Η Μύκονος της Μαρίνας Βρανοπούλου

Μετράω πόσα «ρο» έχουν οι «ψαράδες στα Ρήνια με τα παραγάδια στο νερό» και με παίρνει ο ύπνος πάνω στις μαξιλάρες, οι Μούσες είναι 9 κι εγώ μικρότερη, και κάποιος επιμένει πως «δεν υπάρχει καλοκαίρι, χωρίς μια μέρα εδώ», μέρες ζεστές και συνεχόμενες, σαν κρίκοι αλυσίδας, σε βρίσκουν απροειδοποίητα, τη νύχτα στρίβεις στα σοκάκια και σκοντάφτεις πάνω στην ανατολή, αλλά όχι εγώ, εγώ ακόμα κυνηγάω σαύρες απέναντι στη Δήλο, τις πιο μεγάλες σαύρες.

Η αυλή θυμίζει σχολική αλάνα, φίλοι που έρχονται κι άλλοι που φεύγουν, ξυπνούν, κοιμούνται, και από καλοκαίρι σε καλοκαίρι πάλι, αλλάζω τάξη, όλα αλλάζουν εκτός από το Τραγονήσι κι απ’ τα «βυζάκια της Αφροδίτης» πάντα απέναντί μου, χίλιες ανατολές με βρήκαν μαζεμένες, κι έτσι μεγάλωσα και είπα ότι αυτή θα είν’ η δική μας παραλία, Αγία Άννα στου Καλαφάτη, και θα την ξέρω μόνο εγώ και μόνο εσύ.   

Σε θερινό σχολείο έμαθα πώς γίνεται η άμμος όταν τη χορεύεις, δροσερή· ηλιοβασίλεμα στο Καλό Λιβάδι κι οι άλλοι φεύγουν, μα δεν χρειάζεται να τους νοιαστώ, έχουν παρέα το νησί κι εγώ το ίδιο, τους συναντώ αργότερα –μπορεί να ήταν κι άλλοι–, τρώνε σουβλάκια από τον «Γιώργο και τη Μαρίνα» και παραγγέλνω δύο· βραδάκι κι ένα αόριστο ραντεβού στους Μύλους· γυρνάμε σπίτι το πρωί με δέκα διαφορετικά ποτήρια-πειστήρια, τα βάζω στο ντουλάπι δίπλα στ’ άλλα, γυάλινη συλλογή από βραδιές, παρέες και τραγούδια-ενθύμια· α, ναι, υπάρχουν κι οι φωτογραφίες, όταν τις ψάχνω δεν με βρίσκω μόνη, πάντα ένα «εκείνοι» ή ένα «εσύ», ένα νησί που όσες φορές κι αν το παλέψω με «σοβαρές» δουλειές και έγνοιες πίσω στην Αθήνα, πάντοτε με νικάει, μ’ αριστοτεχνικές λαβές με ρίχνει μες στη μέση του καλοκαιριού, με το μαγιό στον ήλιο μέχρι να στεγνώσει.

Και ξέρω τώρα πως Μύκονος θα πει ελευθερία, ν’ αφήνεσαι στο κύμα και να μη βουλιάζεις, να επιπλέεις όπως η αυλή του Αqua και τα πολύχρωμα σπιτάκια στη Μικρούλα Βενετία, και να ξυπνάς τα πρωινά παραμιλώντας το καλοκαιρινό σου μάντρα «κάνε να μη φυσάει πολύ να πάω στον Άγιο Σώστη, κι αν δεν μπορείς φύσα πολύ-πολύ να πάω στη Φτελιά, με περιμένει κάποιος surfer».

 * Η Μαρίνα Βρανοπούλου είναι ιστορικός τέχνης, συνεργάτης του Ιδρύματος Δέστε