Άγγελος Παπαδημητρίου: Από τον στρατό στη Σάμο, από τη Σάμο στην τέχνη του πηλού

«Όχι δεν θέλω “μέσον”», είπα με σθένος στους γονείς μου, όταν γίνονταν οι μεταθέσεις στην κλάση μου στο πεζικό, το 1974! Αποτέλεσμα; Να βρεθώ, από εκεί που θα ήμουν έφεδρος αξιωματικός, βολεμένος σε κάποιο γραφείο στην Αθήνα, δεκανέας στα σύνορα, στο 212, στη Σάμο...  Πού να ’ξερα τότε ότι αυτή η «ηρωική» κίνηση στα 22 μου χρόνια θα καθόριζε για πάντα τη ζωή μου... 

Η Σάμος, αυτό το μυθικό νησί, έγινε η αιτία να μάθω, αυτά τα δύο σχεδόν χρόνια που έμεινα εκεί (τότε το στρατιωτικό ήταν 30 μήνες – ναι, για τους νεότερους, το τονίζω, 30 μήνες), όλα τα μυστικά και τα κόλπα της κεραμικής, αφού στο Καρλόβασι ξημεροβραδιαζόμουνα στο εργαστήρι του λαϊκού αγγειοπλάστη Κοντορούδα όπου, μαζί με τη χρυσοχέρα γυναίκα του, την κυρία Μαρία, συντηρούσε την αρχαία μεγάλη παράδοση.

Έτσι, όταν έκανα την πρώτη μου ατομική έκθεση το 1983 στις Νέες Μορφές, με τα κεραμικά γλυπτά μου, ανάμεσα σε όλα τ’ άλλα, εντυπωσίασα και με την τεχνική μου αρτιότητα, την οποία φυσικά χρωστάω σ’ αυτό το εμπνευστικό, πανέμορφο, ιερό νησί όπου είχα την τύχη (από ατυχία) να κάνω τη στρατιωτική μου εκπαίδευση, όχι στα όπλα (που έτσι κι αλλιώς ήμουν ανεπίδεκτος μαθήσεως), αλλά στη μεγάλη τέχνη του πηλού και της φωτιάς. 

Άσε που εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να συνομιλήσω με τον μεγάλο Γιάννη Ρίτσο. Για τους νεότερους, πρέπει να τονίσω ότι τότε (χωρίς ιντερνέτ και κινητά) το να γνωρίσεις τέτοιες προσωπικότητες ήταν όνειρο άπιαστο… Κι αυτό δώρο της Σάμου, όπως και τόσα άλλα που της χρωστώ.

Αλλά και ως δεκανέας δεν τα πήγα άσχημα, έγινα ταχυδρόμος!

* Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι εικαστικός, σκηνογράφος, τραγουδιστής και ηθοποιός