Severance: Οι εντυπώσεις από τη δεύτερη σεζόν της βραβευμένης τηλεοπτικής σειράς που σκηνοθετεί ο Μπεν Στίλερ.
Όσοι αγαπούν την τηλεόραση, όσοι βλέπουν σειρές είτε σύμφωνα με τα νέα ήθη του binge είτε με τον πατροπαράδοτο τρόπο των εβδομαδιαίων ραντεβού ο οποίος έχει ξανάρθει στη μόδα το ξέρουν καλά. Ξέρουν αυτό το συναίσθημα, αυτή τη θέση που σε αφήνει ένα τελευταίο επεισόδιο, στο χείλος του γκρεμού του καναπέ σου, να τραβάς κυριολεκτικά ή μεταφορικά τα μαλλιά σου, γαρνίροντας τη γνωστή επωδό: «Όχι, δεν γίνεται να τελειώνει τώρα». Την οποία συνήθως ακολουθεί μία ρητορική ερώτηση του τύπου: «Και τώρα τι κάνουμε μέχρι τον επόμενο κύκλο;». Μια τέτοια περίπτωση, από τις κορυφαίες μάλιστα του σύγχρονου τηλεοπτικού τοπίου, είναι και αυτή του Severance, του αγαπημένου sci – fi ψυχολογικού θρίλερ με την υπογραφή του BenStiller, που επέστρεψε στις οθόνες του AppleTV+ τρία χρόνια μετά το τελευταίο επεισόδιο του πρώτου του κύκλου.
Η απάντηση στα δεκάδες ερωτήματα με τα οποία άφησε η πρώτη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Severance τους εκατομμύρια φανατικούς θεατές του σε όλον τον κόσμο ήταν υπομονή, η οποία φλέρταρε έντονα με τα όρια της εξάντλησης, καθώς ο δεύτερος κύκλος αργούσε όλο και περισσότερο να φανεί, κυρίως λόγω κάποιων προβλημάτων που παρουσιάστηκαν στην παραγωγή των νέων επεισοδίων. Και κάπως έτσι το ήδη ζόρικο στοίχημα της δεύτερης σεζόν, ένας κανόνας -παράδοση – σπαζοκεφαλιά για κάθε εξαιρετικά επιτυχημένη πρώτη- τσιμπάει επιπλέον βαθμούς δυσκολίας με την αναμονή για τη συνέχεια του κατά κοινή γνώμη καλύτερου αλλά και ίσως πιο δύσκολου στην παρακολούθηση sci - fi μυστηρίου των τελευταίων τηλεοπτικών ετών να σπάει κάθε ρεκόρ αγγίζοντας τα τρία έτη. H ώρα όμως έφτασε και η δεύτερη σεζόν του “Severance” είναι πια γεγονός - κι ας χρειάζεται ένα πολύ πιο καλό φρεσκάρισμα από το συνηθισμένο ενός λεπτού recap της προηγούμενης σεζόν. Μια νέα, αναπόφευκτη, ερώτηση γεννιέται με το πολυπόθητο play του πρώτου επεισοδίου: «Άξιζε τον κόπο η αναμονή»;
Για το καλύτερο ίσως αν και αντίστοιχα «δύσκολο» sci - fi μυστήριο των τελευταίων τηλεοπτικών ετών δεν καταδέχεσαι καμία απάντηση λιγότερη ενός χορταστικού «ναι». Και κάθε Παρασκευή που συντονιζόμαστε στο ραντεβού μας με το νέο επεισόδιο αυτό το ναι γίνεται όλο και πιο σίγουρο. Η συνέχεια του Severance συνεχίζει πιστά τη συστηματική και βραδυφλεγή προσέγγιση της πρώτης, δίνοντας στοιχεία σε καλά υπολογισμένες δόσεις σταγόνας, χτίζοντας υπομονετικά και μεθοδικά την κλίμακα της εθιστικής περιέργειας και αγωνίας – με τα στοιχήματα ήδη να πέφτουν υπέρ της πιθανότητας για μια ακόμη highanddry κορυφή στο φινάλε του δεύτερου κύκλου.
H εκλεπτυσμένη ανάγνωση του καπιταλισμού που πέτυχε το “Severance” βάζοντας σε ένα εναλλακτικό, πρωτότυπο και εντελώς εγκεφαλικό concept το κυνήγι της μέγιστης δυνατής αποδοτικότητας και του περιορισμού των ανεπιθύμητων παρενεργειών της ατομικότητας -αυτών ακριβώς που οδηγούν στη αποδοτική συλλογικότητα έχει σε αυτή τη σεζόν αρκετές λευκές σελίδες να γεμίσει με τα backgroundstories των πρωταγωνιστών και αυτό κάνει στα πρώτα επεισόδια, πάντα με υπολογισμένη δοσολογία πληροφορίας και συναισθήματος, πάντα με σύστημα. Η τετράδα του τμήματος MDR (MicroDataRefinement) του «διαχωρισμένου ορόφου» της βιομηχανίας Lumon ξαναβρίσκεται μαζί μετά την μικρή αλλά τόσο σημαντική τους επανάσταση στη δεύτερη σεζόν προσπαθώντας να βάλει σε τάξη τα λιγοστά λεπτά των αναμνήσεών τους από την «έξω» ζωή αντιμετωπίζοντας πια τους εαυτούς τους αλλά και τους μέχρι πριν λίγο καιρό μονοδιάστατους συναδέλφους τους με νέα μάτια.
Όπως είναι αναμενόμενο, το πρώτο μεγάλο «μπαμ» με το οποίο έκλεισε ο πρώτος κύκλος, η αποκάλυψη δηλαδή στον θεατή της αληθινής ταυτότητας της HellyR. (BrittLower) ως μέλους της οικογένειας Eagan και σημαίνοντος μέλους της διοίκησης των LumonIndustries βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Με ποιον εαυτό θα επιστρέψει στον διαχωρισμένο όροφο; Πώς θα εξελιχθεί το νεόκοπο ειδύλλιο με τον Mark (AdamScott) ο οποίος επιστρέφει για να ψάξει τη γυναίκα του που τώρα πια γνωρίζει ότι ζει; (το δεύτερο μεγάλο «μπαμ» της πρώτης σεζόν). Θα καταφέρει ο Mark να σπάσει την τεχνολογία του διαχωρισμού και να διεισδύσει με ενιαία μνήμη στα ενδότερα του «εχθρού»; Πώς θα διατηρηθούν οι ισορροπίες και ποιο είναι το μέλλον του διαχωρισμένου ορόφου; Και, τουλάχιστον, αν δεν μάθουμε αυτά, ας μας πει κάποιος τι συμβαίνει με τις κατσίκες που εκτρέφονται στον διαχωρισμένο όροφο με αρχηγό των κτηνοτρόφων την GoT αγαπημένη GwendolineChristie.
Όπως είναι επίσης αναμενόμενο, για όποιον γνωρίζει το σύμπαν του “Severance” και τις συνήθειες των δημιουργών του, οι νέες ερωτήσεις είναι πάντα περισσότερες από τις παλιές απαντήσεις και ακριβώς έτσι κυλάνε τα πρώτα τέσσερα διαθέσιμα επεισόδια – με το τέταρτο μάλιστα να θέτει ισχυρή υποψηφιότητα, μεταξύ των fans της σειράς, για το καλύτερο Severance επεισόδιο μέχρι στιγμής. Κάποιες σποραδικές και εύλογες αμηχανίες πλοκής ξεπερνιούνται με στιλ αλλά και χάρη σε αυτήν την ιδιότυπη διακριτική αλλά και τόσο ισχυρή ένταση των ερμηνειών σύσσωμου του cast – ένα εγγενές στοιχείο της Severance πρότασης που συνεχίζεται και στη δεύτερη σεζόν. Παράλληλα η τελειοποίηση της ατμόσφαιρας με άψογη φωτογραφία, κομμένη και ραμμένη για τους σκοπούς της σειράς και των aesthetics με τη ζυγαριά της παλέτας να γέρνει σε τόνους MDRblue συνδιαμορφώνουν ένα αποτέλεσμα που επιτρέπει ακόμα πιο εύκολα στον θεατή να ξεχάσει τα τρία χρόνια που περίμενε για αυτή τη δεύτερη σεζόν.
Μπορεί μέχρι στιγμής η δεύτερη σεζόν του “Severance” να μην έχει πιάσει απόλυτα τον πήχη της πρώτου αριστουργηματικού στο είδος του κύκλου βρίσκεται ωστόσο πολύ κοντά, τόσο κοντά που δεδομένων των συνθηκών είναι ασφαλές να μιλήσουμε για μια ακόμα μεγάλη επιτυχία, για ένα ακόμα στοίχημα που κερδήθηκε. Θεωρώντας μάλλον δεδομένο ότι και το τέλος αυτού του κύκλου θα αφήσει τους λάτρεις της σειράς απαρηγόρητους μεταξύ του δίπολου «και τώρα;» - «και μετά;» το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε για τις εξελίξεις στην άχρονη, απροσδιόριστα αμερικάνικη επικράτεια όπου δεσπόζει το κεφάλαιο της οικογένειας Eagan και σιγοβράζει η ανατροπή του είναι να επιστρέψουν στις οθόνες μας όσο το δυνατόν συντομότερο.
Σειρά αργόσυρτη, με ερμηνείες άνισες, πλάνα στενά, να κόβουν διαρκώς τον ορίζοντα (χαρακτηριστικό της φτηνής τηλεόρασης) σαν να διαδραματίζονται όλα σε δυο μέτρα χώρο
17°
