.

Αφού λοιπόν στήριξαν με όλους τους τρόπους το αντιεμβολιαστικό παραλήρημα, στη συνέχεια συκοφάντησαν σαν «διχαστικά» και τα μέτρα της πολιτείας για την προώθηση των εμβολιασμών!

Μάλιστα, για να δικαιώσουν τους αρνητές των εμβολίων, ζητούσαν να πληρώσει τα τεστ των ανεμβολίαστων το δημόσιο. Δηλαδή και οι εμβολιασμένοι!

Και αμέσως μετά ήρθε και η ακτιβιστική υποστήριξη των αντιεμβολιαστών, με την συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκδηλώσεις τους. Με κορυφαία την επίσημη εκπροσώπησή του από την αναπληρώτρια τομεάρχη Υγείας και ομάδα βουλευτών στην συγκέντρωση των αντιεμβολιαστών υγειονομικών στο υπουργείο υγείας.

Το τερατώδες όμως, είναι η πρωτοφανής υποκρισία υπό την οποία εκτυλίχτηκε η αντιεμβολιαστική δολιοφθορά: Ενώ συκοφαντούν τα εμβόλια σαν «σκάρτα», «αδοκίμαστα» και «ρετσινόλαδο», υποδεικνύοντας ευθέως στους πολίτες να μην εμβολιαστούν, στη συνέχεια τους καλούν υποκριτικά να εμβολιαστούν! Γνωρίζοντας βεβαίως ότι ουδείς θα δεχτεί να εμβολιαστεί με εμβόλια «σκάρτα» και «αδοκίμαστα», που είναι απλώς τιμωρία («ρετσινόλαδο»).

Κάποιοι μίλησαν για «διπλή σκέψη», που συμβαίνει όταν κάποιος έχει ταυτόχρονα δύο αντιφατικές μεταξύ τους πεποιθήσεις.

Εδώ όμως μία σκέψη υπάρχει. Η υγειονομική δολιοφθορά. Απλώς η «διπλή γλώσσα» της πολιτικής και υγειονομικής απάτης χρησιμοποιείται, ώστε να καταστραφούν τα κριτήρια ορθολογικής αντιμετώπισης της πανδημίας και να προκληθεί επιδημιολογικό χάος. 

Και ναι μεν δεν επιτεύχθηκε επιδημιολογικό χάος, πέτυχαν όμως έναν ακόμη ελληνικό «εξαιρετισμό»: ενώ σε όλη την Ευρώπη ηγείται του υγειονομικού σαμποτάζ μία περιθωριακή «ριζοσπαστική» ακροδεξιά, στη χώρα μας ηγείται η αυτοαποκαλούμενη «ριζοσπαστική αριστερά» .

Η οποία μάλιστα, διαθέτοντας υψηλή «τεχνογνωσία» στην υπόθαλψη και εκμετάλλευση των αισθημάτων μειονεξίας, τα οποία αποτελούν την «πρώτη ύλη» του αντιεμβολιαστικού παραληρήματος πετυχαίνει, με την σύμπραξη της πιο σκοταδιστικής ακροδεξιάς, διαταραγμένων και «αγίων» του μίσους που εδρεύουν στην εκκλησία, να ανασυστήσει το παλιό «αντιμνημονιακό» μέτωπο, ως «αντιεμβολιαστικό» μέτωπο του θανάτου.

Πρόκειται για το μέτωπο, την απόκρουσή του οποίου επιβάλλουν τα ίδια τα ένστικτα της ζωής.

Την εξήγηση έδωσε προφητικά και συναρπαστικά ο ψυχίατρος Γιάννης Θεοδωρίδης, πολύ πριν την πανδημία:

«Ο αντι-φασισμός υπακούει σε αρχές πολύ βαθύτερες από τις στενά πολιτικές ή ιδεολογικές. Υπακούει σε βασικά ένστικτα ζωής, σε ένστικτα επιβίωσης και ελευθερίας ενάντια σε κάθε πολιτικό ή ιδεολογικό επιφαινόμενο των δυνάμεων του θανάτου και της καταστροφής, γι’ αυτό και είναι διαπαραταξιακός.
Το αντί-σύριζα κίνημα αντίστοιχα, που διαμορφώθηκε τελείως αυθόρμητα στην κοινωνία και αφορά δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους εξίσου, υπακούει στις ίδιες ενστικτικές αρχές επιβίωσης. Δεν υποκινήθηκε από πουθενά εκτός από εσωτερικές στοιχειώδεις ανθρώπινες ανάγκες.
Είναι η επανάσταση της ζωής, μια αντίδραση σωτηρίας ενάντια στο θανατικό της βλακείας, της αδράνειας, του μίσους, της συστηματικής επίθεσης σε δομές και αρχές που αντιπροσωπεύει ο συριζαϊμός.
Απλούστατα δεν θα μπορούσε να μην υπάρξει συστηματική αντί-σύριζα τάση. Δεν θα ήμασταν μια ζωντανή ακόμα κοινωνία, θα είχαμε παραιτηθεί στη σαρωτική επίθεση του θανάτου τους».