Οι Φούρνοι του Christian Ronig

Μόλις πάτησα το πόδι μου στο νησί των πειρατών, ένιωσα να επιστρέφω στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’90. Χωρίς τον μαζικό τουρισμό διατηρούσε ακόμα την αίσθηση ηρεμίας, τη φιλοξενία των ντόπιων και αυτή την ατμόσφαιρα που, όταν καταφέρνεις να συντονιστείς μαζί της, είναι γεμάτη μικρές περιπέτειες.

Η καλύτερη μέρα εκείνης της χρονιάς ήταν στην παραλία Μανέτα. Ήταν περιπέτεια από μόνο του το να φτάσουμε στην πρώην φωλιά του πειρατή. Έπρεπε να κάνουμε πεζοπορία κατεβαίνοντας το βουνό για 40 λεπτά ακολουθώντας το ένστικτό μας. Όμως, τι κολπίσκος ήταν αυτός και τι κολύμπι! Στην πρώτη μας κατάδυση πανικοβληθήκαμε γιατί νομίζαμε ότι είδαμε ένα θαλάσσιο τέρας. Αποδείχθηκε ότι ήταν ένας τύπος με στολή δύτη που βουτούσε για χταπόδια και αχινούς. Εκεί κοντά υπήρχε μια παρέα σε ένα καΐκι κι αυτός ήταν ο καπετάνιος τους. Αργότερα, όλοι όσοι είχαν καταφέρει να φτάσουν στην παραλία εκείνη την ημέρα ήταν καλεσμένοι στο μπάρμπεκιου. Ήταν ένα πραγματικά υπέροχο απόγευμα. Έπειτα επιστρέψαμε πίσω με το καΐκι – μιάμιση ώρα μετά το ηλιοβασίλεμα. Τι τέλεια μέρα!

Να πάτε στο Καμάρι. Εκεί βρίσκεται η γλυκιά, μικρή ταβέρνα Αλμύρα. Είναι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, τα τραπέζια στη σειρά βαλμένα επάνω στη βοτσαλωτή ακτή. Το φαγητό είναι υπέροχο και η θέα στη θάλασσα πανέμορφη, με το φως της ημέρας να τελειώνει πλαισιωμένο από χρωματιστά λαμπάκια.

Μπορείτε να το κάνετε και σαν ημερήσια εκδρομή. Υπάρχει ένα μονοπάτι από την ταβέρνα που οδηγεί στην παραλία Τουρκολιμνιώνας, μία από τις καλύτερες παραλίες των Φούρνων. Μετά από 15 λεπτά φτάνετε σε έναν υπέροχο κόλπο. Η παραλία Τουρκολιμνιώνας είναι αυτό που εγώ ονομάζω μια κλασική παραλία ζεϊμπέκικο – δηλαδή: τα βράχια και τα βότσαλα σε αναγκάζουν να μπεις στο νερό κουνώντας τα χέρια στον αέρα για να κρατήσεις την ισορροπία σου, ενώ τα πόδια προσπαθούν να βρουν ένα σταθερό σημείο για να πατήσουν. Το θέαμα να μπαίνεις ή να βγαίνεις από τη θάλασσα μπορεί να μην είναι η πιο αξιοπρεπής και κομψή εκδοχή του εαυτού σου, αλλά δεν θα υπάρχει κανείς τριγύρω για να σε συγκρίνει με τη Χάλι Μπέρι ή τον Ντάνιελ Κρεγκ έτσι κι άλλως. Το νερό αξίζει τον κόπο: κρυστάλλινο, ήρεμο, αναζωογονητικό.

Ο δρόμος της αγοράς της Χώρας είναι μοναδικός. Οδηγεί στην πλατεία με τη μεγάλη συκομουριά και τις ταβέρνες. Τις προτείνω όλες. Μετά το δείπνο, όμως, πρέπει να σταματήσετε στο μαγαζάκι Κάνδυλος του Δήμου. Πιθανότατα θα βρείτε κι άλλους ανθρώπους να κάθονται εκεί έξω, πάνω σε χαλάκια, να πίνουν κρασί και να κάνουν νέους φίλους. Ο Δήμος όχι μόνο προσφέρει μεγάλη ποικιλία από εξαιρετικά τοπικά προϊόντα από τους Φούρνους, αλλά είναι και ο πιο γοητευτικός και διασκεδαστικός οικοδεσπότης. Το τελευταίο μας βράδυ είχε βρει μια κιθάρα και κάναμε μια αυθόρμητη συναυλία. Όλοι οι νέοι φίλοι που είχαμε κάνει στο νησί ήταν εκεί, ακόμα και ο καπετάνιος από το καΐκι. Ήταν λίγο σαν τη σκηνή στο τέλος της ταινίας «Big Fish» του Tim Burton. Δυστυχώς, κάποια στιγμή η κόρνα του πλοίου μάς θύμισε ότι ήταν ώρα να φύγουμε από το νησί.

Ανταλλάχτηκαν φιλιά και η υπόσχεση να επιστρέψουμε παραμένει.

* O Christian Ronig είναι τραγουδοποιός. Πρόσφατο album του το «Heavy Seas at the Cape of Good Hope».