Η Αμοργός του δημοσιογράφου Φώτη Τσιμέλα

Οι άνθρωποι λατρεύουν τα αγαπημένα τους νησιά σαν παιδιά τους. Τα εκθειάζουν με το μάρκετινγκ του word of mouth, λειτουργώντας σαν επίτιμοι πρόεδροι ή σαν ευσυνείδητοι εκπρόσωποι δήμων και κοινοτήτων. Είναι ικανοί να ξιφουλκήσουν στα debates της πιο γραφικής Χώρας και της πιο εξωτικής παραλίας. Το ψυχικό τους δέσιμο είναι τόσο δυνατό που πολλές φορές υπερβαίνει αυτό του τόπου όπου γεννήθηκαν. Τα νησιά είναι από τα λίγα πράγματα που διαλέγει κανείς σε αυτή τη ζωή χρησιμοποιώντας όλο το εύρος της συνείδησής του, αλλά την ίδια στιγμή και τόσο ασυνείδητα. Η διαδικασία να χαρτογραφήσει κάποιος το μέσα του για να οδηγηθεί στο γιατί επέλεξε το νησί «του» είναι ένα είδος αυτοανάλυσης σε πολύ βαθιά νερά, που πολλές φορές δεν βγάζει απολύτως νόημα. Είναι μια αίσθηση μόνο; Είναι μια εμμονή; Είναι η φαντασίωση της καταγωγής που θα ήθελε να έχει; Είναι το «σώμα» του κάθε νησιού που τον σαγηνεύει; Είναι ένας έρωτας ή ο καθρέφτης μιας φάσης ζωής;

Προσωπικά, έπειτα από 13 καλοκαίρια και μία σχέση πάθους με την Αμοργό, κρατιέμαι εσχάτως λίγο μακριά της, αλλά δίχως τύψεις, μια και ο Σπύρος, ο αδελφός μου, με ξεπέρασε στην ασθένεια: Πήρε την απόφαση και πήγε μόνιμα στα Κατάπολα μαζί με την καλή του. Η Αμοργός μπήκε στην οικογένεια πια. Μιλάμε στο τηλέφωνο, ακούω τον αέρα και ανοίγει το κουτί με τις εικόνες.

Το συγκλονιστικό σκηνικό και τα νερά στο Σπαρτί, μία από τις παραλίες όπου πας μόνο με το καΐκι του Στέλιου. Μια ξαφνική μπόρα στη Γραμβούσα, για την οποία υπάρχει βαρκάκι κάθε 30 λεπτά. Οι βουτιές από τα ψηλά βράχια πίσω από την παραλία του Μούρου. Το θαύμα της ανατολής στην Αγία Άννα και της δύσης στην Αιγιάλη. Η στάση στο παγκάκι του Καλογερικού της Χώρας (του Ποτέ). Το μονοπάτι από τη Χώρα στο Μοναστήρι. Η συζήτηση για ταξίδια με τον Στράτο στο Blue. Οι άγνωστες ιστορίες της Αμοργού από το στόμα του Γιώργου Βασάλου όταν νυχτώνει. Η αμηχανία του γαλάζιου στην Παναγία, το μυστήριο του Βαλσαμίτη και το δέος στην κορυφή του Κρούκελου. Η διαλογή ψαριού το πρωί με τον Πάνο στην κυρά-Κατίνα, που θα σε περιμένει μετά το μπάνιο, και η εφηβική ελευθερία που ξανακερδίζεις από τις μουσικές του Βασίλη στο Que.

Η Αμοργός έχει κάτι το τόσο έντονα μεταφυσικό που είναι σχεδόν φανερό, όπως στις δήθεν φωτογραφίες με τα ΑΤΙΑ. Αλλά κάτι μεταφυσικό υπάρχει ούτως ή άλλως στη σύνδεσή μας με οποιονδήποτε τόπο, πόσω μάλλον με εκείνο το μέρος που λειτουργεί ως καθαρτήριο και τρόπος αυτοεπιβράβευσης μετά το βαρύ χειμώνα. Ίσως, πάλι, το μόνο ώριμο συμπέρασμα που «πέφτει», έπειτα από όλα αυτά, είναι πως τελικά δεν επιλέγουμε εμείς το νησί μας, αλλά αυτό εμάς. Όπως λέει και ο Τζον Λοκ: «Το νησί μάς καλεί»!

* Ο Φώτης Τσιμέλας είναι δημοσιογράφος