Η περιπλάνηση του φωτογράφου σε αυτοσχέδιους ναούς, υπόγεια και διαμερίσματα αποκαλύπτει την πολυπολιτισμική ψυχή της πόλης: Η Αθήνα του Τάσου Βρεττού
Η περιπλάνησή μου στην πολυπολιτισμική και πολυεθνική Αθήνα των θρησκειών ξεκίνησε συμπτωματικά ένα Πάσχα πριν από πολλά χρόνια. Τόποι λατρείας σε αυθαίρετα υπόγεια και κοσμημένα διαμερίσματα, σε αυτοσχέδιους ναούς-γκαράζ, σε γήπεδα και αλλόκοτα ιερά-πολυκατοικίες, σε ομάδες και κατά μόνας, σε έκσταση και σε χαρά, με τα ελάχιστα και με τα πανηγυρικά, με ιερείς και δίχως, με άγχος, φόβο, σιωπή, αλλά και ξέφρενα, αψήφιστα, σε χώρους ούτε δημόσιους ούτε ιδιωτικούς, στο πηχτό αιώρημα που είναι η πιο μύχια ταυτότητα της Αθήνας και όσων τη συνέχουν. Το υλικό έγινε έκθεση και βιβλίο.
Η μάχη με τα αδέσποτα, οι ευθύνες των ιδιοκτητών και των δήμων και οι αλλαγές που απαιτούνται για να εφαρμοστεί ουσιαστικά ο νόμος για την προστασία των ζώων
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
17°
