Η Σκόπελος του Γιάννη Χαρούλη

Σκόπελος: Θυμάμαι έναν Δεκαπενταύγουστο, στο παραδοσιακό πανηγύρι της Παναγιάς, στην πλατεία της Ελευθερώτριας, στη Γλώσσα, τους ανθρώπους να σηκώνονται και να χορεύουν με την ψυχή τους. Το αίμα, το DNA όλων μας, κρατάει την παράδοση θέλουμε δεν θέλουμε. Όσο και να γυρίσουμε το κεφάλι, όσο και να ψαχτούμε αλλού, κάποια στιγμή στη ζωή μας ακούμε μια λύρα ή ένα κλαρίνο και τρώμε μια ανατριχίλα. Κάποια στιγμή κοχλάζει το αίμα κάποιου παππού μας. Είχε μεγάλη σημασία για μένα εκείνη η νύχτα. Έβλεπα τον κόσμο να δένει τα χέρια του και να κρατιέται ώμο με ώμο, να μοιράζεται, να αγγίζεται. Χωρίς τραμπακουλιές, μαγκιές, εγωισμούς, μια μικρή γιορτή, όλοι ένα. Αφάνταστα καθησυχαστικό, όμορφο και παρηγορητικό.

Μια άλλη νύχτα, στα ψηλά της Χώρας, άκουσα από τον Χρήστο Μητρέντζη να παίζει λαϊκές και ρεμπέτικες πενιές που μέχρι και τα αστέρια χορεύαν πάνω από τα κεφάλια μας. Αυτά θυμάμαι κυρίως από τη Σκόπελο. Ούτε παραλίες ούτε φαγητά. Σε όλα τα μέρη το ψωμί είναι ίδιο. Τα νησιά είναι βίωμα, κι εγώ αυτό που κρατάω πάντα είναι τα βλέμματα των ανθρώπων. Γιατί από τα ίδια υλικά του σύμπαντος είμαστε φτιαγμένοι και εμείς και τα νησιά. Από χώμα, πέτρα, ξωκλήσια, νερά και μοναξιά. Και μερικά φεγγάρια, σαν εκείνο πάνω από το κεφάλι μου στον Αγνώντα, και αέρηδες, όπως οι απαλοί που φυσούσαν στο Γλυστέρι.

*Ο Γιάννης Χαρούλης είναι τραγουδοποιός. Για την περιοδεία του μπορείτε να μάθετε στο http://giannisxaroulis.blogspot.gr.