Μπορεί η Ένωση των Πρασίνων να αντιστρέψει το παράδοξο της εποχής;

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε μια διαφορετική πολιτική συνδιάσκεψη πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Η συνδιάσκεψη των ΠΡΑΣΙΝΩΝ. Μια συνδιάσκεψη- πρόσκληση για την δημιουργία ενός ενωμένου και αυτόνομου οικολογικού κόμματος στην Ελλάδα. «Μια ιστορική στιγμή» όπως την χαρακτήρισε ο Καθηγητής του ΑΠΘ, Αλέκος Γεωργόπουλος, αφού «μπροστά μας έχουμε ένα ηθικό καθήκον». Ακούγοντας τον προσηνή και ευπροσήγορο καθηγητή και παρατηρώντας τον μικρότερο σύνεδρο, ένα 15/χρονο αγόρι που άλλοτε παρακολουθούσε με τεράστιο ενδιαφέρον και περιέργεια, και άλλοτε μπαινόβγαινε στην αίθουσα  βαριεστημένα, σκεφτόμουν την αδήριτη ανάγκη να υπάρξει ένα πολιτικό κόμμα που να δείξει στους νέους έμπρακτα ότι πραγματικά συμμερίζεται τις ανησυχίες τους.

Πριν λίγες μέρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες σε μια συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, μια νεαρή κοπέλα, μια νεαρή ελληνίδα, μια ευρωπαία, η Μαρία Παπαθεοδώρου, ζήτησε το λόγο και με πυρρίχια φωνή είπε: «Εμείς τα παιδιά βγαίνουμε στο δρόμο και ζητάμε από τους πολιτικούς να κάνουν κάτι. Έχουμε σκυλοβαρεθεί, δεν ακούμε ποτέ λύσεις, και λύσεις θέλουμε να ακούσουμε όχι κούφια λόγια». Θυμήθηκα την απελπισία στη φωνή της Μαρίας όταν άκουσα τον κ. Γεωργόπουλο να λέει για το παράδοξο της εποχής μας. «Είναι ξεκάθαρο ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε φτάσει στο σημείο  που οι επόμενες γενιές θα ζήσουν με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία. Πάντα οι νεότερες γενιές είχαν κάτι καλύτερο να ζήσουν από τις προηγούμενες. Δεν ξέρω πως θα το βιώσουν αυτό οι νεότεροι» αναρωτιέται ο καθηγητής κι εγώ υπολογίζω πόσο χρονών θα είναι η Μαρία και ο 15χρονος του συνεδρίου το 2030. Τη χρονιά δηλαδή που οι επιστήμονες της IPCC, της διακυβερνητικής επιτροπής του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή, προειδοποιούν ότι η θερμοκρασία θα υπερβεί  τον 1,5ο C απειλώντας ακόμη και τη συνέχεια του ανθρώπινου πολιτισμού.

Είναι τρομακτικό οι νέοι να νιώθουν ηττημένοι από την απάθεια μας. Είναι τρομακτικό να μην έχουμε απάντηση γιατί τους φέραμε ως εδώ. Είναι τρομακτικό στο μέλλον να μην μπορούμε να απαντήσουμε στα παιδιά γιατί δεν δράσαμε όσο υπήρχε ακόμη χρόνος. Και είναι βάλσαμο τα λόγια του Αριστείδη Παπαδάκη «για την ανάγκη να δημιουργήσουμε ένα άλλο πολιτισμό». Είναι πρελούδιο τα λόγια του καθηγητή Γεωργόπουλου για το «ηθικό καθήκον να αλλάξουμε τον πολιτισμό μας». Δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από δικαιολογίες για το σύστημα, τις εταιρείες, τα συμφέροντα, όταν κρίνεται η ζωή μας. Όταν κρίνεται η ζωή των επόμενων γενεών.

Τώρα θα μου πείτε ότι κάτι θέλετε να κάνετε για όλα αυτά αλλά δεν ξέρετε πως. Το καταλαβαίνω. Αυτό που θα πρότεινα είναι να συμπαραταχθείτε αρχικά με τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ. Να κάνετε το τολμηρό βήμα και να συνταχθείτε μ’ ένα κόμμα που μπορείτε να συνδιαμορφώσετε τις θέσεις του. Κάποιοι από σας ήδη θα σκέφτεστε. Και ποια είναι η διαφορά που θα κάνουν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ; Καταρχήν αυτό που προανέφερα. Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ακούν την κοινωνία και συνδιαμορφώνουν τις θέσεις τους. Λειτουργούν ενημερωτικά, όπως οι ΜΚΟ. Δεν αποκλείουν κανένα. Επιστήμονες, πολίτες, ακτιβιστές, νέοι, μεγαλύτεροι, προτείνουν δράσεις. Δημιουργούν και υλοποιούν δράσεις. Στη γειτονιά, στην πόλη, στην πολυκατοικία, προκειμένου να αλλάξουμε τον κόσμο μας. Στους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ οι πιο προνομιούχοι κάνουν περισσότερα και συνεισφέρουν περισσότερα. Γιατί όπως λέει και ο Ηλίας Παπαθεοδώρου «ένα ΠΡΑΣΙΝΟ κόμμα έχει όραμα, όραμα που έχει τελειώσει από τα άλλα κόμματα και ψάχνουν να το βρουν στις πράσινες αρχές».