Η Πάτμος του Κωνσταντίνου Βαρβιτσιώτη

Tο να πας στην Πάτμο δεν είναι απλή υπόθεση. Πρέπει να το θέλεις πολύ. Κι εγώ το θέλω! Και τις 5 φορές που την έχω επισκεφτεί. Η Πάτμος δεν είναι για όλους. Είναι εκλεκτικό νησί. Σε διαλέγει, δεν τη διαλέγεις.

Το καλύτερο μέρος για να μείνεις είναι να νοικιάσεις ένα σπίτι στη Χώρα. Τα καλύτερα φεύγουν αμέσως, από στόμα σε στόμα… πρέπει να είσαι μυημένος. Κάποιος να σε έχει βάλει στο «club». Όλη η Πάτμος άλλωστε αποπνέει ένα μυστικισμό. Είναι και το μοναστήρι που δεσπόζει, είναι και η σπηλιά όπου γράφτηκε η «Αποκάλυψη του Ιωάννη».

Δεν μπορώ να πω, το νησί έχει μια πνευματικότητα και πρέπει να τη σεβαστείς. Όπως πρέπει να σεβαστείς τον cool χαρακτήρα των λουόμενων στο Λιβάδι Γερανού, στις υπέροχες Δίδυμες Παραλίες με την καντίνα και την καλύτερη και φρεσκότερη ντοματοσαλάτα και στην Ψιλή Άμμο (χρειάζεται μισή ώρα περπάτημα) και το ταβερνάκι της με τα καλύτερα λαδερά. Πρέπει να σεβαστείς την ταμπέλα που λέει ότι απαγορεύεται να μαζεύεις βότσαλα από τη Λάμπη (άμα πας θα καταλάβεις γιατί θα θέλεις να κάνεις συλλογή από τα βότσαλα αυτά!).

Τα βράδια στην Πάτμο τα περνάω στην Αστοίβη και στην piazzetta (την πλατεία που μαζεύονται όλοι) και σε πάρτι σε σπίτια. Τα καλύτερα οργανώνονται επιτόπου.

Στη Σκάλα δεν κατεβαίνω παρά μόνο για καφέ το πρωί στον Αρίωνα.

Στο νησί έχω γνωρίσει τους καλύτερους και ωραιότερους τουρίστες, Γάλλους και Ιταλούς κατά πλειοψηφία. Τους έχω κάνει φίλους μου και δεν τους έχω χάσει. Μας ενώνει πάντα κάτι, οι νύχτες στην piazzetta, οι εξορμήσεις με φουσκωτά στα Τηγανάκια, ο Παντελής στο Μαράθι και το Πανηγύρι της Παναγίας στις 23 Αυγούστου στους Αρκιούς. Γιατί η Πάτμος δεν είναι μόνη της. Έχει και τα μικρά της «αδέλφια».

*Ο Κ.Β. είναι art director. Τον Μάιο παρουσίασε στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη την έκθεση «365 the project».