Πόρτο: Η πιο ατμοσφαιρική πόλη της Πορτογαλίας

→ Γράφει η Νικολέττα Ηλιοπούλου

Υπάρχουν πόλεις που τις επισκέπτεσαι και υπάρχουν πόλεις που σε επισκέπτονται — που μένουν μαζί σου. Το Πόρτο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ο τρόπος για να φτάσεις στην πόλη δεν είναι μόνο ένας. Το αεροπλάνο είναι ο προφανής. Εμείς, όμως, δεν πήγαμε με το προφανές. Από τη Λισαβόνα πήραμε τρένο — μια λίγο ακριβή επιλογή, αλλά αν κλείσετε νωρίς το εισιτήριο, γλιτώνετε αρκετά ευρώ. Υπάρχει και το FLIXBUS, που αποδείχθηκε η πιο οικονομική επιλογή από όλες.

Μέναμε δίπλα στη Γέφυρα Ντομ Λουίς I, στην πάνω πλευρά της πόλης, και όλα ήταν κοντά. Βέβαια, «κοντά» στην Πορτογαλία σημαίνει σκαλιά, ανηφόρες και ακόμα περισσότερα σκαλιά. Ό,τι κι αν σας λέει το GPS, προσθέστε πέντε λεπτά — σίγουρα θα τα χρειαστείτε.

Πόρτο: Βόλτες ανάμεσα σε αζουλέζου, γέφυρες και ανηφόρες

Η ιδανική διαδρομή ξεκινά από τον Καθεδρικό Ναό του Πόρτο, απ’ όπου μπορείτε να απολαύσετε μια μαγευτική θέα της πόλης από ψηλά. Αν αποφασίσετε να κατεβείτε προς τη Ριμπέιρα μέσω των σκαλιών, ίσως σας φανούν λίγο απότομα, αλλά αξίζουν τον κόπο.

Συνεχίζοντας, φτάνει κανείς στην εκκλησία Σάντο Ιλντεφόνσο και περνά από τον εντυπωσιακό σταθμό Σάο Μπέντο, γνωστό για τα περίφημα αζουλέζου — τα παραδοσιακά πλακάκια που καλύπτουν τους τοίχους του από πάνω μέχρι κάτω. Η διαδρομή συνεχίζεται προς την οδό Σάντα Καταρίνα, όπου τα καταστήματα και οι μελωδίες των μουσικών του δρόμου δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Ακολουθούν το πανέμορφο Καπέλα ντας Άλμας και, διαγώνια, η παραδοσιακή Αγορά Μπολιάο.

Από εκεί μπορείτε να συνεχίσετε προς τη Δημοτική Καμάρα του Πόρτο, το δημαρχείο της πόλης, και να φωτογραφηθείτε στα γνωστά γράμματα «PORTO». Η βόλτα ολοκληρώνεται στη βιβλιοθήκη Λέλο, ένα από τα ωραιότερα βιβλιοπωλεία στον κόσμο. Σημαντικό: κλείστε εισιτήριο νωρίτερα — εγώ δεν το έκανα και έμεινα απέξω. Δίπλα βρίσκεται η εκκλησία Κλιρίγκος και ο πύργος ντος Κλιρίγκος, με πανοραμική θέα που αξίζει κάθε σκαλοπάτι — και ναι, ήταν πολλά.

Η δεύτερη δημοφιλής βόλτα ξεκινά από τους κήπους του Παλάσιο ντε Κριστάλ, εκεί όπου οι Πορτογάλοι γιορτάζουν επετείους, γενέθλια και κάθε άλλη αφορμή. Μέσα στους κήπους θα δείτε παγόνια, κόκορες, γλάρους και, φυσικά, μια θέα που κόβει την ανάσα. Κατηφορίζοντας, φτάνετε στη Ριμπέιρα, στις όχθες του ποταμού. Από εκεί μπορείτε να πάρετε ένα καραβάκι για περίπου 50 λεπτά και να δείτε ολόκληρο τον Ντούρο που σημαίνει «χρυσός». Δηλαδή, κυριολεκτικά πλέεις στο χρυσό ποτάμι.

Ολοκληρώνοντας τη βόλτα, περάστε και στην απέναντι όχθη, τη Γαία στη Ριμπέιρα. Εκεί θα δείτε τα παραδοσιακά καραβάκια με τα βαρέλια κρασιού, που θυμίζουν τον παλιό τρόπο μεταφοράς του κρασιού από τους αμπελώνες. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά οινοποιεία και αξίζει να επισκεφθείτε κάποιο για ξενάγηση και γευσιγνωσία. Αν έχετε περισσότερο χρόνο, μην χάσετε το Χρηματιστήριο, ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα που ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο θα δείτε στην πόλη.

Εξίσου εντυπωσιακή είναι και η εκκλησία Σάο Φρανσίσκο, που σε μεταφέρει πραγματικά σε άλλη εποχή με τη μοναδική της ατμόσφαιρα. Στο μουσείο που βρίσκεται απέναντι, στον κάτω όροφο, υπάρχει και οστεοφυλάκιο. Αν είστε τολμηροί, ρίξτε μια ματιά· αν όχι, μπορείτε άνετα να το προσπεράσετε.

Ηλιοβασιλέματα στο Ντούρο και γεύσεις που δεν ξεχνάς

Τα ηλιοβασιλέματα στο Πόρτο είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Η Λισαβόνα έχει τα Μιραντούρος, το Πόρτο έχει τους κήπους του. Ο πιο δημοφιλής είναι ο Κήπος, Βίλα Νόβα ντε Γκάια — καλό είναι να πάτε νωρίς για να βρείτε καλή θέση. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για ποτό, αφού συχνά θα δείτε πλανόδιους με μικρά φορητά ψυγεία γεμάτα μπύρες και αναψυκτικά, ενώ υπάρχει και κοντινό μπαρ για κοκτέιλ.

Εναλλακτικά, οι κήποι του Κρίσταλ Πάλας προσφέρουν πιο ψηλό σημείο θέασης και ένα πιο ήσυχο, ιδιαίτερο ηλιοβασίλεμα.

Αν θέλετε κάτι διαφορετικό, μπορείτε να κάνετε μια βαρκάδα στον Ντούρο — με περίπου 15-20 ευρώ (και με ένα ποτήρι κρασί μέσα στην τιμή), θα περάσετε κάτω από τις επτά γέφυρες του ποταμού και θα δείτε την πόλη από μια εντελώς διαφορετική οπτική.

Και κάτι τελευταίο που ίσως σας φανεί γνώριμο: τα χειροκροτήματα στο ηλιοβασίλεμα. Όπως στη Σαντορίνη, έτσι κι εδώ οι τουρίστες συνηθίζουν να χειροκροτούν μόλις δύσει ο ήλιος. Μπείτε στο κλίμα — δεν χάνετε τίποτα. Ξεχάστε το ψάρι — εδώ το κρέας θα σας καταπλήξει. Στη Λισαβόνα φάγαμε πολύ ψάρι. Στο Πόρτο τρώγαμε μόνο κρέας. Και δεν το μετανιώσαμε ούτε λεπτό.

Η Φραντσεσίνια — ναι, αυτό το πιάτο που δεν μοιάζει με τίποτα απ’ όσα έχετε ξαναδεί — μην αφήσετε την εμφάνισή της να σας αποθαρρύνει. Είναι πεντανόστιμη. Αποτελείται από μπριζόλα, μπιφτέκι, ζαμπόν, λουκάνικο τύπου linguica και μπέικον, όλα σκεπασμένα με τυρί και ντοματένια σάλτσα με μπύρα. Είναι πιάτο για τους πραγματικούς λάτρεις του κρέατος.

Το κατσορίνιο — ψωμάκι με τυρί και λουκάνικο — θα σας αφήσει άναυδους. Απλώς να ξέρετε ότι είναι λίγο καυτερό, οπότε απευθύνεται στους πιο τολμηρούς. Ιδανικά συνοδεύεται με μια μαύρη μπύρα, ελαφρώς γλυκιά αλλά με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Η Τσερβεχάρια Γκαζέλα, από το 1962, στο ιστορικό κέντρο. Μπορεί να περιμένετε για τραπέζι, αλλά αξίζει την αναμονή.

Δοκιμάστε φυσικά και τα πάστες ντε νάτα. Θα τα βρείτε παντού, όπως σε όλη την Πορτογαλία, και είναι το τέλειο γλυκό πρωινό μαζί με καφέ.

Η πόλη είναι γεμάτη υπαίθριες αγορές — μπορεί να μην είναι οι πιο φθηνές, αλλά σίγουρα αξίζει να τις εξερευνήσετε. Μια στάση στην Αγορά Μπολιάο είναι απαραίτητη: στον υπόγειο χώρο θα βρείτε κάθε λογής φαγητά, ενώ στον επάνω όροφο κυριαρχούν τα κοσμήματα και τα αναμνηστικά. Από τις πιο απλές αλλά απολαυστικές επιλογές; Παραδοσιακά σάντουιτς και φρέσκες φρουτοσαλάτες.

Η άνοιξη είναι ίσως η ιδανική εποχή για να επισκεφθεί κανείς το Πόρτο, καθώς απολαμβάνει την πόλη χωρίς το άγχος του «να βρω παραλία». Στα τέλη Απριλίου ο ήλιος είναι δυνατός — χωρίς αντηλιακό καίγεσαι — αλλά η ζέστη παραμένει υποφερτή χάρη στον αέρα. Περιστασιακά εμφανίζεται και ομίχλη, που όμως διαλύεται γρήγορα. Τον χειμώνα, πιστεύω, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Άνοιξη, λοιπόν: ξεκάθαρα η καλύτερη επιλογή.

Τελικά, το Πόρτο είναι μία από τις πιο οικονομικές πόλεις που έχω επισκεφθεί — και ταυτόχρονα μία από τις πιο εντυπωσιακές, τόσο αρχιτεκτονικά όσο και σε ατμόσφαιρα. Η μουσική που ξεχύνεται στους δρόμους σε ταξιδεύει σε άλλη εποχή, ενώ τα περίφημα αζουλέζου ντύνουν κτίρια και τοίχους σε ολόκληρη την πόλη. Κάθε σοκάκι μοιάζει ρομαντικό, κάθε γωνιά ένα μικρό έργο τέχνης. Όσο για τη σύγκριση με τη Λισαβόνα; Όποιον ρωτήσαμε εκεί, μας είπε πως το Πόρτο είναι καλύτερο — και δύσκολα θα διαφωνήσω. Την ίδια απάντηση δίνω πλέον κι εγώ σε φίλους. Πηγαίνετε και θα καταλάβετε γιατί.

→ Η Νικολέττα Ηλιοπούλου είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια Νέας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ταξιδεύει συλλέγοντας εικόνες, ιστορίες και μικρές στιγμές από κάθε τόπο.