Δύο έφηβοι στην Καλιφόρνια ανακάλυψαν νέα είδη σκορπιών κατά την εξερεύνησή τους σε περιοχή της πολιτείας των ΗΠΑ.
Ένα ζεύγος σκορπιών της Καλιφόρνιας που παρέμεναν στο «σκοτάδι» για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ανακαλύφθηκε χάρη στις εξερευνήσεις δύο εφήβων στην Bay Area. Και για ένα είδος που κινδυνεύει, το έργο τους θα μπορούσε να αποδειχθεί σωτήριο.
Ο Prakrit Jain από το Los Altos και ο Harper Forbes από το Sunnyvale, 17 και 18 ετών τότε, αναγνώρισαν δύο νέα είδη - το Paruroctonus soda και το Paruroctonus conclusus - μετά από μια πληροφορία από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εξορμήσεις στο σκληρό έδαφος που κατοικούν τα αραχνοειδή, με τη βοήθεια μιας λάμπας blacklight και του αυτοκινήτου της μητέρας του Jain.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Jain και ο Forbes - οι οποίοι γνωρίστηκαν ενώ εργάζονταν σε ένα φυσικό καταφύγιο - εντόπισαν τους άγνωστους σκορπιούς στο iNaturalist, ένα κοινωνικό δίκτυο που επιτρέπει στους ανθρώπους να μοιράζονται τις παρατηρήσεις τους για τον φυσικό κόσμο. Οι χρήστες σε όλο τον κόσμο μπορούν να ανεβάζουν φωτογραφίες οργανισμών που έχουν εντοπίσει και άλλοι με εμπειρία στην περιοχή μπορούν να τους αναγνωρίσουν, εξήγησε ο Forbes.
Με περίπου 115 εκατ. παρατηρήσεις που έχουν καταγραφεί στην πλατφόρμα, «το πραγματικό όφελος για τους ανθρώπους που κάνουν έρευνα είναι ότι επιτρέπει σε έναν τέτοιο τεράστιο όγκο δεδομένων να είναι παρών σε οποιονδήποτε», λέει ο Jain - δεδομένα για τα οποία «θα χρειάζονταν χιλιάδες άνθρωποι πολλές ζωές για να τα συγκεντρώσουν μόνοι τους».
«Αυτά τα παιδιά μπορούν να βρουν τα πάντα», λέει η Lauren Esposito, αραχνολόγος στην Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια που συνεργάστηκε με τους Jain και Forbes. «Τους βάζεις σε ένα τοπίο και είναι σαν να λένε: 'Εδώ είναι κάθε είδος φιδιού, εδώ είναι κάθε σκορπιός, κάθε πεταλούδα' και είναι κάπως απίστευτο».
Οι μαθητές ελέγχουν τακτικά το iNaturalist, «βλέποντας αν υπάρχει κάτι που μας τραβάει την προσοχή». Στην πλατφόρμα εμφανίζονται συχνά άγνωστα είδη, αλλά αυτά τα δύο παραδείγματα τράβηξαν την προσοχή τους εν μέρει λόγω του μικρού εύρους τους. Ήταν «γεωγραφικά απομονωμένα», λέει ο Forbes, ζούσαν γύρω από αυτό που ο Esposito περιγράφει ως αλκαλικές λίμνες ή αλκαλικές επιφάνειες - «μια πρώην λίμνη από την εποχή των παγετώνων, πριν από 10.000 χρόνια, η οποία στέγνωσε με την πάροδο του χρόνου», αφήνοντας ένα άγριο περιβάλλον ερήμου.
Αυτό σημαίνει ότι οι σκορπιοί - που μοιάζουν τρομακτικοί αλλά φαίνεται να αποτελούν μικρό κίνδυνο για τον άνθρωπο - «πρέπει να είναι σε θέση να αντιστέκονται σε εξαιρετικά αλμυρές, εξαιρετικά ζεστές, ξηρές, άνυδρες [συνθήκες], και ο μόνος τρόπος που μπορούν να το κάνουν αυτό είναι με την προσαρμογή τους μέσα στο χρόνο. Έτσι, αυτά τα πράγματα ζουν πιθανώς σε αυτά τα ενδιαιτήματα εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, κατά την τελευταία μεγάλη αλλαγή του οικοσυστήματος», λέει ο Esposito. «Απλώς έχουν απομονωθεί εκεί και πραγματικά δεν μπορούν να υπάρξουν στην περιβάλλουσα έρημο», συμπλήρωσε.
Η ιδιαιτερότητα των τοποθεσιών τους διευκόλυνε την ταυτοποίηση των ειδών χωρίς «να κάνουμε έναν τόνο δουλειάς στο παρασκήνιο για να κάνουμε μια συνεκτική περιγραφή», λέει ο Jain. Αλλά αυτή η ιδιαιτερότητα εγκυμονεί επίσης κινδύνους για τους σκορπιούς: οποιαδήποτε απειλή για το περιορισμένο βιότοπό τους, όπως τα ηλιακά πάρκα, θα μπορούσε να είναι καταστροφική.
Πέρυσι, οι φοιτητές κατευθύνθηκαν σε δύο από τις ξηρές λίμνες της Καλιφόρνιας, τη λίμνη Soda και τη λίμνη Koehn, όπου χρησιμοποίησαν ένα μαύρο φως για να προσπαθήσουν να συλλέξουν αρκετούς από τους σκορπιούς για να διεξάγουν μια ενδελεχή μελέτη. «Η αναζήτηση σκορπιών είναι αρκετά απλή, αν είναι πραγματικά έξω σε μια δεδομένη νύχτα. Σχεδόν όλοι οι σκορπιοί, με εξαίρεση ορισμένες οικογένειες, φθορίζουν κάτω από μαύρο φως ή υπεριώδες φως», λέει ο Forbes. «Θα μπορούσε να αποδειχθεί αρκετά δύσκολο να τους συλλέξουμε στους αριθμούς που θεωρούμε κατάλληλους αν δεν είχαμε αυτό το εργαλείο μαζί μας».
Στη συνέχεια ξεκίνησε η διαδικασία περιγραφής του είδους για μια εργασία με τον Esposito που δημοσιεύθηκε τον περασμένο μήνα στο περιοδικό ZooKeys - μια μακρά προσπάθεια που έγινε πιεστική λόγω της περιβαλλοντικής απειλής για το P conclusus, του οποίου το μικρό περιβάλλον δεν προστατεύεται (το P soda έχει την τύχη να ζει εντός του εθνικού μνημείου Carrizo). Πρόκειται για μια κουραστική διαδικασία που περιλαμβάνει λεπτομερείς, συγκριτικές περιγραφές για κάτι που οι άνθρωποι δεν έχουν ξαναδεί, λέει ο Esposito. «Γι' αυτό είναι τόσο εκπληκτικό ότι αυτοί οι δύο πέρασαν όλη τη διαδικασία, γιατί νομίζω ότι για τους περισσότερους ανθρώπους στην ηλικία τους, στα μισά της διαδρομής, θα έλεγαν: "Τελείωσα με αυτό».
Αλλά το ζευγάρι συνέχισε, δίνοντας το όνομα P soda από τη λίμνη- το P conclusus, γράφουν στην εργασία τους, «μεταφράζεται ως περιορισμένος ή περιορισμένος, σε αναφορά με τον υψηλό βαθμό εξειδίκευσης των ενδιαιτημάτων και το αυστηρά περιορισμένο εύρος» του σκορπιού. Το έγγραφο ζητά να αναγνωριστεί το καθεστώς απειλούμενου οργανισμού για τον P conclusus, αλλά η λήψη αυτού του χαρακτηρισμού είναι μια άλλη διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια, λέει ο Esposito.
14°
