Beef 2, Netflix: Κάπως φλύαρη, αν και παραμένει πρωτότυπος ο τρόπος αφήγησης των μάλλον τετριμένων πλέον ιδεών
Ο «ύστερος καπιταλισμός» γίνεται κεντρική ιδέα της σειράς. Αυτός ο άψυχος κόσμος, όπου κυριαρχεί το χρηματοπιστοτικό σύστημα και η ψηφιακή οικονομία, όπως περιγράφεται ήδη από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, αναδύεται με τρομακτική ρηχότητα μέσα από ένα γρήγορο γαϊτανάκι ανθρώπινων «συναντήσεων» –και όχι ακριβώς σχέσεων– στο ήδη πολυσυζητημένο «BEEF 2». Τη δεύτερη σεζόν της βραβευμένης πρωτότυπης σειράς του Αμερικανοκορεάτη σκηνοθέτη Λι Σουνγκ Τζιν.
Κάπως φλύαρη, αν και παραμένει πρωτότυπος ο τρόπος αφήγησης των μάλλον τετριμένων πλέον ιδεών γύρω από τις συγκρούσεις των διαφορετικών γενεών και των κοινωνικών τάξεων, η δεύτερη σεζόν του «BEEF» (έχθρες είναι η μετάφραση του τίτλου, όχι κρέας, αν και υποβόσκει ως μεταφορά κι αυτή η ερμηνεία) έχει περισσότερο ενδιαφέρον ως ένα ακόμη σχόλιο για τον κόσμο που τρελαίνεται από την ιλιγγιώδη κυκλοφορία του χρήματος, ενώ κανένας κανόνας συνύπαρξης όπως τον θυμόμαστε δεν έχει αντοχή μπροστά στις ανεξέλεγκτες ανάγκες μιας απαιτητικής σε κάθε της έκφανση ζωής.
Εδώ τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα καταλαμβάνουν κάθε πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων, μύχια ή φανερή, εξαφανίζοντας, μαζί με τον ελεύθερο χρόνο, και κάθε δυνατότητα για σκέψη. Τα συναισθήματα δεν βρίσκουν χώρο, η αγάπη αντικαθίσταται από τον φόβο της εγκατάλειψης. Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα είδος ανθρώπων που φαίνονται σχεδόν χαζοί. Όλοι τους, από τους νεότερους, που παλεύουν για μια θέση στον ήλιο των πλουσίων, μέχρι τους πάμπλουτους, που απολαμβάνουν τη ρηχότητά τους καταναλώνοντας τον πλούτο τους.
Φόντο της υπόθεσης ένα resort για πολύ πλούσιους με χόμπι το γκολφ. Κεντρικοί πρωταγωνιστές, ένα ζευγάρι διαχειριστών, ο Τζος και η Λίντσεϊ – εξαιρετικοί οι Όσκαρ Ίσαακ και Κάρεϊ Μάλιγκαν. Δίπλα τους εκπρόσωποι της Γενιάς Ζ, η Άσλεϊ και ο Όστιν, αφελείς και κουτοπόνηροι. Εκείνος γυμνάζει διαρκώς τους μυς του, κολλημένος στη μοναδική επιτυχία της ζωής του, ένα βραβείο που έλαβε στο κολέγιο για τη σωματική του ρώμη.
Προτιμάει να αράζει στον καναπέ περιμένοντας να επιστρέψει η σύντροφός του από τη δουλειά και, όταν τα βρίσκει σκούρα, καταφεύγει στο έξυπνο κινητό για απαντήσεις – ακόμη κι όταν τον προβληματίζει η όχι και τόσο θερμή ανταπόκρηση της Άσλεϊ στο σεξ (για να πάρει εκατοντάδες απαντήσεις του τύπου «πέφτει κέρατο»).
Οι δυο τους προσπαθούν να ανέβουν κοινωνικά, μιμούμενοι τις ανοίκειες μεθόδους των μεγαλύτερων (των Boomers), δηλαδή μικροαπάτες και μικροεκβιασμούς. Τα καταφέρνουν, αλλά η σχέση τους διαλύεται σιγά σιγά για να ξανασυντεθεί, όταν συνειδητοποιήσουν ότι μόνον μαζί αποτελούν το ιδανικό «μοντέλο οικογένειας» ώστε να κερδίσουν τη ζηλευτή θέση των νέων διαχειριστών. Η εικόνα του αγαπημένου ζεύγους με παιδιά –έχουν αποκτήσει δύο– είναι η ασφάλεια για τους επενδυτές. Η λύση των πρακτικών τους προβλημάτων έχει αντικαταστήσει κάθε έννοια της αγάπης. Δεν την χρειάζονται.
Υπάρχει και η πάμπλουτη Κορεάτισσα, ιδιοκτήτρια του resort, παντρεμένη με κάποιον πολύ νεότερό της, πλαστικό χειρουργό, ο οποίος όμως έχει χάσει την ικανότητά του να χειρουργεί γιατί τρέμουν τα χέρια του. Λόγω αυτού σκοτώνει μια ασθενή. Και είναι ο μόνος χαρακτήρας που φαίνεται, μέσα στον τρόμο της φυλακή αλλά προστατευμένος από τα πλούτη της συζύγου, να παθαίνει κάτι σαν κρίση συνείδησης. Θέλει να παραδοθεί. Φυσικά δεν το κάνει. Το φράγμα προστασίας του πλούτου είναι πανίσχυρο.
Μέσα από ακραίες καταστάσεις, μεταξύ χιούμορ και κυνικού σχολιασμού, το «BEEF 2» μετατρέπεται σε μια παραστατική τοιχογραφία του σύγχρονου κόσμου, όπου διασταυρώνονται φυλές (Κορεάτες, Λατίνοι, Ιάπωνες, λευκοί Αμερικανοί). Κόσμος ρηχός, δισδιάστατος, όπου το μόνο που έχει σημασία είναι να αποκτάς από ένα όμορφο σπίτι μέχρι παιδιά με εξωσωματική και νιάτα με πλαστικές επεμβάσεις – και φυσικά, σύντροφο νεαρής ηλικίας.
Άλλωστε ο όρος «ύστερος καπιταλισμός» αναφέρεται από το πρώτο κιόλας επεισόδιο και μάλιστα από τον νεαρό Όστιν, που ξαφνιάζει όταν, προκειμένου να ηρεμήσει τη σύντροφό του η οποία φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει ούτε στα βασικά στη ζωή της, κάνει μια απρόσμενη για τη χαζούτσικη συμπεριφορά του ανάλυση: «Το σύστημα είναι σχεδιασμένο να σε κάνει να νιώθεις απελπισία… στο κολέγιο άκουσα για την αναδιανομή του πλούτου. Το θέμα είναι ότι εδώ που είμαστε, όλοι πλούτισαν πριν από μας». Και η σαστισμένη νεαρή Άσλεϊ τον ρωτάει: «Τι λες; Να τους πάρουμε τον πλούτο;» Κι αυτός είναι ο απόλυτος στόχος που θα ενώσει τους δυo τους στο τέλος.
20°
