H υπόθεση της πολυσυζητημένης σειράς Widow’s Bay στο Apple TV.
Υπάρχουν σειρές που τις περιμένεις μήνες ολόκληρους και στο τέλος δεν σου μένει τίποτα. Και υπάρχουν σειρές που μπαίνουν στα μουλωχτά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και μέσα σε λίγες βδομάδες έχουν γίνει η κουβέντα όλων. Το «Widow’s Bay» ανήκει ολοφάνερα στη δεύτερη κατηγορία, κι αν με ρωτήσετε σήμερα ποια είναι η καλύτερη σειρά της χρονιάς, η απάντηση δεν σηκώνει πολλή κουβέντα. Είχα μιλήσει γι’ αυτήν όταν πρωτοβγήκε, αλλά έχω την αίσθηση πως εδώ ακόμα δεν την έχουν πάρει πολλοί χαμπάρι, τη στιγμή που έξω έχει ήδη γίνει το φαινόμενο της σεζόν, με δηλωμένο θαυμαστή ακόμα και τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο. Γι’ αυτό και ένιωσα πως έπρεπε να ξαναγυρίσω σ’ αυτήν, πόσο μάλλον αφού, 9 επεισόδια μετά και με το φινάλε να έρχεται στις 17/6, μου φαίνεται δέκα φορές καλύτερη απ’ όσο στην αρχή.
Θα σας πω όμως ένα πράγμα γιατί μου το επιβάλλει η ίδια η σειρά. Το «Widow’s Bay» ξεκινάει περίεργα και στα πρώτα λεπτά δεν καταλαβαίνεις πού ακριβώς το πάει, οπότε όποιος βαριέται εύκολα μπορεί να την παρατήσει από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Θα ήταν όμως τεράστιο λάθος. Γιατί αυτή ακριβώς η αρχική αμηχανία είναι το κλειδί για το όλο εγχείρημα. Η σειρά αρνείται πεισματικά να μπει πίσω από ταμπέλα, κι αυτό που στην πρώτη επαφή μοιάζει με μπέρδεμα αποδεικνύεται σιγά σιγά προμελετημένη ισορροπία ανάμεσα στον τρόμο, το μυστήριο και την κωμωδία. Είναι ένας συνδυασμός που ειλικρινά δυσκολεύομαι να θυμηθώ πότε τον ξαναείδα να δουλεύει τόσο καλά. Αν υπάρχει μια ετικέτα που της αξίζει, είναι το genre bending, και το σερβίρει με μια άνεση που σπανίζει.
Η ιστορία είναι απατηλά απλή. Ο Τομ Λόφτις, ο ρόλος του Μάθιου Ρις, είναι ο δήμαρχος του Γουίντοου’ς Μπέι, ενός μικρού και φαινομενικά γραφικού νησιού καμιά εξηνταριά χιλιόμετρα έξω από τις ακτές της Νέας Αγγλίας. Το όνειρό του είναι να αναστήσει τη μαραζωμένη του κοινότητα, μετατρέποντάς τη σε τουριστικό προορισμό στο στιλ του Μάρθα’ς Βάινγιαρντ. Το πρόβλημα είναι ότι κάτω από την ειδυλλιακή επιφάνεια παραμονεύει κάτι, μια κατάρα αιώνων, που οι παλιοί ντόπιοι αντιμετωπίζουν με δέος, ενώ ο ίδιος ο δήμαρχος ως ενοχλητική δεισιδαιμονία, μέχρι που τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν για τα καλά. Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά η σειρά χτίζει μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στο ζεστό, σχεδόν νοσταλγικό πορτρέτο μιας μικρής κοινότητας και στον τρόμο που σιγοβράζει από κάτω.
Αν θέλω να τη συγκρίνω με κάτι, στο μυαλό μου έρχεται το «Twin Peaks», η ίδια αίσθηση πως μια μικρή πόλη κρύβει πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει στην επιφάνεια. Όπως έχω ξαναπεί, είναι σαν να βλέπεις Στίβεν Κινγκ με μια βαρβάτη δόση κωμωδίας, και δεν το λέω μόνο εγώ, αφού διεθνώς τη σύγκριναν με το σύμπαν του «It» και του «Welcome to Derry». Το 4ο επεισόδιο ειδικά είναι αριστούργημα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα υπόλοιπα πάνε πίσω, γιατί από εκεί και πέρα ειλικρινά δεν ξέρεις από πού σου έρχεται.
Κομβικό κομμάτι όλης αυτής της μαγείας είναι ο ίδιος ο Μάθιου Ρις, ο αγαπημένος μας από το «The Americans», που εδώ είναι σκέτη απόλαυση. Ένας ηθοποιός που σε κάνει να γελάς και να ανατριχιάζεις στην ίδια σκηνή. Δίπλα του ένα εξαιρετικό καστ, με την Κέιτ Ο’Φλιν στον ρόλο της μοναχικής και αδέξιας δεξιάς του χείρας Πατρίσια να του πετάει ασταμάτητα δηκτικές ατάκες και τον πάντα υπέροχο Στίβεν Ρουτ ως τον παλιό του νησιού, που μιλάει για την κατάρα με μια τρέλα στο βλέμμα, που από μόνη της σε πείθει ότι κάτι πολύ άσχημο συνέβη εδώ κάποτε.
Πίσω από την κάμερα κρύβεται μια ιστορία που αξίζει να την ξέρετε, γιατί εξηγεί πολλά. Δημιουργός και showrunner είναι η Κέιτι Ντίπολντ, ένα όνομα που ίσως δεν σας λέει κάτι, αλλά υπογράφει κωμωδίες που σίγουρα έχετε δει, από τα τέσσερα χρόνια της στο «Parks and Recreation» μέχρι το «The Heat» και το γυναικείο reboot των «Ghostbusters» το 2016. Το απίστευτο είναι ότι ο πυρήνας του «Widow’s Bay» γεννήθηκε πριν από σχεδόν 20 χρόνια, σαν δείγμα γραφής που είχε ετοιμάσει η Ντίπολντ για να μπει στο γραφείο σεναριογράφων του «Parks and Recreation». Χρειάστηκε όλα αυτά τα χρόνια για να βρει επιτέλους τη μορφή και το σπίτι που του άξιζε. Τη σκηνοθεσία στα 5 από τα 10 επεισόδια υπογράφει ο Χίρο Μουράι, ο άνθρωπος πίσω από την αισθητική του «Atlanta», μαζί με τους Τάι Γουέστ, Σαμ Ντόνοβαν και Άντριου ΝτεΓιάνγκ, ενώ τα γυρίσματα έγιναν στη Μασαχουσέτη, σε τοποθεσίες όπως το Γκλόστερ και το Ρόκπορτ, που χαρίζουν στη σειρά αυτή την αυθεντική, αρμυρή αίσθηση της Νέας Αγγλίας.
Και για όσους ανησυχούν που το φινάλε πλησιάζει, το Apple TV μόλις υπέγραψε για 2η σεζόν, αλλά και πολυετές συμβόλαιο με την Ντίπολντ. Αν αυτό δεν σας λέει πόσο πιστεύουν στο πράγμα, τότε δεν ξέρω τι θα σας το πει. Κάντε λοιπόν τη χάρη στον εαυτό σας και δείτε το «Widow’s Bay» από την αρχή, παραμερίζοντας την πρώτη αμηχανία, και στο τέλος δεν υπάρχει περίπτωση να το μετανιώσετε.
17°
