Το Πήλιο του Αλέξανδρου και του Χρήστου Μπουρελιά

Πήλιο: Από την παλαιά Ιωλκό ξεκίνησαν να χτίζουν οι θεοί μια σπηλιά για να κρύψουν τα μάγια που άρχει η φύση. Κι έριξαν μέσα της παραμορφωμένα τέρατα, Κενταύρους. Και ήταν η μορφή τους αμφίσημη, σαν τον εύπλαστο καιρό του τόπου, σαν τα ίδια τα σχέδια των θεών. Τόσο σοφοί κι ευγενικοί, τόσο όμορφοι σαν άνθρωποι. Τόσο λυσσαλέοι κι ανηλεείς, τόσο άσχημοι σαν άνθρωποι.

Από την παλαιά Ιωλκό ξεκίνησαν οι θεοί να σηκώνουν ένα βουνό που μέσα του θα μένανε οι ίδιοι και θα γινόταν ύστερα σπίτι κι ανθρώπινων πλασμάτων. Το γέμισαν πλατάνια και μηλιές για να τυλίξει τη σπηλιά κι όλους τους μύθους που έμελλε στην ιστορία των ηρώων, που γεμάτοι πληγές, διαχωρίστηκαν από τους δημιουργούς τους. Τους φτιάξανε με σοφία συνείδησης, μα και πληγές αίματος. «Λόγω των πληγών ας χρησιμοποιούν τη συνείδηση» είπαν από αγάπη κι από ζήλια για να τους θυμίζει πως οι ίδιοι οι θεοί δεν είναι παρά πέτρα ορθωμένη απ’ τη θάλασσα στον ήλιο. Και ήταν οι οικισμοί των ανθρώπων τόσο όμορφοι σαν το βουνό. Γιατί με την ίδια φύση χτίστηκαν, από πέτρα, τα αρχοντικά για να κοιμούνται κι οι κρήνες για να πίνουν. Από κείνα τα μήλα έφαγαν και πλήθυναν, από κείνα τα βότανα θεραπεύτηκαν και δυνατοί κρατήσαν τη γενιά τους.

Από την παλαιά Ιωλκό ξεκίνησαν οι θεοί να ρίχνουν πόλεμο για να μάθουν πώς είναι θνητά να ζεις και να πεθαίνεις. Από κείνους που φύγανε Αργοναύτες, μέχρι αυτούς που διώχθηκαν Λαπίθες, κι η ιστορία ως σήμερα κύκλος, με άλλες φορεσιές και άλλα λάβαρα ξανά ψυχαγωγεί θεούς συμφορών. Μα ο ήλιος ήταν θεός πριν από κείνους τους ανθρωπόμορφους, κι εκείνος με τη σειρά του, τους γελάει. Γιατί βουνό, φωλιά θνητών το ξημερώνει και ξανά απ’ την αρχή, δώρα ακόμα πιο δυνατών θεών, σαν πάθη δίνει. Αρχίζουν και ξανά πληθαίνουν κι ορθώνονται παιδιά ημίθεων από την ίδια τους την ιστορία που τόπος γίνηκε.

Από την παλαιά Ιωλκό ξεκίνησαν οι θεοί να ρωτούν αν μπορεί να υπάρξει συνέχεια για αυτούς, αν μπορείς, κοσμογονία, να τους δόσεις χάρη. Και όρισαν τον Χείρωνα και δίδαξε τις δυνάμεις της φύσης και τα δώρα των θεών έτσι να δίνονται όπως ο Δίας θέλησε να επιβιώσουν οι απόγονοι και των τριών γενεών. Θεών, ανθρώπων και ηρώων. Από τον Κένταυρο εκείνον που αποτέλεσε λύση στο φόβο για τη σπηλιά των Μηλεών, ανδρώθηκαν ο Ιάσωνας, ο Μήδειος, ο Αχιλλέας. Ευνοημένοι κι αλαζόνες ή σκιές θανατωμένες των όσων θε να γίνονταν; Κι έτσι γεμάτος τελείται ο κύκλος του θανάτου και της νίκης, σε κάποιο γλέντι στο θέρετρο θεών.

Από την παλαιά Ιωλκό ξεκίνησαν οι θεοί με τη σπηλιά αυτή κι εξόρυξαν το μύθο μιας ολόγιομης μαγείας, όμορφης κι άγριας σαν φύση. Κι εμείς στεκόμαστε σαν Θεσσαλοί σε ηλιόλουστες ακτές, από κει που φεύγουνε καράβια ηρώων για μακρινές Κολχίδες, μεταναστεύοντας σε άλλους χρόνους, από κει ακόμα μακριά μπορούμε να νιώθουμε το δώρο εκείνων που μας ζήλεψαν αλλά και κάποτε αγάπησαν. Τότε κι εσύ αδελφέ μου, σε κείνους τους ανύπαρκτους και ξεχασμένους, σαν παράδοσης βλέμμα συμπληρωματικό, μέσα από ακτή θαλάσσης δεήσου ψηλά και βλέπε με να υψώνω ακόμα από την Ιωλκό, ακόμα προς σπηλιά που κρύβει κάποιο δάσκαλο ηρώων.

Από την παλαιά Ιωλκό έδωσε η φύση στους ανθρώπους μύθους κι εκείνο το βουνό που σηκώθηκε πλασμένο από τη θάλασσα, πήλινο θέρετρο θεών. Το ονόμασαν σαν ιλλυρικό δάσος… «Πήλιον».

* Οι δίδυμοι Αλέξανδρος και Χρήστος Μπουρελιάς (Boubrothers) είναι αρχιτέκτονες και τους απασχολεί, μέσα σε άλλα, η θεωρητική και πρακτική αναπαράσταση του ανοίκειου μηχανισμού στη σκέψη και στο χώρο. (www.boubrothers.gr/bou)